tag:blogger.com,1999:blog-29966150722868031452011-08-22T09:28:17.772-07:00"Ειμαστε ολοι αγγελοι μ' ενα μονο φτερο και θα πεταξουμε μοναχα αν αγκαλιαστουμε" Luciano De CresceuzoHLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.comBlogger911100tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-74020649638056122009-05-28T11:35:00.000-07:002009-05-28T11:46:11.491-07:00Εχμ. Πολύ θα ήθελα να πω οτι αυτό το blog δεν έχει πεθάνει, ή οτι "μη φοβάστε παιδιά θα συνεχίσω να γράφω, φάση ήταν και πέρασε", αλλά μπααα....<br /><br /> Κατά πάσα πιθανότητα δεν πρόκειται να ξαναγράψω εδώ. Βλέπετε ωρίμασα. Και τώρα δεν θέλω να αναφέρω δημόσια πολλά πράγματα, πράγματα πολύ προσωπικά που όμως διαβάζουν άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν ή που δεν νοιάζονται να μάθουν την όλη εικόνα. Άλλωστε αυτό το blog δεν το άνοιξα για να βρω φίλους (φίλους είχα και έχω, πολύ καλούς μάλιστα), το άνοιξα γιατί είχα άγνοια του ποιοι το διαβάζανε και -πρέπει να το ομολογήσω- από καθαρό καπρίτσιο.<br /><br /> Επίσης τώρα είμαι ευτυχισμένη. Εδώ και πολύ καιρό είμαι ευτυχισμένη και θα συνεχίσω να είμαι. Όχι επειδή απλά όλα μου πάνε καλά, αλλά επειδή ΕΠΕΛΕΞΑ να τα ΚΑΝΩ εγώ να μου πάνε όλα καλά, και δεν αφήνω κανέναν και τίποτα να με ταρακουνήσει απ' τη θέση μου -η οποία είναι πολύ σταθερή και πολύ γερή και πολύ ψηλά, για να κάτσω να ασχοληθώ!<br /><br /> Τον τελικό μου στόχο τον κατάφερα, οπότε σιγά-σιγά κλείνω αυτό το blog. Δεν μου χρειάζεται, ούτε έχω τον χρόνο να ασχοληθώ πλέον μαζί του, αλλά ούτε και κάτι καινούριο ή φοβερό και τρομερό έχω να πω, που να μην το φάει η μαρμάγκα!<br /><br />Γι' αυτό λοιπόν σας χαιρετώ, και φεύγω, με το κεφάλι μου ψηλά, πολύ ψηλά, και την ψυχή να πετάει ακόμα υψηλότερα!!<br /><br />Καλή συνέχεια στους υπόλοιπους, ευχαριστώ όσους με διαβάσανε όλο αυτόν τον καιρό, αλλά ο κύκλος για μένα έκλεισε!<br /><br />Σας φιλώ όλους (ναι, όλους) και σας εύχομαι καλή τύχη!!<br /><br /><br /><br /><br /><br />ΥΓ: Το blog θα παραμείνει ανενεργό, αλλά δεν το σβήνω. Έχω γράψει κάποια κείμενα που τους έδωσα πολύ ψυχούλα φτιάχνοντάς τα και θα ήθελα να υπάρχουν στο internet, έστω για όποιον τύχει και περάσει προς τα δω...<br /><br /><br /><br />Μμμμάαααακια αγάπες μου!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-7402064963805612?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-72248893709961076412009-04-11T19:13:00.001-07:002009-04-12T17:23:13.681-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.art-koulouras.gr/pinakes/images/40.The%20Sphinx%2095%20x%20105.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 600px; height: 528px;" src="http://www.art-koulouras.gr/pinakes/images/40.The%20Sphinx%2095%20x%20105.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Βράδυ. Στο "Αγορά", ένα μαγαζάκι όμορφο, κυριλάτο, με ζωντανή μουσική για εκείνη τη βραδιά. Μας υποδέχεται η τραγουδίστρια, μία χαριτωμένη κοπελίτσα, στα 28 της χρόνια, παιδούλα ακόμα, και με φωνή υπέροχα ελκυστική - μάθαμε όταν την ακούσαμε!<br /><br />Στέκομαι στην είσοδο και αντικρύζω έναν πίνακα. Τεράστιος πίνακας, και φριχτός, τολμώ να πω. Ρωτάω γιατί υπάρχει εκεί. "Είναι ενός καλλιτέχνη, κάνει έκθεση για λίγες μέρες εδώ. Να, αν δεις τους τοίχους γύρω-γύρω έχει κι άλλους. Ο καλλιτέχνης κάνει μόνο εκθέσεις, δεν πουλάει", λαμβάνω την απάντηση, για να σκάσω χαμόγελο ειρωνικό, σκεφτόμενη τι βλακείες θα επρόκειτο να δω. Και είδα....<br /><br />Ναι, ναι, το παραδέχομαι είμαι απίστευτα ηλίθια, θα ήταν προτιμότερο χίλιες φορές να το βουλώσω και να κοιτάξω τριγύρω πριν σκεφτώ και καταλήξω σε μία άποψη, αλλά δυστυχώς δεν το έκανα! Χρειάστηκε να περάσει πολύ ώρα πριν παρατηρήσω οτι οι πίνακες δίπλα μου παίζει να έχουν ένα ενδιαφέρον, και όχι πολύ ώρα μετά απ' αυτό, για να χαθώ σε έναν κόσμο χρώματος και φαντασίας, ομορφιάς και παιχνιδιού, σε έναν κόσμο ενός μυαλού, καθαρά πολύπλοκου και καταπληκτικού!<br /><br />Λεπτομέρειες, νοήματα κρυμένα και μη, μαζί, ταυτόχρονα, ώστε να απολαμβάνουν όλοι το αποτέλεσμα, αλλά μόνο μερικοί, αυτοί που θα είχαν τη "ματιά" να καταλαβαίνουν τα παραπάνω, τα περισσότερα, τα βαθύτερα.....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.art-koulouras.gr/pinakes/images/6-Emperor140%20x%20110.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 650px; height: 515px;" src="http://www.art-koulouras.gr/pinakes/images/6-Emperor140%20x%20110.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Πολύ γρήγορα έγραψα την παρέα μου και το βλέμμα προσανατολίστικε και έμεινε σταθερά, στους τοίχους. Πολύ γρήγορα σκηνές άρχισαν να παίζονται στο μυαλό μου, πολύ γρήγορα χάθηκα σε κόσμους άλλους, περίεργους, πανέμορφους, μαγευτικούς και αλλοπρόσαλλους!<br /><br />Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω το site του Γρηγόριου Κουλούρα: <a href="http://www.art-koulouras.gr/pinakes/gallery.html">http://www.art-koulouras.gr/pinakes/gallery.html</a><br /><br />Δεν ξέρω γιατί αλλά κάποια απ' τα έργα του μου έφεραν αναμνήσεις από παλιές φιλίες, παλιά όνειρα που το ξύπνημά τους με έβρισκε τρομαγμένη και φοβισμένη, τον πίνακα με το κάστρο, της Μαρίας, το Νικόλαο και τις εικόνες των βιβλίων που διαβάζαμε κάποτε μικρά, τους χορούς που χόρευαν τα κορίτσια κάτω απ' τον μπλε ουρανό και το άσπρο φεγγάρι, την πλαστελίνη που λιώνει στα δάχτυλά σου καθώς τη ζυμώνεις, την Αμφίκλεια και εκείνον τον επισκέπτη....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.art-koulouras.gr/pinakes/images/25.Abstraction%2095%20x%20105.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 450px; height: 473px;" src="http://www.art-koulouras.gr/pinakes/images/25.Abstraction%2095%20x%20105.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Τώρα, αυτός ανήκει στον κόσμο μου, εγώ στον δικό του, δεν ξέρω... Αλλά κάτι μου λέει οτι ο συγκεκριμένος ζωγράφος, ανήκει στο είδος μας.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-7224889370996107641?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-31166981405246905482009-04-07T14:19:00.000-07:002009-04-12T17:25:04.321-07:00Ο Άχμετ είναι ένας νεκρός τρομοκράτης. Επίσης στο πίσω μέρος του κεφαλιού του έχει ένα χέρι, να τον κινεί, μιας που δεν είναι τίποτε άλλο από μία απλή μαριονέτα! Ζωή του δίνει ο κάτοχος του χεριού, ο Jeff Dunham με το όνομα, ένας φοβερός εγγαστρίμυθος που καταδιασκεδάζει τον κόσμο με το ταλέντο του!<br /><br />Σκέτη απόλαυση!....<br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-99da3a7afc497d35" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v23.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D99da3a7afc497d35%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281452%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D1D8B8A4F2C154F16B8AF0BA03095ED3A732EC3EF.3D2CA63230E281E589B667DAFBDE55CD9142DBE5%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D99da3a7afc497d35%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DDw5WYOFdr-nzeFS1u1_uYQq8wnA&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v23.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D99da3a7afc497d35%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281452%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D1D8B8A4F2C154F16B8AF0BA03095ED3A732EC3EF.3D2CA63230E281E589B667DAFBDE55CD9142DBE5%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D99da3a7afc497d35%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DDw5WYOFdr-nzeFS1u1_uYQq8wnA&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-3116698140524690548?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-16481388415247308132009-03-06T06:48:00.000-08:002009-04-12T17:25:04.321-07:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/PaClwk7huxo&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/PaClwk7huxo&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-1648138841524730813?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-84396668865859305352009-02-18T13:06:00.000-08:002009-04-12T17:25:04.321-07:00Μετά από -ελάχιστη- σκέψη η τελευταία ανάρτηση σβήστηκε γιατί ήταν μία σκέτη παπαριά (sorry σε όσους το διαβάσανε, πολύ λυπάμαι) αλλά θα σας ανταμείψω με ένα απολαυστικότατο βιντεάκι:<br /><br />Απολαύστε το:<br /><br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-e68b06498b4e4302" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v12.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3De68b06498b4e4302%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281452%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D22306803B40940F26D54ECF57CD538F7DFD6AF9A.8468886A0B41F0407FB49AFC80507388FF214307%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3De68b06498b4e4302%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DfdjRUVP1E_31oBes4tbpsnY4YPo&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v12.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3De68b06498b4e4302%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281452%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D22306803B40940F26D54ECF57CD538F7DFD6AF9A.8468886A0B41F0407FB49AFC80507388FF214307%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3De68b06498b4e4302%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DfdjRUVP1E_31oBes4tbpsnY4YPo&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-8439666886585930535?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-1299850354253440482009-02-05T20:01:00.000-08:002009-04-12T17:27:51.477-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://alliancemasterscommission.com/images/grey_people.gif"><img style="cursor: pointer; width: 464px; height: 308px;" src="http://alliancemasterscommission.com/images/grey_people.gif" alt="" border="0" /></a><br /><br />Και μαθαίνεις τους ανθρώπους...<br /><br />Μπαίνεις μέσα στο πλήθος. Κοιτάς. Πρόσωπα. Σκυφτά. Προσπαθείς να βρεις μάτια. Είναι καλά κρυμμένα, στραμένα στο έδαφος. Προσπαθείς να βρεις χέρια, να σε αγγίξουν. Μα βρίσκονται μέσα σε τσέπες και δεν μπορούν. Απλώνεις τα δικά σου να αγγίξεις εσύ. Και βλέπεις με έκπληξη τα αποτελέσματα. Κάποιος τινάζεται. Κάποιος σε κοιτάει. Απορία στα μάτια του. Γιατί τον άγγιξες;; Αναρωτιέται. Τι ζητάς απ' αυτόν;;<br /><br />Μπαίνεις σε άλλο δωμάτιο. Κοιτάς. Προσπαθείς να βρεις μάτια, αλλά το βλέμμα είναι στραμμένο πέρα, μακριά, σα να ονειροπολεί. Κανείς δεν κοιτάει τα μάτια σου. Παίρνεις μία καρέκλα και κάθεσαι μπροστά ακριβώς. Χαμογελάς. Χαμογελάς. Χαμογελάς. Κάποια στιγμή το κεφάλι γυρίζει. Κάποια στιγμή σε κοιτάνε. Αλλά δεν σε βλέπουν.<br /><br />Η ίδια ιστορία. Πάντα η ίδια ιστορία. Οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει. Έχουν συνηθίσει να μην βλέπουν, έχουν συνηθίσει να μην ακούνε, έχουν συνηθίσει να μην αγγίζουν. Έχουν συνηθίσει να μην μυρίζουν επίσης. Και έχουν συνηθίσει να μην γεύονται. Χάνουν όλες τις χαρές της ζωής. Γιατί;; Γιατί έχουν συνηθίσει να μην εμπιστεύονται!...<br /><br />Κάθεσαι με έναν άνθρωπο. Θα σου πει πολύ γρήγορα την ιστορία της ζωής του. Θα στα πει όλα, τα πάντα. Για κείνον, την οικογένειά του, τα παιδικά του χρόνια, σκηνικά στη δουλειά του, θα σου μιλήσει για τα προβλήματά του, θα σου πει για παλιούς έρωτες και θα δακρύσει. Στην αρχή χαίρεσαι γιατί σε εμπιστεύτηκε. Λάθος. Εσύ είσαι μόνο αυτιά. Εκείνη την ώρα ο ομιλητής απλά καλύπτει την ανάγκη να τα βγάλει από μέσα του. Θα μπορούσε να ήταν ο οποιοσδήποτε άλλος στη θέση σου. Θα μπορούσε να μην ήταν και κανένας.<br /><br />Κάθεσαι με έναν άνθρωπο. Θες να του μιλήσεις, να του πεις για σένα. Γιατί εσύ, θέλεις ΑΥΤΟΣ να σε μάθει. Ο συγκεκριμένος και όχι άλλος. Και μιλάς. Πολύ γρήγορα όμως συνειδητοποιείς οτι ο άλλος δεν σε ακούει. Κουνάει ανά διαστήματα το κεφάλι του και πετάει κάτι τυπικό όπως "κρίμα" ή "ναι, έτσι έχουν τα πράγματα", και αν σταματήσεις να μιλάς θα συνεχίσει να κουνάει ανά διαστήματα το κεφάλι του και να λέει "κρίμα" και "ναι, έτσι έχουν τα πράγματα".<br /><br />Ζούμε σε μία νεκρή κοινωνία. Οι άνθρωποί της έχουν πεθάνει. Όλοι είναι γκρίζοι και μουντοί. Τα γκρίζα πουράκια τους λείπουν μόνο για να είναι τελείως χαμένοι!...<br /><br />Κάπου εδώ ξυπνάω. Κάπου εδώ σκέφτομαι οτι οι άνθρωποι έχουν μπει για τα καλά στους εαυτούς τους και δεν βγαίνουν με τίποτα έξω. Κάπου εδώ αναρωτιέμαι αν οι περισσότεροι είναι χαμένη υπόθεση, πλέον!<br /><br />Αλλά αναρωτιέσαι και για πολλά άλλα. Οι άνθρωποι δεν δίνονται πλέον. Εγωιστές;; Δειλοί;; Τι να πει κανείς! Κάποιοι σκέφτονται οτι δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν και σταματάνε να προσπαθούν. Κάποιοι άλλοι φοβούνται τα ίδια τους τα συναισθήματα, γιατί έχουν πληγωθεί άπειρες φορές. Κάποιοι άλλοι είναι απλά απογοητευμένοι απ' την συνεχή προσπάθεια να βρουν κάποιον που να αξίζει πραγματικά. Κάποιοι άλλοι όμως είναι φοβερά συναισθηματικοί τύποι και προσπαθούν να κρατήσουν αυτό το ευάλωτο υπέροχο πλάσμα προστατευμένο, με τη σκέψη οτι έτσι και το βγάλουν στον κόσμο αυτό θα τους το καταπλακώσει!<br /><br />Τι είναι όλα αυτά;; <span style="font-weight: bold;">Δικαιολογίες!</span><br /><br />Σταματώ να ακούω τις συμβουλές του κόσμου. Ναι, ξέρω, το καλό μου θέλετε. Όταν μου λέτε "<span style="font-style: italic;">μην ερωτεύεσαι. Γιατί όταν είσαι εσύ ερωτευμένη δεν θα είναι ο άλλος, γιατί ποτέ δεν είναι ερωτευμένοι και οι δύο. Άσε να είναι ο άλλος λοιπόν</span>". Όταν μου λέτε "<span style="font-style: italic;">στους άντρες μην δίνεις και πολύ αέρα, γιατί είναι εγωιστές</span>". Όταν μου λέτε "<span style="font-style: italic;">μην ενθουσιάζεσαι Λενάκι. Μπορεί οι άνθρωποι που μόλις γνώρισες να σου βγουν σκάρτοι, που ξέρεις</span>". Και το αποκορύφωμα: όταν μου λέτε "<span style="font-weight: bold; font-style: italic;">κράτα τα συναισθήματά σου γα σένα. Μάθε να τα ελέγχεις!</span>"......<br /><br />Ναι, το καλό μου θέλετε. Λάθος! Απλά εσείς έχετε γίνει γκρίζοι κύριοι και σε λίγο θα καπνίσετε τα γκρίζα σας πουράκια! Εγώ όμως θα μείνω για πάντα χρωματιστή, και θα χαμογελάω, ακόμα και χαζοχαρούμενα!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.crestock.com/images/160000-169999/169647-xs.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 340px; height: 221px;" src="http://www.crestock.com/images/160000-169999/169647-xs.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Όχι, δεν θα σας ακούσω. Θα συνεχίσω να φέρομαι στους ανθρώπους μου σαν να είναι τα πιο υπέροχα πλάσματα του κόσμου γιατί τους αγαπάω. Θα συνεχίσω να στέλνω μηνυματάκια στους κολλητούς μου λέγοντάς τους οτι κάθε μέρα τους ερωτεύομαι όλο και πιο πολύ και θα πρέπει να με πάνε σε κέντρο απεξάρτησης για να τους ξεπεράσω σε περίπτωση που τους χάσω -ναι, ακόμα κι αν αυτό μου έρθει να τους το πω στις 3 η ώρα τα ξημερώματα! Θα χοροπηδάω σα τρελό όταν θα δω τον Πάρη στο σταθμό της Οινόης και θα ζητήσω απ' την Έφη να με παντρευτεί, την ώρα που μπαίνει στο λεωφορείο για Αθήνα, για να μην χρειαστεί να την αποχωριστώ ποτέ, μιας που μου είναι αβάσταχτο! Θα χωθώ στην αγκαλιά της Παναγιώτας αν θελήσω στοργή και αγάπη και θα ρωτήσω τον Νίκο αν είναι ευτυχισμένος γιατί νοιάζομαι να είναι. Θα αγκαλιάσω αφιχτά-σφιχτά τη Τζίνα και δεν θα την αφήνω όταν θα την δω στη Θεσσαλονίκη, και θα φιλήσω το Γιώργο και το Δημήτρη που μου έχουν λείψει αφάνταστα, έχοντας ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη! Θα φιλήσω τη Λυδία και θα χαϊδέψω την Ελένη απαλά, σκεφτόμενη πόσο πολύ θα ήθελα να τις σφίξω στην αγκαλιά μου και κρίμα που δεν γνωριζόμαστε τόσο πολύ για να το κάνω, και θα μισήσω τους υποτιθέμενους "καλούς τρόπους" που πρέπει να έχουμε για ακόμη μία φορά! Και ναι, πολύ σύντομα θα ερωτευτώ τον Στέλιο και θα πρέπει να με μαζεύουν με τα κουταλάκια, όπως κάθε φορά που ερωτεύομαι, και οι άνθρωποί μου θα πρέπει να έχουν την υπέρτατη υπομονή γιατί θα ακούνε τα ίδια και τα ίδια, ξανά και ξανά!....<br /><br />Αλλά εμένα δεν θα με νοιάζει, ακόμα κι αν είμαι στα πατώματα και κλαίω, γιατί θα ξέρω στο βάθος οτι έχω ζήσει. Ανοίγω τα φτερά μου και πηδάω απ' τον γκρεμό. Αν θα πετάξω ή θα τσακιστώ στα βράχια είναι άλλο θέμα. Κάτι που δεν περνάει απ' το χέρι μου. Αλλά ό,τι κι αν γίνει, θα ξέρω οτι τόλμησα και οτι έζησα και οτι όταν θα είμαι γριά και σταφιδιασμένη και δεν θα μπορώ να περπατήσω ούτε καν με μπαστουνάκι, θα μπορώ να έχω ένα μόνιμο χαμόγελο στο φαφούτικο στόμα μου, και μάτια απίστευτα καθαρά και γεμάτα ευτυχία! Γιατί θα βρίσκομαι στο τέρμα μίας γεμάτης ζωής! Μίας ζωής γεμάτης εμπειρίες και γνώση! Και θα ξέρω οτι έχω πάρει ό,τι περισσότερο μπορούσα να πάρω απ' αυτόν τον κόσμο, και δεν θα λυπηθώ για καμία στιγμή που πήγε χαμένη, γιατί δεν θα υπάρχει τέτοια!!<br /><br />Μείνετε να κρατάτε τα συναισθήματά σας λοιπόν. Θα είστε κενοί, αλλά ποτέ δεν θα πληγωθείτε. Μείνετε να φυλάτε αυτό το υπέροχο πλάσμα μέσα σας. Θα κλαίτε κάθε βράδυ στο κρεβάτι σας και δεν θα δώσετε σε κανέναν την ευκαιρία να σας αγαπήσει πραγματικά, αλλά θα είστε σίγουροι οτι κανένας δεν υπάρχει για να το κάνει, μέχρι που θα πεθάνετε! Μείνετε να μην ερωτεύεστε και να μην είστε αυθόρμητοι και να μην ανοίγεστε! Επιλογή σας είναι, κάντε το!<br /><br />Εγώ πάντως λέω πως από δω και πέρα τους αγαπάω τους ανθρώπους και αν δω κάτι καλό στο δρόμο μου θα το διεκδικήσω, γιατί έτσι πιστεύω οτι πρέπει να γίνει. Και θα έχω την υπομονή γι' αυτό και την τόλμη να του δείξω καθαρά τις προθέσεις μου! Μου το κάνετε πιο δύσκολο όσο μένετε κλεισμένοι στους εαυτούς σας, αλλά αν στο τέλος αξίζει τον κόπο, θα ακολουθήσετε! Στο χέρι μου είναι να σας δείξω οτι αξίζει τον κόπο!...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />**Οι "γκρίζοι κύριοι" είναι απ' το παραμύθι-μυθιστόρημα του Μίχαελ Έντε, "Η Μόμο".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-129985035425344048?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-21068620466651917922009-01-30T05:54:00.000-08:002009-04-12T17:27:51.477-07:00Σκέφτεσαι. Σκέψου. Μη σταματάς να το κάνεις αυτό, ποτέ!....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images.greencine.com/images/article/sex-movies-cut-2.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 325px;" src="http://images.greencine.com/images/article/sex-movies-cut-2.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Άνθρωποι. Περίεργα πλάσματα. Όλοι όμως έχουν ανάγκη από άλλους ανθρώπους. Κάποτε πίστευα οτι εγώ δεν είχα. Κάποτε πίστευα οτι μέσα σ' όλους αυτούς τους σκληρούς ανθρώπους θα κράταγα την αξία μου για μένα, και μόνο. Κανείς δεν άξιζε να με έχει, αφού κανείς δεν μπορούσε να με δει!... Στην πορεία όμως γνώρισα και ανθρώπους με συναισθήματα, ανθρώπους που μπορούσαν να αγαπήσουν και είχαν την υπομονή να αντέξουν τη δική μου δυσπιστία. Ένας, δύο, τρεις. Τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα. Τώρα πλέον μπορώ να δω. Το υλικό του άλλου, τι προοπτικές έχει, μπορώ να διακρίνω το ακατέργαστο υλικό και να μπω στη διαδικασία να έχω εγώ την υπομονή γι' αυτό, μέχρι να γίνει εκείνο κάτι, πιο αυθόρμητο, πιο ελεύθερο, πιο προσιτό. Και να βοηθήσω όπου εγώ μπορώ. Όπως κάνανε κάποιοι άλλοι για μένα!...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SYMRix7wSWI/AAAAAAAAASg/1NGz3RX0VJw/s1600-h/2.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 270px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SYMRix7wSWI/AAAAAAAAASg/1NGz3RX0VJw/s320/2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297096875935025506" border="0" /></a><br /><br />Αυτό όμως απαιτεί δύναμη και σταθερότητα. Δεν είμαι σταθερή, αλλά μαθαίνω να γίνομαι. Έχω όμως την δύναμη. Και κανείς δεν μπορεί να με ρίξει από κει που βρίσκομαι, πλέον. Κανείς δεν μπορεί να μου αλλάξει τις απόψεις ή το είναι μου, τώρα!... Γιατί έχω φτιάξει εμένα, και γνωρίζω ποια είμαι.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SYMUlAJOrII/AAAAAAAAATU/WaC1Pgg7lFs/s1600-h/bld091301.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 266px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SYMUlAJOrII/AAAAAAAAATU/WaC1Pgg7lFs/s400/bld091301.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297100212644260994" border="0" /></a><br /><br />Και μάθε και αυτό, που δεν το ήξερες κάποτε οτι θα έφτανα στο σημείο να το κάνω ολοκληρωμένα: Μπορώ να καταλαβαίνω πίσω απ' τα λόγια των άλλων. Μπορώ να καταλαβαίνω πίσω απ' τα βλέματά τους. Μπορώ να καταλάβω τι νοιώθουν ή τι σκέφτονται, πριν ακόμα το συνειδητοποιήσουν οι ίδιοι! Και μπορώ να χαμογελάω ελεύθερα, γιατί αυτό είναι για μένα προστασία. Γιατί μου κρατάει τα συναισθήματα ή τα τείχη προστασίας, ή τα αφήνει ελεύθερα, να δράσουν αυθόρμητα, ανάλογα την περίσταση.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SYMTNOAhOJI/AAAAAAAAAS8/p8ZiofMZync/s1600-h/5.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 266px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SYMTNOAhOJI/AAAAAAAAAS8/p8ZiofMZync/s400/5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297098704537335954" border="0" /></a><br /><br />Μην ξανακάνεις το χτεσινό. Σε χρειάζομαι εκεί, το ξέρεις, πάντα θα σε χρειάζομαι. Εσένα δεν μπορώ να σε αποχωριστώ. Εσένα ΔΕΝ ΘΕΛΩ να σε αποχωριστώ. Αλλά το χτεσινό μην το ξανακάνεις. Πρέπει να με αφήσεις να δρω ελεύθερη, χωρίς εσένα. Πρέπει να με αφήσεις να βρω τον δρόμο μου μόνη μου. Επιταχύνεις τα πράγματα, κι αυτό δεν είναι κακό, αλλά τα επιταχύνεις για τους δικούς σου σκοπούς, με αποτέλεσμα η δική μου κρίση μετά να διαφοροποιείται ανάλογα. Μπορεί στο τέλος της ημέρας να ενωθώ μαζί σου. Μπορεί στο τέλος της ημέρας να βγάλω τα ίδια συμπεράσματα με τα δικά σου. Αλλά θα είμαι εγώ αυτή που θα το κάνει, όχι εσύ!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SYMVARowujI/AAAAAAAAATc/i51WhpuyXeM/s1600-h/Lesbian3.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SYMVARowujI/AAAAAAAAATc/i51WhpuyXeM/s320/Lesbian3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297100681196386866" border="0" /></a><br /><br />Ειλικρινά, απ' τη μία τρέμω την ώρα και στην στιγμή που θα αναλάβεις εσύ, κι απ' την άλλη έχω τεράστια περιέργια για τα αποτελέσματα! Εύχομαι μόνο να μην μας ρίξεις πιο βαθιά στο χάος, σε προειδοποιώ!....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-2106862046665191792?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-7622423771199938132009-01-26T05:18:00.000-08:002009-04-12T17:27:51.477-07:00Τελικά είναι γεγονός, όλοι περνάμε τουλάχιστον μία γκαντεμοπερίοδο στη ζωή μας! Βέβαια, για έναν ανεξήγητο λόγο εγώ πίστευα πως σε μένα δεν θα συνέβαινε ποτέ, αλλά να που ήρθε!!.....<br /><br />Τέσπα, "υπομονή κι επιμονή", που λέει κι ένας φίλος. Θα το αναλάβουμε κι αυτό, όπως όλα τα άλλα, και στο τέλος θα τα καταφέρουμε, γιατί έχουμε μάθει να βγαίνουμε και να παλεύουμε πλέον, να διεκδικούμε και να βγαίνουμε νικητές. Μπορεί να μην υπάρξει ολοκληρωμένη νίκη εδώ βέβαια, μπορεί το τέλος να έρθει με πολύ πόνο, κλάμα και σπαραγμό (ναι, είμαι μελοδραματικός άνθρωπος, αφήστε με να είμαι), αλλά ό,τι κι αν βγει θα είναι καλύτερο απ' το τωρινό! Άλλωστε, κάποιος μου ανέθεσε μια "δουλειά", οι σκοποί θα εξυπηρετηθούν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο!....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-762242377119993813?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-44243697624671041542009-01-14T06:21:00.000-08:002009-04-12T17:27:51.478-07:00Το νοιώθω στον αέρα, που λέει και η Cate Blanchett στην αρχή του άρχοντα! Υπάρχει κάτι, στην ατμόσφαιρα, το νοιώθεις, το αναπνέεις! Είναι εκεί και σε αγκαλιάζει και παίζει μαζί σου, μέχρι να σε κάνει να χαμογελάσεις κι εσύ με τον ίδιο τρόπο, παιχνιδιάρικα!<br /><br />Υπάρχουν μέλη σ' αυτόν τον κόσμο που τα κοιτάς και αποφασίζεις αμέσως οτι δεν θα κάτσεις να ασχοληθείς μαζί τους, δεν αξίζουν. Υπάρχουν μέλη σ' αυτόν τον κόσμο που τα κοιτάς και περνάνε απλά αδιάφορα, δεν έχουν κάτι το ξεχωριστό, είναι απλά κάτι τίποτα με μπόλικο καθόλου. Και υπάρχουν μέλη που με το που βρίσκεσαι στον ίδιο χώρο μ' αυτά, το νοιώθεις!<br /><br />Νοιώθεις οτι εδώ, τώρα, κάτι βρήκες. Κάτι έπεσε στα χέρια σου και κάτι ξεκινάει. Αν κάνεις τα σωστά βήματα, ή ακόμα και τα λάθος, αλλά αρκεί να κάνεις το βήμα! Κοιτάς δύο μάτια, τέσσερα, έξι, και συνειδητοποιείς οτι αυτά τα παιδιά (παύουν να θεωρούνται "μέλη" στο μυαλό σου), αυτά τα συγκεκριμένα παιδιά, έχουν κάτι. Κάτι να δώσουν, κάτι να πάρουν, κάτι να δημιουργήσουν και να καταλάβουν. Έχουν ψυχή, συναισθήματα και μυαλό. Ευγένια και θάρρος. Πόνο και χαρά. Και μπορεί να μην ξέρεις σε ποιο βαθμό ή τι απ' όλα αυτά μπορεί να σχετιστεί μαζί σου, αλλά συνειδητοποιείς οτι τα δικά σου μάτια χαμογελάνε σ' αυτά που έχεις απέναντί σου και όλη σου η ψυχή χαίρεται, σα μικρού παιδιού που πήρε ένα όμορφο δώρο τα Χριστούγεννα, και ξαφνικά νοιώθεις μία πληρότητα, γιατί το είναι σου βρήκε το είναι τους, επιτέλους!!<br /><br />Κάτι ξεκίνησε. Και σήμερα έγιναν τα πρώτα βήματα αυτού. Το που θα καταλήξει;; Άγνωστο! Αλλά μας νοιάζει;; Καθόλου! Το τι θα βγούμε όλοι απ' αυτό, κανείς δεν ξέρει. Το τι θα κερδίσουμε ή θα χάσουμε, επίσης. Η αρχή όμως έγινε, και τώρα κανείς δεν μπορεί να κάνει πίσω!.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-4424369762467104154?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-37287865817576766612009-01-07T15:09:00.000-08:002009-04-12T17:27:51.478-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SWU9y4C60BI/AAAAAAAAAQY/povoP1lUgxk/s1600-h/tbeye.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 246px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SWU9y4C60BI/AAAAAAAAAQY/povoP1lUgxk/s320/tbeye.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5288701281663897618" border="0" /></a><br /><br />Και έρχεται η γαμημένη εξεταστική, κοντοζυγώνει! Εμείς ακόμα βιβλία βέβαια δεν έχουμε πάρει, αλλά δεν πειράζει, θα γίνει κι αυτό. Η ύλη δεν έχει διδαχθεί ολόκληρη, όπως κάθε φορά, αλλά δεν πειράζει, και πότε είμασταν πλήρως ενημερωμένοι των μαθημάτων μας;; Ούτε το πρόγραμμα έχει βγει, να ξέρουμε κι εμείς ποιο μάθημα να πιάσουμε πρώτο και ποιο δεύτερο, να τα προλάβουμε όλα κανονικά, αλλά δεν βαριέσαι ρε φίλε, αυτά θα κοιτάμε τώρα;; Στην τελική, υπάρχουν και χειρότερα!<br /><br />Θα μπορούσαμε ας πούμε να μην σπουδάζαμε καν και να έπρεπε να το ρίξουμε στη βιοπάλη απ' τα 12, όπως κάνανε οι γονείς μας και οι παππούδες μας. Θα μπορούσαμε ας πούμε να είχαμε να βηθήσουμε οικογένειες, αδέρφια, να συντηρήσουμε σπίτι, να πλένουμε μες το κρύο και την παγωνιά τα ρούχα μας στο ποτάμι, να μην μπορούσαμε να κάνουμε μπάνιο απ' την ξηρασία της ερήμου, οι τρίχες να μεγάλωναν στα πόδια απελπιστικά γρήγορα, τα παιδιά να κλαίνε και να ουρλιάζουν και να μην ξέρεις πιο να πρωτοθηλάσεις πρώτο, ο άντρας σου να έχει άλλες 7 νόμιμες συζύγους οπότε για να ευχαριστηθείς και κάτι απ' τις τόσες γέννες θα πρέπει να περιμένεις στην ουρά, θα μπορούσαμε να βλέπουμε τα αδέρφια και τους συμπολίτες μας να πεθαίνουν από αιμοραγία ακροτηριασμένοι, να φοβόμασταν να κοιμηθούμε στα ίδια μας τα σπίτια για να μην εξαφανιστούμε από βομβαρδισμό, θα μπορούσαμε να είμασταν κατάκοιτοι σε ένα ερημικό σπίτι, γέροι και εξαθλιωμένοι, χωρίς καθόλου συντροφιά, πεθαίνωντας μέσα στις ίδιες μας τις ακαθαρισίες, θα μπορούσαμε, θα μπορούσαμε, θα μπορούσαμε....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SWU9hL6FH3I/AAAAAAAAAQQ/UGZEArdS_Is/s1600-h/pic_769455001183482972.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 227px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SWU9hL6FH3I/AAAAAAAAAQQ/UGZEArdS_Is/s320/pic_769455001183482972.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5288700977757888370" border="0" /></a><br /><br />Τα πάντα είναι θέμα οπτικής γωνίας. Αυτό λέω στον εαυτό μου για να με πείσω οτι το να έχω να διαβάσω δεν είναι και η μεγαλύτερη συμφορά που μου έχει τύχει και να μειώνω τη μελοδραματική φωνή μέσα μου που οδύρεται για την ύλη που έχει να βγάλει ακόμα!.... Καλά, όχι οτι πετυχαίνει κιόλας, πάντα, αλλά ένας τρόπος είναι κι αυτός, δεν είναι;;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-3728786581757676661?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-70240927933737333102009-01-07T13:41:00.000-08:002009-04-12T17:27:51.478-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.dreamstime.com/age-21-candles-thumb102534.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 272px;" src="http://www.dreamstime.com/age-21-candles-thumb102534.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Άντε, έκλεισα κι εγώ τα 21 επιτέλους! Μπήκε και ο νέος χρόνος και τώρα γράφουμε 2009 αντί για 2008 στις ημερομηνίες, κάπου έχει χιονίσει, κάπου αλλού όχι, κάποιοι τραγουδάνε και κάποιοι πεινάνε, οι φοιτητές διαβάζουν, οι φοιτητές κοιμούνται, κανείς δεν θυμάται πλέον τις φωτιές, οι νοικοκυρές μαγειρεύουν και οι εργαζόμενοι δουλεύουν, τα πουλάκια κελαηδάνε και τα κορίτσια ερωτεύονται, τα πουλάκια πέφτουν κοκαλωμένα απ' τα δέντρα και τα κορίτσια χώνονται στα μαξιλάρια και τα χαρτομάντηλα, τα σχολεία ανοίξαν και οι σχολές επίσης, τα παιδιά στα θρανεία και οι καθηγητές στις έδρες, η Λουκία στην Αθήνα, ο Νίκος στη Θεσσαλονίκη, η Νανά περιμένει έναν καυγά, η Μαρία αγωνιά και συμπαραστέκεται, η Φράγκα αποφάσισε να κάνει καλά τη δουλειά της, μία εικονική φιλία τελείωσε, αηδία πια, τα βιβλία μένουν ανοιχτά στο γραφείο, περιμένουν, μία mini "κρίση πανικού" και τρεις που δεν κοιμούνται, χαμογελάμε, μία μέρα γενεθλίων που δεν θα μείνει στη μνήμη μου, μία κιθάρα που συμπαραστέκεται, αλλαγή οπτικής γωνίας, η ζωή κυλάει αργά, κι εγώ έκλεισα 21 ολόκληρα χρόνια ζωής σ' αυτόν τον κόσμο!!<br /><br />Καταλάβατε;; Όχι;; Κρίμα, δεν πειράζει. Και του χρόνου!....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-7024092793373733310?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-54256735189795697192008-12-14T16:00:00.000-08:002009-04-12T17:27:51.478-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://sanjeevnandan.googlepages.com/flk_mountain.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 442px; height: 336px;" src="http://sanjeevnandan.googlepages.com/flk_mountain.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Και εδώ σταματάμε. Για λίγο. Σταματάμε και κοιτάμε αυτό που μόλις επιτύχαμε. Σταματάμε να πάρουμε μία ανάσα και να κοιτάξουμε την θέα, αυτή την υπέροχη θέα που αν δεν είχαμε ανέβει το βουνό δεν θα βλέπαμε τώρα! Ανασάνουμε με κούραση απ' τη δυσκολία της ανάβασης, αλλά και με χαμόγελο ταυτόχρονα. Ανεβήκαμε....<br /><br />Το να συλλέγεις εμπειρίες δεν είναι κάτι δύσκολο. Στην αρχή το μόνο πράγμα που χρειάζεται είναι να αγνοείς τους κινδύνους και να μην γνωρίζεις τις συνέπειες. Στη συνέχεια, και ενώ γνωρίζεις τις συνέπειες, αυτό που χρειάζεται είναι να έχεις σωστά τοποθετημένα τα πράγματα μέσα σου, ώστε να μην χρειαστεί να περάσεις ξανά τα ίδια, αλλά διαφορετικά αυτή τη φορά.<br />Το πιο σκληρό αλλά και το πιο πολύτιμο πράγμα που μπορείς να προσφέρεις στον εαυτό σου είναι εμπειρίες. Το πιο πολύτιμο σίγουρα, γιατί κάνοντας πράγματα μαθαίνεις και όταν μαθαίνεις αναπτύσσαι, και όταν αναπτύσσεσαι δεν μένεις στάσιμος, δεν έχεις μία ζωή αχρησιμοποίητη στα χέρια σου. Αλλά ταυτόχρονα είναι και το πιο σκληρό, γιατί αυτό που ουσιαστικά κάνεις είναι να εμβολιάζεις τον οργανισμό σου με πόνο. Ναι, θα σε κάνει καλύτερο και πιο γερό στη συνέχεια, αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι δεν θα ζήσεις τον πόνο σου, σε όλο του το μεγαλείο!...<br /><br />Η ανάσα τελείωσε. Το χαμόγελο εξακολουθεί να βρίσκεται στα χείλη. Το σώμα στέκει ορθό, ξεκούραστο και έτοιμο για τη συνέχεια της ανάβασης. Και στην κορφή του βουνού να πας, πάντα θα υπάρχει ο ουρανός να κατακτήσεις.<br /><br />Και συνεχίζουμε την πορεία!....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-5425673518979569719?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-70350279674152881142008-12-10T14:49:00.000-08:002009-04-12T17:26:09.090-07:00Μου φαίνεται πως τώρα που έφυγε από πάνω μου το βάρος της συναυλίας (στην οποία ευτυχώς ΔΕΝ θα λάβω μέρος) μπορώ πλέον να κοιτάω ξανά την λατρεμένη μου κιθάρα με έρωτα περισσό, και όχι με άγχος και φόβο!<br /><br />Ιδού τα δύο τραγουδάκια που έχω να βγάλω αυτές τις μέρες, με χαμόγελο και αγάπη....<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/RbPUJ0MrFP8&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/RbPUJ0MrFP8&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><b style="color: rgb(153, 51, 153);">Με στέλνεις<br /></b><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Μουσική : Μάνος Ξυδούς</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Στίχοι : Μπάμπης Στόκας</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Όπως ανοίγει ο ουρανός, μπροστά σου</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">και πλημμυρίζει με φώς, τα όνειρά σου</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">μια ανεξήγητη κραυγή και ένα σου δάκρυ</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">λύσε και εσύ το γρίφο της αγάπης</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Με γράμματα, ευχές κι αφιερώσεις</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">στοίχημα έβαζα πως δε θα με προδώσεις</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Με στέλνεις, με στέλνεις, με παρασέρνεις</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">με στέλνεις, με στέλνεις, στο πουθενά</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Με στέλνεις, με στέλνεις, με παρασέρνεις</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">με στέλνεις, με στέλνεις, στο πουθενά</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Σου το'χα πεί μείνε μαζί μου δεν μπορώ</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">και μου'χες πεί μη με κρατάς</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Σου το'χα πεί μη με προδώσεις μείνε εδώ</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">και μου'χες πεί δε μ'αγαπάς</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Με στέλνεις, με στέλνεις, με παρασέρνεις</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">με στέλνεις, με στέλνεις, στο πουθενά</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Με στέλνεις, με στέλνεις, με παρασέρνεις</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">με στέλνεις, με στέλνεις, στο πουθενά</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Με στέλνεις, με στέλνεις, με παρασέρνεις</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">με στέλνεις, με στέλνεις, στο πουθενά</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Με στέλνεις, με στέλνεις, με παρασέρνεις</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">με στέλνεις, με στέλνεις, στο πουθενά</span><br /><br /><br />&amp;<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/86GNMokOup8&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/86GNMokOup8&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Το Τσιγάρο</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Συνθέτης: Ευανθία Ρεμπούτσικα</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Στιχουργός: Ελένη Ζιώγα</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Χάραξε και δε νυστάζω,</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">σκέφτομαι τι μου πες χθες</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">άσε με να σε κοιτάζω</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">κι άμα ξημερώσει ό,τι θες.</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Γύρισε να σ' αγκαλιάσω,</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">τώρα ξέρω πως δε φταις</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">άσε με να σε χορτάσω</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">κι άμα βγει ο ήλιος ό,τι θες.</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Στο τσιγάρο που κρατώ,</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">στον ένα μου Θεό</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">να μη δώσει να ξημερωθώ</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Στο κορμί αυτό το αγγελικό</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">στο στόμα που φιλώ</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">έτσι μια ζωή θα σ' αγαπώ</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Στο κορμί αυτό το αγγελικό</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">στο στόμα που φιλώ</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">έτσι μια ζωή θα σ' αγαπώ</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Ξάπλωσε να σε κρατήσω</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">κλείσαν όλες οι πληγές,</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">άσε με να σε κοιμήσω</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">κι αύριο για σένα ό,τι θες.</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Γύρισε να σ' αγκαλιάσω,</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">τώρα ξέρω πως δε φταις</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">άσε με να σε χορτάσω</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">κι άμα βγει ο ήλιος ό,τι θες.</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Στο τσιγάρο που κρατώ,</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">στον ένα μου Θεό</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">να μη δώσει να ξημερωθώ</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Στο κορμί αυτό το αγγελικό</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">στο στόμα που φιλώ</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">έτσι μια ζωή θα σ' αγαπώ</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Στο κορμί αυτό το αγγελικό</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">στο στόμα που φιλώ</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">έτσι μια ζωή θα σ' αγαπώ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-7035027967415288114?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-38255096794712294322008-12-08T07:55:00.000-08:002009-04-12T17:27:51.479-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.panhala.net/Archive/A%20Potted%20Plant.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 600px; height: 451px;" src="http://www.panhala.net/Archive/A%20Potted%20Plant.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><br />Θυμάμαι...<br /><br />Μου είχες πει μια κουβέντα κάποτε. "Δίνε, και μην σε νοιάζει η ποσότητα. Πρόσφερε, και μη νοιώσεις ηλίθια αν δεν πάρουν όλα όσα πρόσφερες. Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά, αυτή είναι δουλειά άλλων!...".<br /><br />Σοφά λόγια, σε παραδέχομαι. Σου είχα δώσει και το χέρι τότε, χαμογελώντας παιχνιδιάρικα, γιατί ήξερα οτι κάτι καλό θα είχες να μου πεις, όταν είχα έρθει να σε βρω με κείνο το στεναχωρεμένο βλέμμα.<br /><br />Βέβαια, είχες ξεχάσει να αναφέρεις το συμπλήρωμα, και που να σε βρω τώρα που γυρνοβολάς από πόλη σε πόλη και δεν έχεις αφήσει σοφό για σοφό;; Στάσου λίγο, να σε ρωτήσω...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://imagecache2.allposters.com/images/pic/ISI/BC012%7EBest-Friends-Posters.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 358px; height: 450px;" src="http://imagecache2.allposters.com/images/pic/ISI/BC012%7EBest-Friends-Posters.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Τι κάνεις αν, ενώ προσφέρεις, ενώ δίνεις, ενώ δίνεσαι, ο άλλος δεν συνειδητοποιεί τίποτα;; Εάν, ενώ έσυ έχεις δώσει την ψυχή σου και τον κόπο σου, ο άλλος αφήνει την προσπάθειά σου στην άκρη και παίρνει αυτό μόνο που θα μπορούσε να πάρει απ' τον οποιονδήποτε ανθρωπάκο περαστικό;; Τι κάνεις τότε;;<br /><br />Μου είχες πει, σε μία άλλη περίπτωση, "οι άνθρωποι πρέπει να εκτιμάνε το καλό, και να πασχίζουν να το κρατήσουν στη ζωή τους. Να το φροντίζουν, να το αγαπάνε, να το κοιτάνε στα μάτια σαν ίσο προς ίσο και ούτε να το χαραμίζουν αλλά ούτε και να το φοβούνται".<br /><br />Σου θυμίζω τα λόγια σου. Αλλά, αν αυτό οι άνθρωποι δεν το κάνουν;; Πες μου, αν οι άνθρωποι δεν εκτιμάνε το καλό, αν δεν το φροντίζουν και δεν το αγαπάνε, τότε, τότε ποια η θέση του καλού;;;<br /><br />Μου είχες πει κάποτε, μες τη ζάλη του ποτού, "θα πληρώσεις τις ανασφάλειες του καθενός. Μην κολώσεις. Δώσε αγάπη. Αν ο άλλος ανταποδώσει με μίσος, δώσε περισσότερη αγάπη. Αν ο άλλος συνεχίσει με μίσος, τότε το μίσος έχει καρφωθεί καλά στην καρδιά του και παράτα τον, μην ασχολήσαι, είναι χαμένη υπόθεση. Αν όμως δεις οτι η αγάπη μπαίνει στην καρδιά του και δακρύζει, τότε γνωρίζει για πρώτη φορά οτι δεν υπάρχει μόνο μίσος σ' αυτό τον κόσμο. Αυτόν τον άνθρωπο μην τον πετάς, κράτα τον. Γίνε η μάνα του, γίνε η αδερφή του, το στήριγμά του".<br /><br />Μου είχες πει, πάλι μεθυσμένη, κοιτώντας εκείνον τον νεαρό που σου άρεσε και σου χαμογέλαγε όλο νόημα "κάνε ό,τι γουστάρεις και μη δίνεις λογαριασμό σε κανέναν. Αλλά συγουρέψου οτι αυτό που κάνεις το γουστάρεις με την καρδιά σου και δεν πληγώνεις άλλους. Αν ισχύουν αυτά τα δύο, θα είσαι ευτυχισμένη".<br /><br />Θα ήθελα να ακολουθήσω το παράδειγμά σου γλυκιά μου, θα ήθελα να θυμάμαι τα λόγια σου και να σκέφτομαι κάθε φορά οτι ήταν σοφά λόγια. Αλλά, θυμάμαι κι άλλα, που δεν είναι λόγια παρά σκηνές.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images.elfwood.com/art/m/i/mizer/mermaid.jpg.rZd.43115.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 600px; height: 439px;" src="http://images.elfwood.com/art/m/i/mizer/mermaid.jpg.rZd.43115.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Σε θυμάμαι στην άκρη του κρεβατιού, τα μάτια σου μουτζουρωμένα απ' το μολύβι, τα μαλλιά ανακατεμένα στο πλάι και τα δάκρυα να μην έχουν στερέψει ακόμη. Σε θυμάμαι εκεί, στο πάτωμα, να κρατιέσαι με όλη σου την δύναμη μην πέσεις, γιατί απ' την ζάλη δεν καταλάβαινες την πραγματικότητα.<br /><br />Σε θυμάμαι να γυρνάς και να με κοιτάς μες τα αναφιλητά σου. Κάτι μάτια υπέροχα, το ανοιχτό μελί είχε γίνει σκούρο πράσινο -ποτέ δεν κατάλαβες πως μπορούσαν να αλλάζουν τα μάτια σου χρώμα- και είχαν μεγαλώσει απίστευτα πολύ, έβλεπα τον τρόμο μέσα τους!... Αυτά τα μάτια που πάντα σε προδίδουν, καθώς τίποτα δεν κρύβουν για δικό τους, ήταν τα λόγια, τα σοφά, που άκουσα εκείνο το βράδυ από σένα.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Πρόσφερε και πρόσφερε και μη σταματάς να το κάνεις. Δίνε αγάπη και ξανά αγάπη, και μην σταματάς να το κάνεις. Κάνε ό,τι θεωρείς εσύ όμορφο και σου αρέσει, και μη σκέφτεσαι τα λόγια του κόσμου. Ζήσε ελεύθερη, χωρίς το βάρος των φτερών. Αλλά να ξέρεις οτι αυτή η ελευθερία έχει ένα τίμημα και είναι βαρύ αυτό. Θα πληγώσεις και θα πληγωθείς και μάθε οτι ο πόνος είναι αρκετά μεγάλος!...<br /><br /></span>Τώρα νοιώθεις πάλι δυνατή, τώρα έχεις ξεχάσει τις στιγμές εκείνες. Τώρα αν έρθω να σου κάνω την ερώτησή μου θα μου απαντήσεις με το ίδιο πονηρό βλέμμα, αυτό που κανείς δεν καταλαβαίνει οτι είναι σοφό, αλλά είναι πολύ παιχνιδιάρικο για να ασχοληθεί κανείς. Θα γυρίσεις το κεφάλι αριστερά και θα με κοιτάξεις με αυτό το βλέμμα λοιπόν, σα να σε βλέπω, και θα μου πεις χαμογελώντας: "Γιατί σκοτίζεσαι πάλι Λενάκι;; Ζήσε ελεύθερη, είναι ό,τι καλύτερο μπορείς να προσφέρεις στον εαυτό σου!".<span style="font-style: italic;"><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/ST1N4r7JuRI/AAAAAAAAAQI/xz8_GJbEBHU/s1600-h/pic2.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 220px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/ST1N4r7JuRI/AAAAAAAAAQI/xz8_GJbEBHU/s320/pic2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277459974606928146" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;"><br /></span>Να σε ακούσω λες;;<span style="font-style: italic;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-3825509679471229432?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-72896798183313580622008-12-02T22:14:00.000-08:002009-04-12T17:27:51.479-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.sxc.hu/pic/m/j/jf/jfg/379470_broken_mirror_3.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 225px;" src="http://www.sxc.hu/pic/m/j/jf/jfg/379470_broken_mirror_3.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Φωνές. Φωνές μέσα στο κεφάλι σου που σου μιλάνε. Σε κρίνουν. Όχι, δεν σε κρίνουν. Σε κατακρίνουν. Έχεις κάνει λάθη. Έχεις κάνει πολλά λάθη. Όχι, δεν έχεις κάνεις λάθη. Απλά δεν έκανες τα σωστά. Αφέθηκες και δεν επέλεξες αυτά που έπρεπε να επιλέξεις, δεν έκανες αυτά που έπρεπε να κάνεις, ξεχάστηκες στις σκέψεις σου και δεν έστριψες στο σωστό μονοπάτι...<br /><br />Και τώρα πληρώνεις. Πληρώνεις με φωνές, με κραυγές μέσα στο κεφάλι σου. Σου μιλάνε. Σου φωνάζουν. Χτυπάνε τα τοιχώματα προσπαθώντας να σου δείξουν την απογοήτευσή τους. Χτυπάνε τους καθρέφτες του μυαλού σου οι οποίοι είναι έτοιμοι να σπάσουν, αλλά δεν σπάνε. Όχι, είσαι υποχρεωμένος να το υποστείς αυτό. Δεν σπάνε. Οι φωνές μένουν εκεί, να βγαίνουν βουβές και θυμωμένες. Θυμώνεις κι εσύ. Όχι μ' αυτές, με σένα...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i170.photobucket.com/albums/u260/marisaboutique/guitar.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 350px; height: 350px;" src="http://i170.photobucket.com/albums/u260/marisaboutique/guitar.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Κρίνεις. Κρίνεις εσύ τον εαυτό σου. Στην πορεία της ζωής σου πολλοί βρέθηκαν να σε κρίνουν. Σε πλήγωσε ή σε κάκιωσε ή στην τελική αδιαφόρησες, αλλά τώρα ξέρεις. Αυτές τις φωνές δεν πρέπει να τις αμελήσεις. Και κρίνεις τον εαυτό σου...<br /><br />Κάπως αλλιώς θα έπρεπε να φέρεσαι, κάποιους άλλους μηχανισμούς θα έπρεπε να είχες, για να ήσουν τώρα καλά. Για να μην είχες νεύρα, για να μην ήθελες συνέχεια να χώνεσαι στο πάπλωμα και να κλαις ή να κοιμάσαι. Κάπως αλλιώς θα έπρεπε να είχε κυλήσει η ζωή σου, σ' αυτό το σημείο, ώστε τώρα να μην χειαζόσουν να μείνεις κλεισμένη μέσα σε σένα...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.theseductionbible.com/wp-content/uploads/2007/12/high_school_hallway.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 550px; height: 425px;" src="http://www.theseductionbible.com/wp-content/uploads/2007/12/high_school_hallway.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Κακιώνεις. Κακιώνεις πολύ. Ξέρεις οτι δεν έχεις να αντιμετωπίσεις έναν άγνωστο, έναν τύπο στο δρόμο που σε απειλεί, όχι, έχεις να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου εδώ. Και ξέρεις οτι κάποιοι θέλουν να του φερθείς πολύ σκληρά, ώστε να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα, ξέρεις κι εσύ οτι έτσι πρέπει να κάνεις, αλλά γνωρίζεις επίσης οτι είναι κάτι δύσκολο, κάτι που δεν έχεις καταφέρει ποτέ, στα 21 χρόνια της ζωής σου...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/STYshMTmt1I/AAAAAAAAAPw/pMSNkh5ibqc/s1600-h/BleedingLove1.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/STYshMTmt1I/AAAAAAAAAPw/pMSNkh5ibqc/s320/BleedingLove1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5275452962261874514" border="0" /></a><br /><br />Κοιτάς με απελπισία το κενό. Γκρεμός και βουνό, βουνό και γκρεμός. Πιο είναι πιο εύκολο, πιο είναι πιο επιθυμητό;; Ο γκρεμός φαντάζει τρομερός κάτω απ' τα πόδια σου, το βουνό είναι πολύ ψηλά και σε ζαλίζει και μόνο η ιδέα. Κι όμως, δεν μπορείς να μείνεις εκεί που είσαι, το χώμα που πατάς καταρρέει, γλιστράει και φεύγει....<br /><br />Πρέπει ή να αφεθείς και να πέσεις, ή να ρίξεις ένα σάλτο και να πιαστείς από κάπου με πορεία προς τα πάνω. Η απόφαση δική σου. Τα αποτελέσματα επίσης.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/STYs2Z52OvI/AAAAAAAAAP4/L7hoPk7_Xcg/s1600-h/Stroll+on+the+Beach+2.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/STYs2Z52OvI/AAAAAAAAAP4/L7hoPk7_Xcg/s320/Stroll+on+the+Beach+2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5275453326689188594" border="0" /></a><br /><br />Εδώ είναι που πρέπει, λατρεμένη, να ξυπνήσεις. Να ρίξεις ένα γερό χαστούκι σε ένα απ' τα μάγουλά σου και να συνειδητοποιήσεις το σημείο στο οποίο βρίσκεσαι. Πάνω ή κάτω, κάτω ή πάνω;; Και ποιος θα κρίνει την πορεία;; Όλα κρέμονται από μία, τόση δα κλωστούλα...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/STYtEj_fGYI/AAAAAAAAAQA/XIZl5a0A1zM/s1600-h/Dockside-Dreams-Wally-REV-c.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 239px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/STYtEj_fGYI/AAAAAAAAAQA/XIZl5a0A1zM/s320/Dockside-Dreams-Wally-REV-c.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5275453569915361666" border="0" /></a><br /><br />Μία καινούρια αρχή, μία καινούρια πορεία, ένας δύσκολος αγώνας, με δύο -και όχι έναν- κριτές αυτή την φορά, ξεκινάει!....<br /><br /><br />ΜΠΑΜ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-7289679818331358062?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-33148182298810078522008-11-28T05:15:00.000-08:002009-04-12T17:26:09.090-07:00<p><span style="font-style: italic;">Ένα πολύ όμορφο τραγούδι....</span><br /></p><p style="color: rgb(153, 51, 153);"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 0);font-size:130%;" >Σιωπή</span><br /></p><p style="color: rgb(102, 0, 0);">Παλιά φωτογραφία<br />στην άδεια παραλία<br />σιωπή<br />κοιτάζω απ’το μπαλκόνι<br />το δρόμο που θολώνει<br />η βροχή.</p> <p style="color: rgb(102, 0, 0);">Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες<br />βασιλεύουν οι μάγισσες<br />βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε<br />στον αφρό.</p> <p style="color: rgb(102, 0, 0);">Λένε πως μας άφηνες στα κύματα<br />φυλαχτά και μηνύματα<br />τα βρήκανε τα παιδιά και χαθήκανε<br />ξαφνικά.</p> <p style="color: rgb(102, 0, 0);">Η πόλη σαν καράβι<br />τα φώτα της ανάβει<br />γιορτή.<br />Θυμάμαι που γελούσες<br />να μείνω μου ζητούσες<br />παιδί.</p> <p style="color: rgb(102, 0, 0);">Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες<br />βασιλεύουν οι μάγισσες<br />βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε<br />στον αφρό.</p> <p style="color: rgb(102, 0, 0);">Λένε πως μας άφηνες στα κύματα<br />φυλαχτά και μηνύματα<br />τα βρήκανε τα παιδιά και χαθήκανε<br />ξαφνικά.</p><p><br /></p><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-66655b96a1f0fbd2" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v19.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D66655b96a1f0fbd2%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D24472E871633B21075927CC9CF487DB2375819B3.F6B105938A6CC116B727871F0A5EFBADEABE02E%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D66655b96a1f0fbd2%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DJuHhvPx1cJEdgH0arz8G_Nwzcng&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v19.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D66655b96a1f0fbd2%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D24472E871633B21075927CC9CF487DB2375819B3.F6B105938A6CC116B727871F0A5EFBADEABE02E%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D66655b96a1f0fbd2%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DJuHhvPx1cJEdgH0arz8G_Nwzcng&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-3314818229881007852?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-47089580813109842082008-11-26T18:21:00.000-08:002009-04-12T17:27:51.479-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.projectorreviews.com/images-projectors-q2-08/HD65_daggers_autumn_large.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 1000px; height: 410px;" src="http://www.projectorreviews.com/images-projectors-q2-08/HD65_daggers_autumn_large.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Είναι φάσεις που περνάμε, φάσεις που κοιτάμε ψηλά και βαθιά και χαμογελάμε. Είναι φάσεις που δεν μπορούμε να κακιώσουμε με κανέναν. Είναι φάσεις που μας μιλάνε οι γύρω μας για προβλήματα κι εμείς αναρωτιόμαστε τι σημαίνει αυτή η λέξη. Είναι φάσεις που νοιώθουμε οτι αγαπάμε όλο τον κόσμο. Είναι φάσεις που είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι και λιώνουμε ακούγοντας μουσική ή τρέχοντας να προλάβουμε να κάνουμε όλα αυτά που είχαμε υπολογισμένα μέχρι να πέσουμε ξανά για ύπνο. Είναι κάτι τέτοιες φάσεις λοιπόν, που θέλω να τις ζω στιγμή τη στιγμή και δεν θέλω να τελειώσουν. Και ενώ ξέρω οτι έτσι θα γίνει, ή μάλλον ΕΠΕΙΔΗ ξέρω οτι έτσι θα γίνει, τις ζω στιγμή την στιγμή και χαμογελάω μέχρι να πονέσουν τα μάγουλά μου, και ακόμα κι όταν αυτά πονέσουν και μαζευτούν στη θέση τους συνεχίζω να χαμογελάω με τα μάτια, γιατί η ζωή είναι πολύ όμορφη τελικά, για να την σπαταλάμε σε μίση και σκέψεις αρνητικές!.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-4708958081310984208?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-62556312024539922312008-11-22T17:24:00.000-08:002009-04-12T17:27:51.479-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://fineartamerica.com/images-medium/american-idol-ed-slack.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 431px; height: 363px;" src="http://fineartamerica.com/images-medium/american-idol-ed-slack.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Γιατί οι άνθρωποι κολλάνε;; Γιατί κολλάνε και μένουν εκεί που βρίσκονται, γιατί δεν προχωράνε;;<br /><br />Το τελευταίο διάστημα έχω συναντήσει πάρα πολλούς παλιούς γνωστούς, ακόμη και παλιούς φίλους που είχα αναγκαστεί να απομακρύνω απ' την ζωή μου εξαιτίας των επιλογών τους. Αλλά τουλάχιστον τότε ΚΑΝΑΝΕ επιλογές!<br /><br />Και έκανα την ερώτηση, γιατί πραγματικά με ενδιέφερε, στον κάθε έναν απ' αυτούς. "Τι γίνεσαι;; Τι το καινούριο και συνταρακτικό έχει συμβεί στη ζωή σου απ' την τελευταία φορά που μιλήσαμε;;"<br /><br />Το "ξέρεις μωρέ, τα ίδια", δεν το θεωρούσα ποτέ μου πιθανή απάντηση. Ως άνθρωπος που κάθε μέρα μου συμβαίνουν πολλά και διάφορα, ως άνθρωπος που την προηγούμενη μέρα ήμουν κάτι το διαφορετικό απ' αυτό που είμαι την σημερινή, και που θα ξαναλλάξω αύριο, γιατί εξελίσσομαι και έτσι πάω, δεν μπορώ να δεχτώ οτι τόσοι άνθρωποι, τόσοι μα τόσοι άνθρωποι, επί μήνες και μήνες, έναν ολόκληρο χρόνο και πάνω, δεν έχουν εξελιχθεί καθόλου, έχουν μείνει στάσιμοι, στο ίδιο σημείο και δεν έχουν καταφέρει τίποτα απολύτως και ούτε και πρόκειται για πολύ καιρό ακόμα!!.....<br /><br />Τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι;;; Θα πρέπει να βαριούνται πάρα πολύ όμως! Μα αν βαριούνται συνέχεια, γιατί δεν κάνουν τίποτα ποτέ, πως μπορούν και το αντέχουν;; Θέλει πολλά κουράγια να μην κάνεις τίποτα! Γιατί αν δεν κάνεις ποτέ κάτι χρήσιμο, αν δεν προσφέρεις, αν δεν σκέφτεσαι, αν δεν προχωράς, αν δεν κάνεις κάτι, το οτιδήποτε, με τη ζωή σου, τότε ποιο το νόημα να την έχεις;;;<br /><br />Στις αρχές του μήνα έφυγα από δω και πήγα σε άλλη πόλη (βλ. πιο κάτω post) και έζησα ένα σωρό πράματα. Γύρισα, και τώρα, στα τέλη του μήνα, συνειδητοποιώ πως όλα είναι έτσι όπως τα είχα αφήσει! Εγώ περίμενα αλλαγές, περίμενα να είχα χάσει καταστάσεις, περίμενα οι άνθρωποί μου να με κράξουν που δεν ήμουν στο πλάι τους όταν τους συνέβη εκείνο ή το άλλο! Φανταστείτε την απορία μου όταν συνειδητοποίησα οτι τίποτα, μα τίποτα δεν είχε αλλάξει!<br /><br />Και το βλέπω σε πολύ κόσμο και απορώ περισσότερο! Όλοι λένε πως αυτός ο τόπος δεν προοδεύει, μα κοιτάχτε τα μέλη του, κοιτάχτε τους ανθρώπους του, κοιτάχτε εμάς! Αν εμείς δεν προχωράμε με τις ζωές μας, αν εμείς μένουμε στάσιμοι, αν προχωρήσει ο τόπος θα είναι μεγάλο πλήγμα για μας, γιατί τότε θα μας φύγει κάτω απ' τα πόδια! Τι να κάνει λοιπόν κι αυτός, μένει μαζί μας, να έχουμε κάπου να πατήσουμε!.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-6255631202453992231?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-60855009635576429772008-11-19T08:03:00.000-08:002008-11-20T06:54:11.417-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SSRc83nKZeI/AAAAAAAAAPY/3FhMU7Y25O0/s1600-h/porta+gemath+xeria.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SSRc83nKZeI/AAAAAAAAAPY/3FhMU7Y25O0/s320/porta+gemath+xeria.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270439664720438754" border="0" /></a><br /><br />Ναι, νομίζω πως δεν θα κουραστώ ποτέ να πηγαίνω Θεσσαλονίκη, ποτέ όμως! Και νομίζω πως η τελευταία (η οποία είναι η τέταρτη να σας πληροφορήσω) ήταν η καλύτερη όλων!!<br /><br />Λοιπόν, για να δούμε ΤΙ είχαμε αυτή τη φορά...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SSRdW0ATHWI/AAAAAAAAAPg/PKRPEUchLSk/s1600-h/rotontas+purgos.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SSRdW0ATHWI/AAAAAAAAAPg/PKRPEUchLSk/s320/rotontas+purgos.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270440110428724578" border="0" /></a><br /><br />Μμ, δεν είχαμε πολύ σκάκι αυτή τη φορά, αλλά υπήρχαν άλλες ποικίλες απολαύσεις! Βραδυνές και απογευματινές βόλτες στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, μαγευτικά σοκάκια και πονηροί κάτοικοι περιοχών, πολύ και καλό φαγητό σε ταβερνάκια, εστιατόρια και καφετέριες (μη το ρωτάτε αυτό), λίγες και γελοίες φωτογραφίες (που δυστυχώς έχουν ήδη δημοσιευτεί σε παραδιπλανό blog), πολύ-πολύ γέλιο, ένας προβληματισμένος -αν όχι φρικαρισμένος- τουρίστας, ένας πύργος στη ροτόντα που θα μείνει για καιρό όρθιος, μουσική, ξανά μανά μουσική και λίγη μουσική ακόμη, Καφωδείο, show με Γιώργο και Τζίνα (κάπου εκεί ήταν κι ένας Μήτσης κι ένας Δερμιτάσογλου αλλά ποιος νοιάζεται), ένα θεατρικό στο Καφωδείο (που δεν θα ήθελα να θυμάμαι, αν το θυμόμουν), συζητήσεις, συζητήσεις, συζητήσεις, ένα γεύμα στο σπίτι του Πάρη με Πάρη, Τζίνα, Γιώργο &amp; Δημήτρη, όπου κατέληξε -μαντέψτε- σε μπουγέλο (έχει καταντήσει παράδοση πλέον!), μία μπάλα-Πυθεία που δεν κάνει ΠΟΤΕ λάθος, πολύς ναργιλές, κρασόμελα και πάλι κρασόμελα, Δωμάτιο με Θέα, μερική αμηχανία, μία Ζαφειρία που πολύ θα ήθελα να ξαναδώ, ένα τραπέζι του Κωστή με σωλήνες με μπύρα (καλή φάση) και πάααρα πολλά λουκάνικα (έχω κόψει λουκάνικο για μια ζωή όμως!), ένα ζάλισμα ένα κάτι, μαγευτικές ιστορίες και γνωριμία με μία όμορφη ψυχή, souk και ξανά μανά ναργιλέδες και κρασόμελα, ένας καναπές που υποχώρησε κάτω απ' το χέρι του Πάρη, θέα από μπαλκόνι, χάσιμο ενός μαθήματος, πολλά χαμόγελα, πολλές βόλτες, ξανά μανά φαγητό, μία κρίση, ένα Καφωδείο, συναπάντημα στις τουαλέτες με Ελένη, Τζίνα και Λίνα, μία Λίνα που ξέρει να χειρίζεται τις συζητήσεις του λαού, μία ατάκα, ένα μήνυμα, μία επανασύνδεση! Μία κόκκινη βαλίτσα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, κάτι παιδιά από Λάρισσα, η "ταινία στη μέση" θα μείνει στην ιστορία (ωραία η Ειρήνη!), πρωινός καφές με Γιώργο, Τζίνα &amp; Πάρη, ένα ταξί, ένα τρένο, μία κόκκινη βαλίτσα στο τρένο, μία σκεφτική Ελένη στο τρένο, μία αλλαγή θέσης, ένα ταξίδι 4,5 ωρών και επιστροφή στη Χαλκίδα!...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SSReBItC10I/AAAAAAAAAPo/gvKeDxPYaaM/s1600-h/spiti+me+dentro+sthn+plateia.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SSReBItC10I/AAAAAAAAAPo/gvKeDxPYaaM/s320/spiti+me+dentro+sthn+plateia.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270440837539616578" border="0" /></a><br /><br />Α, και αυτή τη φορά είδα Μήτση και Δερμιτάσογλου επιτέλους (ο οποίος τελευταίος καλά θα κάνει την επόμενη φορά να θυμάται τουλάχιστον χρώμα μπαλονιού μη τον πάρει και τον σηκώσει!!), οπότε εδώ να ευχαριστήσουμε τον φίλο Πάρη που "συμπίεσε" τα ραντεβού του για να βγει αυτό....!<br /><br />Αυτά!... Και τώρα Χαλκίδα, με πολύ τρέξιμο, πολλές σκέψεις, πολύ διάβασμα (σχεδόν, αυτό το τελευταίο), πολύ μουσική, πολύ κιθάρα, μία υπόσχεση που πρέπει να κρατηθεί, κάτι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν, κάτι συζητήσεις που πρέπει να γίνουν....... και έπεται συνέχεια....!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-6085500963557642977?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-87980099152135121252008-10-31T05:23:00.000-07:002009-04-12T17:28:46.912-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SQr71_VHyoI/AAAAAAAAANU/zHSieB1w2yg/s1600-h/3__dance-for-life-1.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 286px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SQr71_VHyoI/AAAAAAAAANU/zHSieB1w2yg/s320/3__dance-for-life-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5263296019487509122" border="0" /></a><br /><br />Κι εκεί που λες οτι η ζωή σου έχει πάρει έναν ρυθμό, εκεί που λες οτι πλέον μπορείς να επαναπαυτείς και να ζήσεις μία όμορφη ρουτίνα, γεμάτη δραστηριότητες και πράγματα, μια ευτυχισμένη επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα, εκεί κάτι αντιδράει, κάτι αλλάζει, κάτι απ' το παρελθόν έρχεται και σου θυμίζει την ύπαρξή του, και σε ξυπνάει και σου λέει οτι το έχεις ξεχάσει, οτι είχες κι άλλα όνειρα κάποτε και το οτι κατάφερες κάποια δεν σημαίνει οτι πρέπει και να επαναπαυτείς, υπάρχουν άλλα τόσα που περιμένουν στην ουρά, να μπουν κι αυτά στη ζωή σου, να τα ζήσεις κι αυτά, να τα κοιτάξεις, να τα προσέξεις, να τα τοποθετήσεις κάπου, μέσα σου!....<br /><br />Κι εκεί που λες οτι η ζωή σου έχει πάρει έναν ρυθμό, εκεί που λες οτι πλέον μπορείς να ζήσεις μία όμορφη επαναλαμβανόμενη ρουτίνα, τρέχεις να βρεις χρόνο, να προλάβεις να εκπληρώσεις κι αυτά τα όνειρα που είχες ξεχάσει, τρέχεις και τρέχεις, και στριμώχνεις όλα τα άλλα, κι εκεί που λες οτι δεν χωράει τίποτα άλλο εκεί μέσα και νομίζεις οτι σκας, όλο και κάτι σου έρχεται στη μνήμη, κάτι που κάποτε ήθελες και που τώρα έχεις αμελήσει και κάπου θέλεις να το χωρέσεις κι αυτό, να στριμωχτεί μαζί με τ' άλλα, γιατί δεν μπορείς να επιλέξεις, δεν μπορείς να αποφασίσεις να διώξεις κάποιο, να μην το κάνεις, να μην ασχοληθείς μαζί του!!...<br /><br /><br /><br /><br /><br />Καλέ μου Θεούλη, θα μου δώσεις 2-3 ζωές ακόμα, ώστε να προλάβω να τα εκπληρώσω όλα?? Η μία βλέπεις, δεν μου φτάνει!....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-8798009915213512125?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-60111058326374624472008-10-27T07:17:00.000-07:002009-04-12T17:30:03.981-07:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-4515d1213d9a3688" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v1.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3D4515d1213d9a3688%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3DFDF4C156E781F876E27482BCF61748BC4600A37.39BD08FFE2F827D455C3C5FE0A60B6C778F855D6%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D4515d1213d9a3688%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DEWPNZlTtv4zpSwkhlFgvvgyhBbs&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v1.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3D4515d1213d9a3688%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3DFDF4C156E781F876E27482BCF61748BC4600A37.39BD08FFE2F827D455C3C5FE0A60B6C778F855D6%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D4515d1213d9a3688%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DEWPNZlTtv4zpSwkhlFgvvgyhBbs&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br />Αντιγραφή από cinemanews.gr:<br /><br /><p>Παρίσι, Μάης του 1968. Ένας αμερικανός φοιτητής περνάει το μεγαλύτερο μέρος από τον ελεύθερο χρόνο του παρακολουθώντας ταινίες στην παρισινή ταινιοθήκη. Εκεί έχει την ευκαιρία να γνωρίσει δυο αδέρφια και να ξεκινήσει μαζί τους ένα παιχνίδι έρωτα και σινεφίλ αναζητήσεων. Η νέα ταινία του Bernardo Bertolucci αφήνει στο παρασκήνιο το επαναστατικό κίνημα του Μάη του `68 και επικεντρώνει την αφήγηση στα όσα συμβαίνουν σε ένα πολυτελές διαμέρισμα μεταξύ τριών νεαρών παιδιών. Έξω μαίνεται η μάχη των φοιτητών με την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Μέσα οι κατά τα λεγόμενα επαναστάτες προτιμούν το έρωτα, αντί για τον πόλεμο και επιδίδονται σε αναπαραστάσεις σκηνών από τις αγαπημένες τους ταινίες και ερωτήσεις κινηματογραφικού ενδιαφέροντος, όπου κάθε λανθασμένη απάντηση επισύρει και ποινή σεξουαλικού περιεχομένου. Όταν όμως η ονειροπόληση τελειώσει, καθένας από τους χαρακτήρες ξυπνάει και συνειδητοποιεί ποιο στρατόπεδο έχει στην πραγματικότητα επιλέξει.</p><p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.trimir.net/wordpress/wp-content/uploads/2006/03/C7544-04.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 470px; height: 663px;" src="http://www.trimir.net/wordpress/wp-content/uploads/2006/03/C7544-04.jpg" alt="" border="0" /></a></p><p>Το Dreamers είναι περισσότερο μια ταινία για τον έρωτα και την αγάπη προς άλλες ταινίες και λιγότερο μια κοινωνικοπολιτική ταινία για τα ιστορικά γεγονότα κατά τη διάρκεια των οποίων εκτυλίσσεται η υπόθεση. Για τον λόγο αυτό είναι γεμάτο από σινεφίλ αναφορές ή ακόμα και αυτούσια αποσπάσματα δανεισμένα από τα Φώτα της Πόλης και το Freaks έως το Scarface και το Bande a Part. Δεν απουσιάζει ωστόσο και το σχόλιο του σκηνοθέτη πάνω στην αφέλεια της νιότης και την έλλειψη ισορροπίας μεταξύ θεωρίας και πράξης. Αν σε όλα τα παραπάνω προσθέσουμε τις πολύ καλές ερμηνείες της πρωταγωνιστικής τριάδας, τους καλογραμμένους διαλόγους και την άρτια καλλιτεχνική διεύθυνση, μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε γιατί το Dreamers αποτελεί την καλύτερη πρόταση.<br /></p><p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://z.about.com/d/worldfilm/1/0/z/T/eva_green5.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 292px; height: 400px;" src="http://z.about.com/d/worldfilm/1/0/z/T/eva_green5.jpg" alt="" border="0" /></a></p><p><br /></p><p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img.photobucket.com/albums/v480/e_jahani/TheDreamers.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 482px; height: 326px;" src="http://img.photobucket.com/albums/v480/e_jahani/TheDreamers.jpg" alt="" border="0" /></a></p><p><br /></p><p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img5.allocine.fr/acmedia/rsz/434/x/x/x/medias/nmedia/18/35/16/58/18366183.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 434px; height: 289px;" src="http://img5.allocine.fr/acmedia/rsz/434/x/x/x/medias/nmedia/18/35/16/58/18366183.jpg" alt="" border="0" /></a></p><p>Για μένα είναι η πιο όμορφη και αληθινή ιστορία ελευθερίας, ανεμελιάς, αδιαφορίας και... αθώοτητας! Μία ταινία που λατρεύω, που έχω δει χίλιες φορές και δεν θα κουραστώ ποτέ να βλέπω, μία ταινία πρότυπο για την δόμηση του χαρακτηρα μου καθώς και πρότυπο αποφυγής του είναι μου!!<br /></p><p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img520.imageshack.us/img520/79/783f2b5e522ctq8.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 288px; height: 407px;" src="http://img520.imageshack.us/img520/79/783f2b5e522ctq8.jpg" alt="" border="0" /></a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-6011105832637462447?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-80983049903725909042008-10-16T11:17:00.001-07:002009-04-12T17:36:01.587-07:00Ήρθε η ώρα να γράψω 6+1 αλήθειες για το άτομο μου, ε?? Όχι, δεν μου κατέβηκε έτσι σαν ιδέα, είπαμε, είμαι εγωκεντρική αλλά όχι κι έτσι! Η αγαπητή <a href="http://the0thertime.blogspot.com/">Φαίη</a> είχε την καλοσύνη να με προσκαλέσει σε ένα ακόμη παιχνίδι των ιδιοκτητών blogs, οπότε τώρα εγώ "υποχρεούμαι" (καλά, δε με τραβάνε και με το ζόρι) να σας αποκαλύψω 6+1 αλήθειες για μένα!...<br /><br />Μμμ....<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);">1.</span> Πρώτα απ' όλα να εξηγήσω -επιτέλους!- από που βγαίνει το nick μου, μιας που μια αθώα ψυχή σκέφτηκε να ρωτήσει. Η αλήθεια είναι οτι δεν σημαίνει κάτι τρελό και φοβερό, ούτε από κάπου παρμένο είναι (και ΟΧΙ, δεν είναι μάρκα αυτοκινήτου, μην το ξανακούσω αυτό όμως!!). Το όνομά μου είναι Ελένη (όπως κάποιοι θα γνωρίζουν) και το επίθετό μου ξεκινάει από Β. Μετατρέποντάς το αυτό στα αγγλικά μας κάνει Helen V.......... . Κόβοντας τα δύο "e", απ' όλο αυτό μας μένει το hln v, στου οποίου βάζουμε μια παυλίτσα να ενωθούν τα δύο μέρη και βουαλά! :)<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);">2.</span> Η δεύτερη αλήθεια που θα σας αποκαλύψω αφορά τα ενδιαφέροντά μου. Μπορώ να παθιαστώ μέχρι αηδίας με οτιδήποτε περιέχει φαντασία και σκέψη, είτε είναι μύθοι, είτε ένας υπέροχος πίνακας, είτε απλά μουσική που με "ταξιδεύει"! Αυτό σημαίνει οτι οτιδήποτε (και εννοώ με το οτιδήποτε) κι αν συμβεί στον κόσμο εκείνη την ώρα εγώ θα είμαι καθαρά εκτός, χωμένη στο μυαλό μου και στην ευτυχία μου!...<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);">3.</span> ...αυτό συνεπάγεται και στο να μην έχω καμία αίσθηση του χρόνου βεβαίως! Τι σημαίνει "πρωινό ξύπνημα" και τι "πρέπει να κοιμηθώ νωρίς"?? Τι σημαίνει "έχω μάθημα σε μισή ώρα" και τι "δεν έχω χρόνο για τον εαυτό μου"? Άγνωστες έννοιες που ποτέ δεν θα μάθω - ευτυχώς!...<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);">4.</span> Πρόγραμμα. Άλλη μία περίεργη λέξη που δεν καταλαβαίνω. Κάνω φιλότιμες προσπάθειες να προγραμματίζω τη ζωή μου, το σωστό να λέγεται! Σπάνιες φορές το πετυχαίνω και ακόμη πιο σπάνιες φορές τελικά ήταν αυτό που ήθελα! Οπότε πλέον απλά πηγαίνω, βάζοντας γενικούς στόχους και προχωρώντας την εξέλιξη του εαυτού μου!... Όχι θα κάτσω να σκάσω!<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);">5.</span> Δεν τα πάω καθόλου καλά με τις επιλογές, άλλο ένα "κουσούρι" του εαυτού μου. Αν έχω τρεις επιλογές θα προσπαθήσω να κάνω και τις τρεις, αν έχω τέσσερις, και τις τέσσερις, αν έχω δέκα, εκατό, χίλιες.... τρελαίνομαι!! Δεν υπάρχουν επιλογές, υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι. Πρέπει να περάσεις απ' όλους για να ξέρεις -στο τέλος- ποιον τελικά έπρεπε να διαλέξεις! Πρέπει να μπεις ΚΑΙ στο τρένο ΚΑΙ στο λεωφορείο για να μάθεις οτι στο λεωφορείο ζαλίζεσαι ενώ στο τρένο γουστάρεις, πχ.!<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);">6.</span> Και επειδή είπα πολλά αρνητικά, ας πω και κανά θετικό, να έχετε. Είμαι πολύ "αυθόρμητος άνθρωπος" όπως είπε πρόσφατα η κολλητή μου! Και αληθινός, να προσθέσω εγώ. Αυτό σημαίνει οτι όταν γελάμε, γελάμε, όταν κλαίμε, κλαίμε, και όταν μας έρθει να χορέψουμε μες τη βροχή ή να τραγουδίσουμε μες τη μέση του δρόμου με την γκομενοκαμένη μας κολλητή, το κάνουμε και το καταδιασκεδάζουμε! Αρκεί βέβαια να μην μας τραβάει κανείς με κανά κινητό, τα αποδεικτικά στοιχεία αυτών των στιγμών μπορούν να κλείσουν ακόμη και σπίτια!...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SPeOg5DRG8I/AAAAAAAAAM8/w-UktVbRJvs/s1600-h/bunny.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SPeOg5DRG8I/AAAAAAAAAM8/w-UktVbRJvs/s320/bunny.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257827785699826626" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);">6+1.</span> Και τέλος, αυτή την περίοδο της ζωής μου δηλώνω αγχωμένη -μιας που τρέχω να προλάβω ένα σωρό πράγματα κάθε μέρα- αλλά ευτυχισμένη! Και θα ήθελα να μείνω έτσι!...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SPeOg5DRG8I/AAAAAAAAAM8/w-UktVbRJvs/s1600-h/bunny.jpg"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-8098304990372590904?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-68693858253932691662008-10-12T15:30:00.000-07:002009-04-12T17:37:02.222-07:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-208cacae8c5ea655" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v13.nonxt7.googlevideo.com/videoplayback?id%3D208cacae8c5ea655%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D688C5596AE0158BDDF78CE84CEFFF9525889E2A3.2BD3F49C3F485CDD7B81E79034F5C02922BA788E%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D208cacae8c5ea655%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D_8Cwc02DZsP5Jn2qKTingqmZ7SU&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v13.nonxt7.googlevideo.com/videoplayback?id%3D208cacae8c5ea655%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D688C5596AE0158BDDF78CE84CEFFF9525889E2A3.2BD3F49C3F485CDD7B81E79034F5C02922BA788E%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D208cacae8c5ea655%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D_8Cwc02DZsP5Jn2qKTingqmZ7SU&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-4bb8df8d09afe84d" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v22.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D4bb8df8d09afe84d%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D6FA92A9F6BC0C512F4988BB6AA20B1D497E13477.2FB5DC36AF4D8EDB0144871F49ED94887D0203B7%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D4bb8df8d09afe84d%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D9zDfqAnmiA6C0o0onlFHbYYuuEk&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v22.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D4bb8df8d09afe84d%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D6FA92A9F6BC0C512F4988BB6AA20B1D497E13477.2FB5DC36AF4D8EDB0144871F49ED94887D0203B7%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D4bb8df8d09afe84d%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D9zDfqAnmiA6C0o0onlFHbYYuuEk&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-5c958e087d1b13e3" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v19.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3D5c958e087d1b13e3%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D7A3294BB852459A2CA74523DDA5F3D2BF0EA2EAA.8ABFCF47D72C910D2FC30CD36A036D62A97F45D%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D5c958e087d1b13e3%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DyBWwTij-pcVwBxFCYRn8Ue2NHcw&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v19.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3D5c958e087d1b13e3%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D7A3294BB852459A2CA74523DDA5F3D2BF0EA2EAA.8ABFCF47D72C910D2FC30CD36A036D62A97F45D%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D5c958e087d1b13e3%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DyBWwTij-pcVwBxFCYRn8Ue2NHcw&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-6869385825393269166?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-45918825857319442012008-10-05T19:27:00.000-07:002009-04-12T17:37:02.222-07:00Χρωστάω στη μικρή <a href="http://cineparmenhkaiskula.blogspot.com/"><span style="font-style: italic;">Nagini</span></a> μια συνέχεια ενός <a href="http://cineparmenhkaiskula.blogspot.com/2008/09/five-videos-for-five-tears.html">παιχνιδιού</a> και μιας που είχα την τιμή να έχω πρόσκληση λέω να μην το αναβάλλω άλλο και να την κάνω αυτή την ανάρτηση τώρα, πρώτη μέρα που βρέθηκα σπίτι μετά από ένα μάτσο περίεργες μέρες μακριά!...<br /><br />Το κακό είναι οτι υπάρχουν τόσα μα τόσα πολλά videos που έχουν συμαδέψει τη ζωή μου, τόσα που με έχουν συγκινήσει, τόσα που με έχουν κάνει να βουρκώσω ή ακόμα και να κλάψω, τόσα που κατάφεραν να με κάνουν να χαθώ σε σκέψεις, σε μια βαθιά μελαγχολία ή μου πρόσφεραν μια απίστευτη δύναμη και όρεξη για ζωή!... Δεν θα τα βάλω όλα αυτά, άλλωστε ανά καιρούς όλο και κάποιο σας αφιερώνω (-εσάς τους χιλιάδες αναγνώστες μου-), δεν έχετε παράπονο!<br /><br />Θα βάλω ΕΝΑ λοιπόν, ένα που το είδα πάλι πρόσφατα και απ' την στιγμή εκείνη η ζωή μου άλλαξε τροπή, για μία ακόμα φορά!...<br /><br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-a41774f21ee12931" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v19.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3Da41774f21ee12931%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D50D9011F384084ACFA69D00AF1C7BCE66101BA9D.60F5DA5FF57EDE90215C43C6D895A6FAAA2859F6%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Da41774f21ee12931%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DPEIdSJKxn5_j-rdO64Y9SOKJB6Y&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v19.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3Da41774f21ee12931%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D50D9011F384084ACFA69D00AF1C7BCE66101BA9D.60F5DA5FF57EDE90215C43C6D895A6FAAA2859F6%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Da41774f21ee12931%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DPEIdSJKxn5_j-rdO64Y9SOKJB6Y&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br /><br />Δεν θα κάνω πάσα σε κάποιον, όποιος θέλει ας συνεχίσει ελεύθερα!..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-4591882585731944201?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-32798494011234966332008-09-21T17:59:00.000-07:002009-04-12T17:38:57.642-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.story-lovers.com/res/grandmachildrenporch2in.gif"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://www.story-lovers.com/res/grandmachildrenporch2in.gif" alt="" border="0" /></a><br /><br />Υπάρχει λένε, κάπου σε αυτόν τον κόσμο, ένα κάστρο...<br /><br />Είναι φτιαγμένο από πέτρα, από πέτρα και πάγο, και τα τείχη του υψώνουν ίσαμε τον ουρανό! Στα παράθυρά του κόβονται τα σύννεφα, και στην πύλη του, που είναι τριγυρισμένη από νερό, κολυμπάνε θηρία άγρια, μανιασμένα, με δόντια κοφτερά και μάτια σα σαίτες. Ο πύργος είναι γερός, πολύ γερός, αλλά έχει και άλλους προστάτες, πράσινους και μαύρους δράκους, με μεγάλα δυνατά φτερά που σχίζουν τον αέρα πετώντας. Και πετάνε συνέχεια αυτοί οι δράκοι, πετάνε και ξερνάνε φωτιά και δεν κάνουν τίποτα άλλο.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SNb3lIYkLwI/AAAAAAAAAMc/TS_DDdb8sOY/s1600-h/Marlod-Dragon.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SNb3lIYkLwI/AAAAAAAAAMc/TS_DDdb8sOY/s320/Marlod-Dragon.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5248654633024630530" border="0" /></a><br /><br />Και υπάρχει πάντα σκοτάδι σε κείνη την περιοχή, γιατί το κάστρο το κυκλώνουν τεράστια βουνά, τόσο μεγάλα που κρύβουν τον ήλιο και μόνο η σελήνη φαίνεται κάποιες βραδιές. Και θα σας πω γιατί μόνο η σελήνη. Βλέπετε, όταν έρχεται η σειρά της να φυλάξει τον ουρανό, την ώρα που ο ήλιος επιστρέφει σπίτι του να ξεκουραστεί, επειδή η σελήνη είναι πολύ μελαγχολική, και επειδή έχει μεγάλη αγάπη για τις τέχνες - και πιο πολύ απ' όλες το τραγούδι - όταν βγαίνει και βλέπει τον κόσμο, έτσι άσχημος που είναι καμιά φορά, τραγουδάει. Τραγουδάει και η φωνή της είναι τόσο όμορφη, τόσο μελωδική και κρυστάλινη, που όλοι σταματάνε ό,τι κάνουν, για να την ακούσουν. Και τα βουνά παραμερίζουν στο πέρασμά της, και της κάνουν τόπο να περάσει, και υποκλίνονται μπροστά στην τόση ομορφιά της.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SNb3-AnRYPI/AAAAAAAAAMk/pGVeF9XZ5K0/s1600-h/Shaiya_101.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SNb3-AnRYPI/AAAAAAAAAMk/pGVeF9XZ5K0/s320/Shaiya_101.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5248655060435558642" border="0" /></a><br /><br />Έτσι λοιπόν μπορεί και φαίνεται, αυτή και καμία άλλη, απ' τα μεγάλα παράθυρα του κάστρου. Και εκείνες τις βραδιές που το τραγούδι της είναι περισσότερο μελαγχολικό και γεμάτο θλίψη, εκείνες μόνο τις βραδιές, ένα κεφάλι αχνοφαίνεται σε κάποιο απ' τα παράθυρα, πίσω από τις κουρτίνες. Και αν κοιτάξεις καλύτερα, αν κοιτάξεις με τα μάτια της ψυχής και όχι με αυτά που φέρει το σώμα σου, τότε μπορεί να μην δεις καθαρά αυτό το πρόσωπο, αλλά σίγουρα θα δεις τα δάκρυα που πέφτουν.<br /><br />Και κείνες οι βραδιές λένε, τα αστέρια σταματάνε να λάμπουν, γιατί επισκιάζονται απ' το φως του φεγγαριού, τα σύννεφα σκορπάνε, να αφήσουν τον ουρανό καθαρό, τα βουνά χαμηλώνουν να μην εμποδίζουν την πορεία της υπέροχης αυτής φωνής, και οι δράκοι, οι προστάτες του κάστρου, σταματάνε το πέταγμά τους, κρύβονται στις φωλιές τους και μένουν εκεί, ξεχασμένα όνειρα ενός άλλου κόσμου...<br /><br />Δεν υπάρχει κανείς ζωντανός που να μπορεί να καυχηθεί οτι έχει δει το εσωτερικό αυτού του κάστρου. Άλλοι λένε οτι θα είναι γεμάτο αμύθητα πλούτη, άλλοι οτι θα ζει κάποιος άρχοντας εκεί μέσα, αποτραβηγμένος απ' τα εγκόσμια, με μοναδική συντροφιά τα βιβλία του, και άλλοι λένε άλλα, κατεβατά της φαντασίας τους, απεγνωσμένες προσπάθειες να κατευνάσουν την περιέργειά τους.<br /><br />Αυτοί όμως που έχουν πλησιάσει το κάστρο, μία από αυτές τις νύχτες, που ο ουρανός είναι καθαρός και την στιγμή που μαζεύονται στις σπηλιές τους οι δράκοι, αυτοί που έχουν δει το πρόσωπο στο παράθυρο, ξέρουν οτι εκεί μέσα μένει μια νεράιδα, μια νεράιδα μικρή και λυπημένη, που μια μέρα άφησε την νεραιδοχώρα, και εγκαταστάθηκε σ' αυτό το κάστρο, σ' αυτό το κάστρο που της έφτιαξαν η Γη και η Θάλλασα, και κλείστηκε εκεί, μη αντέχοντας την κακία των ανθρώπων, την κακία και την πονηριά που τους κυβερνάει, την πονηριά και τη ψευτιά, μη αντέχοντας την τόση ασχήμια....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SNb5dIPP2UI/AAAAAAAAAM0/CVfyQMALnDM/s1600-h/22404257nu7.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SNb5dIPP2UI/AAAAAAAAAM0/CVfyQMALnDM/s320/22404257nu7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5248656694569851202" border="0" /></a><br /><br />Ω, ναι! Αυτοί που έχουν πλησιάσει μια τέτοια νύχτα, ξέρουν! Ξέρουν, και σα μαγεμένοι πηγαίνουν εκεί κάθε χρόνο, ξανά και ξανά, ελπίζοντας πως μια μέρα θα τους επιτραπεί να δουν κι άλλα, οτι θα καταφέρουν ίσως να μάθουν την ιστορία αυτής της νεράιδας, και μαζί μ' αυτό, την ιστορία πολλών πραγμάτων, που ποτέ κανείς δεν θα καταφέρει να μάθει, γιατί κανείς θνητός δεν επιτρέπεται να φέρει μία τόσο μεγάλη ευθύνη, όπως η γνώση ύπαρξης άλλων κόσμων, κόσμων υπέροχων αλλά φανταστικών...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SNb5IYpCiGI/AAAAAAAAAMs/qCJGxCg9zjg/s1600-h/fantasy.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SNb5IYpCiGI/AAAAAAAAAMs/qCJGxCg9zjg/s320/fantasy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5248656338195744866" border="0" /></a><br /><br />Και αν ρωτάτε πως βρέθηκα εγώ να τα ξέρω όλα αυτά, φοβάμαι πως θα σας αφήσω με την απορία, γιατί αυτός που μου τα εκμυστηρεύτηκε δεν θέλησε να αποκαλύψει το όνομά του, ούτε και ποια ήταν η πηγή του. Ποιος ξέρει;; Ίσως να ήταν κι αυτός ένα λαβωμένο ξωτικό, που θέλησε να αφήσει πίσω λίγη απ' τη γνώση του, στη διαδρομή για το μεγάλο του ταξίδι!...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SNb5IYpCiGI/AAAAAAAAAMs/qCJGxCg9zjg/s1600-h/fantasy.jpg"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-3279849401123496633?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-80706288196813820462008-09-20T17:21:00.000-07:002009-04-12T17:38:37.976-07:00Όοοοχι, δεν θα σας βάλω τραγούδι, ούτε καμία ωραία ψυχολογική αναζήτηση. Η ποιότητα (και η ωριμότητα επίσης) έχει πάει περίπατο σ' αυτή την ανάρτηση και ο μοναδικός λόγος που την κάνω είναι γιατί χαίρομαι πολύ - αλλά δεν είναι και τόσο μεγάλη η χαρά για να ξυπνήσω στις 03:22' τα ξημερώματα κάποιο αγαπημένο πρόσωπο ώστε να χαρεί μαζί μου, και ακόμα κι αν ήμουν τόσο τρελή που να το έκανα, ΔΕΝ θα χαιρόταν μαζί μου!!<br /><br />Ήρθε το φθινόπωρο λοιπόν, σωστά κι ωραία, όχι σαν την προηγούμενη βδομάδα που αν δεν ήξερες την ημερομηνία το έκανες για Ιούνιο! Όοοχι, τώρα έχουμε βροχές, κρύα, μουντό καιρό, κλειστά παράθυρα και πάπλωμα το βράδυ, τώρα έχουμε μακριμάνικες μπλούζες και το βραδάκι ζακέτα, και απ' την άλλη βδομάδα θα έχουμε και μπότες, σας το λέω εγώ! Τέλεια??<br /><br />Σε λίγο θα αρχίσουμε να φοράμε κορμάκια από μέσα και τις παρδαλές μας κάλτες μέχρι το γόνατο, μακριές φούστες και μπότες (μέχρι το γόνατο), θα κουκουλωνόμαστε στις κουβερτούλες μας το βράδυ, θα είναι ανοιχτά τα καλοριφέρ (εδώ κανονικά θα έπρεπε να πω "τζάκι", αλλά στις μέρες μας τα σπίτια πλέον έχουν καλοριφέρ, τα ηλίθια!), θα πίνουμε ζεστές σοκολάτες τα πρωινά πριν φύγουμε για το σκληρό και άπονο μάθημα της σχολής, και, ποιος ξέρει, μπορεί πολύ σύντομα να μας ακυρώσουν την εξεταστική γιατί οι δρόμοι θα είναι κλειστοί απ' το χιόνι!<br /><br />Ναι, εντάξει, εντάξει, έχω ξεφύγει, το γνωρίζω αγαπητά μου παιδάκια, αλλά δεν μπορώ, έχω ενθουσιαστεί τόσο με τον χειμώνα που ήρθε (καλά, φθινόπωρο, το ίδιο κάνει)!!<br /><br /><br />Και τώρα πάω να παίξω το "μ' αρέσει να μην λέω πολλά" (Υπόγεια Ρεύματα) που έχω να βγάλω στην κιθάρα μέχρι αύριο (οπότε να περιμένετε σύντομα ανάλογη ανάρτηση), γιατί με έχει πιάσει μια υπερένταση αυτή τη στιγμή!<br /><br /><br />Καλημέρα σε όσους ξυπνήσουν το πρωί (εγώ λογικά θα κοιμάμαι) και....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SNWYm4N7-3I/AAAAAAAAAMU/vE_vcKQZvlE/s1600-h/fun-game_6348.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SNWYm4N7-3I/AAAAAAAAAMU/vE_vcKQZvlE/s400/fun-game_6348.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5248268734463474546" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-8070628819681382046?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-10991586077015561672008-09-18T12:41:00.000-07:002009-04-12T17:38:07.229-07:00Είναι δύο τα τραγούδια που ακούω και ξανακούω αυτές τις μέρες και βαλαντώνω στο κλάμα, έτσι, χωρίς λόγο! Το ένα είναι Ο Άμλετ της Σελήνης και το άλλο Το Ερωτικό. Του πρώτου τους στίχους και το video τα έχω ήδη κάνει ανάρτηση (<a href="http://anazhthseisaggelwn.blogspot.com/2008/06/blog-post_09.html">εδώ</a>), οπότε είπα τώρα να σας βάλω και το άλλο, να τα έχετε:<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Ερωτικό</span><br /><br /><span class="creators">Στίχοι: <a href="http://stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;lyricist_id=72">Άλκης Αλκαίος</a><br />Μουσική: <a href="http://stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;composer_id=79">Θάνος Μικρούτσικος</a><br />Πρώτη εκτέλεση: <a href="http://stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;singer_id=75">Μανώλης Μητσιάς</a><br /><br /></span><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> τις ώρες που αγριεύει η βροχή</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις</span><br /> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> σου 'φερα απ' τους Δελφούς γλυκό νερό</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> και πριν προλάβω τρις να σ' αρνηθώ</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> σκούριασε το κλειδί του παραδείσου</span><br /> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> και την τρελή σου κυνηγάει σκιά</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> πώς να ημερέψει ο νους μ' ένα σεντόνι</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> αγάπη που σε λέγαμ' Αντιγόνη</span><br /> <br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> και σε ποιο γαλαξία να σε βρω</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);"> που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι</span><br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-4bd57009f8b926ee" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v5.nonxt5.googlevideo.com/videoplayback?id%3D4bd57009f8b926ee%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D1CABD948CCAD78267497A03B644F0896F912FEFF.73AEEC6414B0B1BAD45BF644D4C84D40FFD873FE%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D4bd57009f8b926ee%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D69FpQKRj1zG72pLGQJkVVgR9m08&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v5.nonxt5.googlevideo.com/videoplayback?id%3D4bd57009f8b926ee%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D1CABD948CCAD78267497A03B644F0896F912FEFF.73AEEC6414B0B1BAD45BF644D4C84D40FFD873FE%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D4bd57009f8b926ee%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D69FpQKRj1zG72pLGQJkVVgR9m08&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-1099158607701556167?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-72887146099583652002008-09-14T16:31:00.000-07:002009-04-12T17:38:37.976-07:00Μπορεί να φταίει το φεγγάρι που φαίνεται ολόκληρο, μπορεί να φταίει το γεγονός οτι από αύριο ξεκινάει η καινούρια σεζόν, μπορεί να φταίει το οτι έχω πολύ ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή μου αυτή τη στιγμή, αλλά με έχουν πιάσει πάλι οι αναμνήσεις μου....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.101arts.net/101%20Arts%20Content/101_creative/06Dec/photographics/sad_girl01.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://www.101arts.net/101%20Arts%20Content/101_creative/06Dec/photographics/sad_girl01.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Και κάθομαι και θυμάμαι. Θυμάμαι και αναρωτιέμαι. Ποια ήμουν κάποτε, ποια ήμουν πέρσι τέτοια εποχή, ποια ήμουν στα μισά του χρόνου, ποια είμαι τώρα. Έχω μείνει το ίδιο παιδάκι με πρώτα, με την ίδια αθωότητα?? Τα μάτια μου συνεχίζουν να αλλάζουν χρώματα, όπως τότε?? Εξακολουθώ να γελάω όπως γέλαγα?? Εξακολουθώ να φοβάμαι αυτά που φοβόμουν??<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Αν δεν θέλεις να ψάχνεις άσκοπα για αγγέλους</span>, είχε πει ένας φίλος, <span style="font-style: italic;">θα πρέπει να συνηθίσεις το βάρος των φτερών</span>". Άντεξα το βάρος?? Μπόρεσα?? Τα κατάφερα?? Ή ακόμα παλεύω??<br /><br />"<span style="font-style: italic;">Αγάπησε κάθε φόβο</span>", τα λόγια του. "<span style="font-style: italic;">Περπάτα κάθε δρόμο, άκου κάθε άνθρωπο, [...] γιατί χάσιμο είναι η ζωή και στο τέλος μόνο εμείς ξέρουμε - καλύτερα από κάθε άλλο κριτή - αν θα πρέπει να γράψουμε το όνομά μας στο Φως</span>".<br /><br />Το έκανα?? Αγάπησα?? Περπάτησα?? Άκουσα?? Ή μείνανε μόνο λόγια, λόγια ενός φίλου που απλά ένοιωσε την ανάγκη να βοηθήσει??<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SM6oWIR9EtI/AAAAAAAAAME/2VWUDzR5ziQ/s1600-h/Fantasy-5.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SM6oWIR9EtI/AAAAAAAAAME/2VWUDzR5ziQ/s320/Fantasy-5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246315714066584274" border="0" /></a><br /><br />Κάπου έστριψα λάθος, κάποτε. Ή, για την ακρίβεια, κάπου δεν έστριψα σωστά. Τώρα όμως?? Τώρα βαδίζω καλά?? Αφέθηκα να κάνω κάποιες επιλογές κάποτε, ήταν οι σωστές?? Ή μήπως τώρα πρέπει κάποιες να αλλάξουν??<br /><br />Είμαι στο μονοπάτι μου, ναι, το ξέρω αυτό. Το ξέρω γιατί βλέπω τις διαφορές. Μπορεί να μην αγάπησα τους φόβους μου αλλά στην πορεία πολλούς τους νίκησα. Μπορεί να μην περπάτησα κάθε δρόμο και να μην άκουσα κάθε άνθρωπο, άκουσα όμως έναν, και ήταν αρκετός.<br /><br />Προσπάθησα να πιάσω μεγαλύτερη ταχύτητα απ' αυτή που άντεχα, αλλά κάποιοι με κόψανε. Τώρα πάω να κάνω πάλι το ίδιο, θα επιδιώξω να τρέξω, θα επιδιώξω να τρέξω και να μην σταματήσω, αυτή τη φορά.<br /><br />Και κάπως έτσι ξέρω οτι προχωράω, προχωράω μπροστά, γιατί αυτό είναι η ζωή, η πορεία. Και μπορεί να μην διατηρώ την αθωότητα που είχα κάποτε, και τα μάτια μου να αλλάζουν από μελί σε μαύρα λιγότερο συχνά πλέον, αλλά εξακολουθώ να γελάω όπως γέλαγα και δεν φοβάμαι αυτά που φοβόμουν!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SM6i1McyWBI/AAAAAAAAAL8/50KfcfbD-HQ/s1600-h/Please%21Don%27t+look+inside+me...+vol+1.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SM6i1McyWBI/AAAAAAAAAL8/50KfcfbD-HQ/s320/Please%21Don%27t+look+inside+me...+vol+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246309650691938322" border="0" /></a><br /><br />Κι όσο για το βάρος των φτερών, ναι, ακόμα παλεύω, αλλά με ίσια την πλάτη. Κι όταν η ύπαρξή μου θα διαλυθεί, ώστε να πάρει το κάθε κομμάτι το δρόμο του για παραπέρα, μπορεί το όνομά μου να μην γραφεί στο Φως, γιατί δεν θα είναι αναγκαίο, μιας που θα έχω γίνει ένα μαζί του!...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-7288714609958365200?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-8975014945623332322008-09-14T14:57:00.000-07:002009-04-12T17:38:07.229-07:00Ένα τραγούδι που ήρθε ως απάντηση σε ερώτηση που δεν έγινε...<br /><br />Όποιος κι αν είσαι, λατρεμένε μου σύνδεσμε, κάνεις πολύ καλή δουλειά! Αγαπημένε μου προστάτη, εσύ που είσαι πάντα μέσα και έξω μου, άρχοντά μου και υπηρέτη, Άγγελέ μου γλυκιέ, σε αγαπώ!...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.more4kids.info/uploads/Image/little-girl-feeling-sad.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://www.more4kids.info/uploads/Image/little-girl-feeling-sad.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">ΟΙ ΨΥΧΕΣ</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Ερμηνεία:</span><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-style: italic;"> Goin'Through &amp; Άλκηστις Πρωτοψάλτη</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Συνθέτης:</span><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-style: italic;"> Μιχάλης Παπαθανασίου</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Στιχουργός</span><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-style: italic;">: Νίκος Βουρλιώτης</span><br /><br /><br />Είναι δώδεκα το βράδυ κι όπως λένε όλοι οι μύθοι<br />τα φαντάσματα ξυπνάνε από κάποιο παραμύθι<br />έχουν φτερά, στα σύννεφα πετούν και απειλούν<br />απροστάτευτες παρέες ψάχνουν πάντοτε να βρουν<br />Λένε είναι οι ψυχές που δεν έχουν ησυχάσει<br />κάποιο πνεύμα ξεχασμένο που το δρόμο έχει χάσει<br />σκιά πάνω στον τοίχο κάτι πίσω απ' την κουρτίνα<br />ήχος σαν κραυγή που 'ρχεται απ' την κουζίνα<br />Κάποιοι πάλι κοροϊδεύουν δεν πιστεύουν πως υπάρχουν<br />άλλοι φοβούνται μήπως πεθάνουν απ' το φόβο τους σαν θα ’<span style="font-family:Times New Roman;">ρθουν</span><br />κι όταν στον τοίχο το εκκρεμές δώδεκα φορές χτυπήσει<br />το σώμα παραλύει κι η καρδιά θα σταματήσει<br />Με παραμύθια μεγαλώνουμε μεγάλοι και μικροί<br />στα σκοτεινά τα παραμύθια αντέχουν μόνο οι τολμηροί<br />μη με ρωτήσεις να σου πω τι πιστεύω για όλα αυτά<br />κλείσε τα μάτια και ανέβα μοναχός σου τα σκαλιά<br /><br />Λένε είναι οι ψυχές που μένουν, λένε είναι οι σκιές...<br />Λένε πως κοιμούνται κάθε μέρα και ξυπνούν τις Κυριακές<br /><br />Αν τύχει στο παραμύθι να ακούσεις ουρλιαχτά<br />Αν ακούσεις την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά<br />Αν αντικρίσεις μια νεράιδα ή ένα μαύρο ξωτικό<br />μη τρομάξεις, ποτέ δε θα σου κάνουνε κακό<br />Όποια πόρτα συναντήσεις μη διστάσεις να χτυπήσεις<br />κι αν απάντηση δεν πάρεις μη διστάσεις να ανοίξεις<br />στο δάσος αν χαθείς κλείσ' τα μάτια και τ' αφτιά σου<br />για λίγο προλαβαίνεις μες στα όνειρά σου, χάσου<br />Μίλα στο φεγγάρι, φτάσε πιο ψηλά απ' τον Άρη<br />κάνε τώρα τρεις ευχές πριν να τρίψεις το λυχνάρι<br />ζήτα ό,τι θες, κάνε ό,τι σου κατέβει<br />κανείς δεν υπάρχει που να στο απαγορεύει<br />Λένε είναι οι ψυχές που μένουν, λένε είναι οι σκιές<br />Λένε πως κοιμούνται κάθε μέρα και ξυπνούν μοναχά τις Κυριακές<br /><br />Λένε είναι οι ψυχές που μένουν, λένε είναι οι σκιές...<br />Λένε πως κοιμούνται κάθε μέρα και ξυπνούν τις Κυριακές<br /><br />Είναι δώδεκα το βράδυ κι έχουν όλοι κοιμηθεί<br />στη δική μου γειτονιά οι ψυχές έχουν κρυφτεί<br />δε γυρίζουν σαν σκιές μες στης πόλης τα στενά<br />γι' αυτό τις ανταμώνω στα όνειρά μου πιο συχνά<br />Ένα ακόμη βράδυ απ' αυτά που δεν τελειώνουν<br />κρύο και υγρό σαν αυτά που καταριόμουν<br />μπροστά βάδιζα εγώ και ξοπίσω χίλια μάτια<br />κάπου στάθηκα, θυμάμαι, μπρος σε κάτι σκαλοπάτια<br />Κάτι μ' αγκαλιάζει, κάτι με τρομάζει<br />κάτι μέσα μου θεριεύει και το δρόμο πάντα φράζει<br />αχ να 'ξερα δυο ξόρκια να ξεφύγω απ' το κακό σου<br />να βρω ν' ανακαλύψω που φυλάς το μυστικό σου<br />Οι νύχτες έχουν γίνει Ερινύες στην ψυχή μου<br />σημαδεύουν τη ζωή μου, συνοδεύουν τη σιωπή μου<br />Τ' αστέρια αδιάκριτα μετρούν τα βήματά μου<br />και φλερτάρουν σαν κορίτσια συνεχώς με τη σκιά μου<br /><br />Λένε είναι οι ψυχές που μένουν, λένε είναι οι σκιές...<br />Λένε πως κοιμούνται κάθε μέρα και ξυπνούν τις Κυριακές<br /><br />Λένε είναι οι ψυχές που μένουν, λένε είναι οι σκιές...<br />Λένε πως κοιμούνται κάθε μέρα και ξυπνούν τις Κυριακές<br /><br />(Μ' ακούς; Μίλα στις ψυχές, βγάλε όλα τα σφιγμένα<br />Αυτά που χρόνια τώρα έχεις μες στο στήθος σου κρυμμένα...)<br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-434d7daa3cf77870" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v1.nonxt5.googlevideo.com/videoplayback?id%3D434d7daa3cf77870%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3DC2ACF9BA6A9F8A6F18CF8DE3921BBB07AFC2810.6C262638C195A6EE0EB34E2DE1F3DFBF260F9DBE%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D434d7daa3cf77870%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DFoaPq86TZmZlN4y6pf2SwsUMUQE&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v1.nonxt5.googlevideo.com/videoplayback?id%3D434d7daa3cf77870%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3DC2ACF9BA6A9F8A6F18CF8DE3921BBB07AFC2810.6C262638C195A6EE0EB34E2DE1F3DFBF260F9DBE%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D434d7daa3cf77870%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DFoaPq86TZmZlN4y6pf2SwsUMUQE&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br />Έχειπολύ θεατρική φωνή η Πρωτοψάλτη ή είναι η ιδέα μου??<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-897501494562333232?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-43744781673194110342008-09-10T08:22:00.000-07:002009-04-12T17:38:07.230-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://sadfairy.files.wordpress.com/2007/03/fairy4.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://sadfairy.files.wordpress.com/2007/03/fairy4.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><div><span style="font-style: italic;">Στίχοι και video ενός πολύ αγαπημένου μου τραγουδιού! Σκέτη μαγεία! Απολαύστε το!...</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Νεράιδες - Stavento</span><br /><br />Οι νεράιδες θα ΄ρθούν στα όνειρα σου, να σου τραγουδήσουν. </div><div>Μην τους κάνεις κακό γιατί χωρίς παραμύθια τη ζωή μας θα αφήσουν...<br /><br />Κρύβονται πίσω από καλλυντικά, διακριτικά <div>Δίνουν χρώμα στη νυχτιά, δεν αντέχουν την ψευτιά.<br />Δεν δανείζουν το κορμί τους μόνο για μια βραδιά</div><div>Δεν χαρίζουν την ψυχή τους αν αυτή δεν αγαπά. </div><div>Δεν χορεύουν σε τραπέζια και δεν γδύνονται στις πίστες </div><div>Δεν αντέχουν τη μιζέρια, δεν ανήκουνε σε λίστες </div><div>Πλουσίων πελατών, ξεμωραμένων εραστών </div><div>Μα προσέχουν το παρόν, άφοβα για να κοιτούν το παρελθόν. </div><div>Αύριο, για τ΄αύριο φαντάζονται και μέχρι να ΄ρθει σε κομμάτια δεν μοιράζονται.</div><br /><div>Φυλαχτό στο ραβδί τους η αγάπη, </div><div>Θα σ΄αγγίξει αυτό μονάχα αν δεν τους θυμίζεις κάτι.<br /><br />Μεσ΄ τις πόλεις γυρνούν, τις καρδιές ντύνουν μ΄έντονους χτύπους <div>Τραγουδάνε γλυκά στης ψυχής μας τους όμορφους κήπους </div><div>Μακιγιάζ κι αν φορούν, να κρυφτούν θέλουν απ΄την κακία</div><div>Στο ραβδί τους κρατούν οι νεράιδες αγάπη, </div><div>Δίπλα σου υπάρχει μια! </div><br /><div>Δε θα τρίξουν τα πλακάκια από μπροστά σου σαν περάσουν</div><div>Για δεν ντύνονται γυμνές τη λίμπιντο να ανεβάσουν</div><div>Υπάρχουν πάντα δίπλα μας, το μάτι δεν τις πιάνει </div><div>Γιατί ξέρουν και κρύβονται κακό να μην τις φτάνει.</div><div>Πληγώνονται πιο εύκολα μιας και αγαπούν στα αλήθεια </div><div>Και τύπους απορρίπτουνε που λένε παραμύθια.</div><br /><div>Βιβλίο ανοιχτό αν είσαι εντάξει απέναντί τους </div><div>Για πάντα όμως χάνονται αν παίξεις μαζί τους. </div><br /><div>Οι νεράιδες πονούν μα καταφέρνουν κι υπάρχουν ακόμα </div><div>Φταις εσύ, φταίω εγώ που θα μείνουν πιο λίγες σ΄αυτόν το αιώνα!<br /><br /></div><div>Κάθε δάκρυ τους πικρό λουλούδι στο χώμα </div><div>Κάθε γέλιο τους αστέρι λαμπερό στον ουρανό</div><div>Δες τη νύχτα τη φωτίζουν της αλλάζουνε χρώμα</div><div>Δεν θα γίνω υπαίτιος για άλλο λουλούδι πικρό!<br /><br /><div>Μεσ΄ τις πόλεις γυρνούν, τις καρδιές ντύνουν μ΄έντονους χτύπους</div><div>Τραγουδάνε γλυκά στης ψυχής μας τους όμορφους κήπους </div><div>Μακιγιάζ κι αν φορούν, να κρυφτούν θέλουν απ΄την κακία</div><div>Στο ραβδί τους κρατούν οι νεράιδες αγάπη,</div><div>Δίπλα σου υπάρχει μια!<br /></div></div></div></div><br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-8117c853c908f778" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v2.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3D8117c853c908f778%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D5148B991E971A4CC10860EC29E46F021A27B6A48.3F6A6021FB8362F7ED580226078E0A07A21A8385%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D8117c853c908f778%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DLmzvmLl0sJcLkFY6P1n7mKE_iGA&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v2.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3D8117c853c908f778%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D5148B991E971A4CC10860EC29E46F021A27B6A48.3F6A6021FB8362F7ED580226078E0A07A21A8385%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D8117c853c908f778%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DLmzvmLl0sJcLkFY6P1n7mKE_iGA&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-4374478167319411034?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-50280259123184478812008-09-09T07:28:00.000-07:002009-04-12T17:38:07.230-07:00Και μιας που το συναίσθημα έχει καρφωθεί μέσα μου το τελευταίο διάστημα, λέω να σας γράψω και τους στίχους, να υπάρχουν!...<br /><br />(το video σας το χρωστάω γιατί φαίνεται πως κάτι έχει πάθει το youtube)<br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Μοναξιά μου όλα....<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i205.photobucket.com/albums/bb10/faery_gr/alone.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://i205.photobucket.com/albums/bb10/faery_gr/alone.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><u>Στίχοι : Φίλιππος Πλιάτσικας<br />Ολγα Βλαχοπούλου - Φίλιππος Πλιάτσικας<br />Μουσική : Φίλιππος Πλιάτσικας</u><br /><br /><br />Στις άδειες πόλεις που γυρνάς<br />εικόνες σε ξοδεύουν<br />Αδύναμος να προσκυνάς<br />αυτούς που σε ληστεύουν<br /><br />Σαν δαίμονας να κουβαλάς<br />του κόσμου τους χειμώνες<br />Στα μάτια της να κυνηγάς<br />παλιούς μικρούς κανόνες<br /><br />Μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα<br />μη μ'αφήνεις τώρα, που είν'όλα πιο δύσκολα<br />Έρωτα μου όλα, έρωτα μου τίποτα<br />μη μ'αφήνεις τώρα, που είν'όλα πιο δύσκολα<br /><br />Τις νύχτες ντύνεσαι μικρός<br />κάποιον να ξεγελάσεις<br />Κι ένα κακό που ήρθε χθές<br />τρέχεις για να προφτάσεις<br /><br />Μοιάζουν οι δρόμοι με φωτιά<br />τα βράδια του θανάτου<br />Έρωτας που μυρίζει πια<br />αρένα στ'αγγιγμά του<br /><br />Μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα<br />μη μ'αφήνεις τώρα, που είν'όλα πιο δύσκολα<br />Έρωτα μου όλα, έρωτα μου τίποτα<br />μη μ'αφήνεις τώρα, που είν'όλα πιο δύσκολα.......<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.tzoubris.le-brand.com/pictures/monaxia2.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://www.tzoubris.le-brand.com/pictures/monaxia2.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-5028025912318447881?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-49235110588056410622008-09-09T02:49:00.000-07:002009-04-12T17:45:22.807-07:00Λοιπόν, ok, το τελευταίο διάστημα με έχει πιάσει το παιδικό μου, αλλά νομίζω ήρθε ο καιρός να θυμηθώ την ηλικία μου (στα 20 είμαι, βλαμένα, αμέσως να σχολιάσετε!) και να φερθώ κι εγώ λίγο ώριμα σ' αυτή τη ζωή και να αφιερώσω ένα post στα άτομα που είναι λυπημένα!...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.ibiblio.org/wm/paint/auth/gogh/gogh.mountain-st-remy.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://www.ibiblio.org/wm/paint/auth/gogh/gogh.mountain-st-remy.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Πριν λίγο καιρό έκανα μία συζήτηση μ' ένα παιδί και μέσα σ' όλα τα άλλα σχολιάσαμε και για τον Van Gogh. Ο <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Vincent_van_Gogh">Vincent Van Gogh</a> είναι ζωγράφος, για όσους δεν το γνωρίζουν, και συγκεκριμένα ο αγαπημένος μου super duper ζωγράφος!<br />Σχολίαζα λοιπόν εγώ για το πόσο υπέροχα είναι τα έργα του, για το τι φοβερή δουλειά έχει αφήσει πίσω, για το οτι οι άνθρωποι θα τον θυμούνται αιώνια και για το τι περίεργο και αξιοθαύμαστο θα έπρεπε να ήταν το μυαλό του και ο τρόπος που έβλεπε τον κόσμο! Πάνω σ' αυτές τις σκέψεις μου ο τύπος γυρνάει και μου λέει κάτι, το οποίο με έβαλε σε άλλου είδους σκέψεις. "Ναι, αλλά πέθανε δυστυχισμένος. Μπορεί αυτά που άφησε πίσω να είναι φοβερά και τρομερά και να μην υπάρχουν παρόμοια άλλα, αλλά το τίμημα ήταν μία ολόκληρη ύπαρξη, η δική του ύπαρξη. Τι κέρδισε αυτός απ' αυτό??".<br /><br />Όντως, στην τελική, τι κέρδισε αυτός, απ' αυτό?? Κάποιοι τον θαυμάζουν αφάνταστα, κάποιοι άλλοι τον ζηλεύουν, κάποιοι τρίτοι δημιουργούν απ' τις δημιουργίες του, κάποιοι άλλοι σταματήσανε με δέος μπροστά στα έργα του, αλλά αυτά τα κάνουν άλλοι. Άσχετοι άνθρωποι που δεν τον έχουν συναντήσει ποτέ και που κι αυτός δεν πέθανε έχοντας λάβει τα κοπλιμέντα τους.<br /><br />Συνεχίζω να σκέφτομαι. Υπάρχουν και σήμερα άνθρωποι που νοιώθουν άσχημα, πόνο, λύπη, μοναξιά, άνθρωποι που μελαγχολούν, άνθρωποι που νοιώθουν, που νοιώθουν βαθιά, και για να μην τους πνίξουν αυτά τα συναισθήματα ξεσπάνε. Ένας καμβάς, ένα τετράδιο, μία κιθάρα, ένας καθρέφτης που απολαμβάνει έντονες χορευτικές φιγούρες, είναι τα αντικείμενα των ξεσπασμάτων τους. Και αυτοί οι άνθρωποι αφήνουν κάτι, εκείνη την ώρα. Αφήνουν το στίγμα τους, το στίγμα εκείνης της στιγμής, ως απόδειξη οτι την ζήσαν, οτι υπήρξε, γιατί ήταν τόσο έντονη που αν δεν έβγαινε κάτι απ' αυτή, ο κάτοχός της θα κείτονταν νεκρός, χαμένος, στη Γη.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_epatqZkzInU/SMU3I6f2yeI/AAAAAAAAALE/tuKe4pBcgds/s1600/1827213-lgfghg.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_epatqZkzInU/SMU3I6f2yeI/AAAAAAAAALE/tuKe4pBcgds/s1600/1827213-lgfghg.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Συνεχίζω και σκέφτομαι. Σε κάποια χρόνια, όχι και τόσο μακρινά απ' το τώρα, θα βρεθεί μία άλλη Ελενίτσα να θαυμάζει ανθρώπους που ζήσανε στο παρελθόν, στο δικό της παρελθόν αλλά στο δικό μας παρόν. Θα τους θαυμάζει τόσο πολύ, θα νοιώθει δέος μπροστά σ' αυτά τα έργα, στις πινελιές, στα μουσικά κομμάτια και στις άγριες χορογραφίες που θα χορεύονται από ανθρώπους της ηλικίας της, και θα αναρωτιέται. Θα αναρωτιέται τι σκέφτονταν οι δημιουργοί σε κείνες τις στιγμές τους, πως νοιώθανε, τι είχε εκκινήσει αυτά τα συναισθήματα και θα αναρωτιέται επίσης πώς αυτοί οι άνθρωποι έβλεπαν τον κόσμο, ενώσω ζούσαν.<br />Η Ελενίτσα και η κάθε Ελενίτσα θα διαβάσει στην wikipedia ή στην εκείνη wikipedia και θα δει έναν τρόπο ζωής, που σίγουρα δεν θα είναι με τίποτα ίδιος σε σχέση με τον πραγματικό, αλλά δεν θα βρεθεί κανείς να διαμαρτυρηθεί, γιατί στην τελική το πρόσωπο θα έχει από χρόνια πεθάνει. Μόνο που τώρα, αυτή τη στιγμή, το μελλοντικά πρόσωπα που θα βρίσκονται εκεί μέσα, ζούνε. Ζούνε κι αναπνέουν ανάμεσά μας και δημιουργούν μέσω των συναισθημάτων τους.<br /><br />Ζούνε και λέγονται Μαρία, Νίκος, Δημήτρης, Φαίη, Βάλυ, Βασίλης και τόσα άλλα ονόματα ψυχών που δεν ξέρω, αλλά που θα ήθελα να μάθω, πριν γίνουν ονόματα σε μία κόλλα χαρτί με έναν σταυρό από πάνω.<br />Πρόσωπα που θα ήθελα να ζήσουν ευτυχισμένα και ας μην αφήσουν στην ανθρωπότητα τα έργα που θα άφηναν αν έκλαιγαν την μισή τους ζωή.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://media-2.web.britannica.com/eb-media/05/84705-004-B4C00CAB.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://media-2.web.britannica.com/eb-media/05/84705-004-B4C00CAB.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Γιατί στην τελική, σκοπός είναι να πάρετε κι εσείς κάτι φεύγοντας, μιας που αφήνετε τόσα πίσω!....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-4923511058805641062?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-63086537013416414172008-09-05T19:48:00.000-07:002009-04-12T17:45:22.807-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.gossipgirlinsider.com/wp-content/uploads/2007/10/serenas-grey-boots.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://www.gossipgirlinsider.com/wp-content/uploads/2007/10/serenas-grey-boots.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Μπορεί ώρες-ώρες να είμαι τελείως στον κόσμο μου, το παραδέχομαι (καλά, όχι οτι με παίρνει και να το αρνηθώ), αλλά δεν μπορούσα να μην το κάνω! Κανόνισα για ψώνια μέσα στη βδομάδα, έκανα και μία λίστα με το τι ρούχα ήθελα να πάρω. Η αδερφή μου είδε τη λίστα και φρίκαρε!!<br /><br />Πρέπει να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που θέλει να πάρει μπότες και ζακέτες τέτοια εποχή, ε?? Μετά λύπης μου πληροφορήθηκα (από την αδερφή μου πάντα) οτι τα μαγαζιά δεν έχουν αλλάξει τις βιτρίνες τους, βλέπεις ακόμα καλοκαιρινά, από πέδιλα μέχρι μαγιώ, και το γεγονός οτι έχει αρχίσει να δροσίζει ΔΕΝ θα έπρεπε να με γεμίζει αισιοδοξία οτι ο χειμώνας μπήκε και από αύριο θα χιονίζει, ένα πράμα!!<br /><br />Αφού λοιπόν αποδέχτηκα την πικρή πραγματικότητα, με βαριά καρδιά ανέβαλα τα ψώνια μου για κανά δυο μήνες αργότερα, και αρκέστηκα στο να φορέσω τα περσινά μου χειμωνιάτικα, μπας και παρηγορηθώ λιγάκι!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://luxepetite.files.wordpress.com/2007/10/1027-anntaylor-merino.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://luxepetite.files.wordpress.com/2007/10/1027-anntaylor-merino.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Δηλ. πραγματικά, είναι να νευριάζεις ή όχι?? Να θέλεις να πας να αγοράσεις ρουχαλάκια, ρουχαλάκια που έχεις επιθυμήσει και θέλεις απίστευτα πολύ να ξαναφορέσεις, και να μην μπορείς, επειδή δεν είναι η εποχή τους! Σαν τα φρούτα!!...<br /><br />Άντε ρε Χειμώνα, τι σου ζητάμε πια κι εμείς?? Λίγο πιο νωρίς να έρθεις μονάχα, γιατί το Καλοκαίρι το βαρεθήκαμε και το Φθινόπωρο εδώ μας κάθεται!!.....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.blindoptic.com/mullen/uploaded_images/Horsetooth_tree_snow_water_b&amp;w-711065.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://www.blindoptic.com/mullen/uploaded_images/Horsetooth_tree_snow_water_b&amp;w-711065.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Θα μας την κάνεις την χάρη? ε?? ε?? pretty pretty please????<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SMH4mPNxpsI/AAAAAAAAAL0/372CQ7SMYvI/s1600-h/prayer+funny.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SMH4mPNxpsI/AAAAAAAAAL0/372CQ7SMYvI/s320/prayer+funny.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242744777038997186" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-6308653701341641417?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-50463777938703688592008-09-04T03:34:00.000-07:002009-04-12T17:47:19.244-07:00Μπορεί αύριο να δίνω μάθημα και να έχω του σκασμού διάβασμα, μπορεί να είμαι με 3 ώρες ύπνο μόνο και να φλερτάρω με το κρεβατάκι μου εκεί δεξιά, αλλά δεν μπορώ, μου έχει κολλήσει 3 μέρες τώρα...<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204);">Joan Baez - Diamonds &amp; Rust</span>, Lyrics &amp; Video:<br /><br />I'll be damned<br />Here comes your ghost again<br />But that's not unusual<br />It's just that the moon is full<br />And you happened to call<br />And here I sit<br />Hand on the telephone<br />Hearing a voice I'd known<br />A couple of light years ago<br />Heading straight for a fall<br /><br />As I remember your eyes<br />Were bluer than robin's eggs<br />My poetry was lousy you said<br />Where are you calling from?<br />A booth in the midwest<br />Ten years ago<br />I bought you some cufflinks<br />You brought me something<br />We both know what memories can bring<br />They bring diamonds and rust<br /><br />Well you burst on the scene<br />Already a legend<br />The unwashed phenomenon<br />The original vagabond<br />You strayed into my arms<br />And there you stayed<br />Temporarily lost at sea<br />The Madonna was yours for free<br />Yes the girl on the half-shell<br />Would keep you unharmed<br /><br />Now I see you standing<br />With brown leaves falling around<br />And snow in your hair<br />Now you're smiling out the window<br />Of that crummy hotel<br />Over Washington Square<br />Our breath comes out white clouds<br />Mingles and hangs in the air<br />Speaking strictly for me<br />We both could have died then and there<br /><br />Now you're telling me<br />You're not nostalgic<br />Then give me another word for it<br />You who are so good with words<br />And at keeping things vague<br />Because I need some of that vagueness now<br />It's all come back too clearly<br />Yes I loved you dearly<br />And if you're offering me diamonds and rust<br />I've already paid....<br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-a38eb7b3626074ba" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v3.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3Da38eb7b3626074ba%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D3FF60138133D2AD77F645738240A823C7A118ED0.2CEE4671666E070A3123970AA42555F581498AC0%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Da38eb7b3626074ba%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DHfwGx-aFSquBNo2sg4fG15sSJRI&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v3.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3Da38eb7b3626074ba%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D3FF60138133D2AD77F645738240A823C7A118ED0.2CEE4671666E070A3123970AA42555F581498AC0%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Da38eb7b3626074ba%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DHfwGx-aFSquBNo2sg4fG15sSJRI&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br />Δεν έχει πολύ-πολύ όμορφη φωνή όμως?? Σκέτη μαγεία!...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-5046377793870368859?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-27549639138515260702008-08-31T08:52:00.000-07:002009-04-12T17:45:22.807-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://wvs.topleftpixel.com/photos/2007/06/planet_king-circle_UofT_01.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px;" src="http://wvs.topleftpixel.com/photos/2007/06/planet_king-circle_UofT_01.jpg" border="0" alt="" /></a> <br /><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Celeni%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;;" lang="EL">Πιστεύετε οτι το κάθε τι κάνει τον κύκλο του;; Εγώ το πιστεύω. Πιστεύω πως όλα, μα όλα, χρειάζονται τον χρόνο τους και μέσα σ' αυτόν τον χρόνο διαγράφουν έναν κύκλο. Τον δικό τους κύκλο. <br />Άλλοτε είναι μεγάλος και παίρνει πολύ χρόνο, άλλοτε είναι μικρός και δεν καταλαβαίνουμε καν οτι υπήρξε αλλά πάντα, πάντα, σχηματίζουν τους κύκλους τους, τα πάντα. Ακόμα και οι φοβίες. Ιδίως οι φοβίες. <br /> <br />Φοβίες του τύπου "πως θα κυλίσει τώρα η καινούρια χρονιά που ξεκινάει;;", ας πούμε. Και ναι, σας βεβαιώ, ο κύκλος αυτής της φοβίας χρειάστηκε ούτε μία, ούτε δύο, αλλά 12 ολόκληρες μέρες για να σχηματιστεί! <br /> <br />Στη 13η μέρα λοιπόν (που βρισκόμαστε τώρα), και αφού βρίσκω τον εαυτό μου αρκετά ήρεμο ώστε να προχωρήσει στην ιδέα του "από αύριο ξεκινάει η νέα σεζόν", λέω να μην συνεχίσω να πελαγώνω, ούτε με την εξεταστική, ούτε με τη σχολή, ούτε με όοοοολα τα υπόλοιπα (που βαριέμαι να κάτσω να γράψω τώρα και ούτε και θέλω να σας ενημερώσω περί αυτών)!! <br /> <br />Άλλωστε, "<span style="font-style: italic;">η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ταξιδέψει ακόμα</span>", όπως λέει και ο γνωστός Nazim Hikmet! (που δηλ. εγώ δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, αλλά όποιος κι αν είναι καλά τα λέει!) <br /> <br />Άντε λοιπόν να ξεκινήσει κι αυτή η χρονιά, να δούμε τι θα καταλάβει!...... <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-2754963913851526070?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-10753039452444669022008-08-28T13:43:00.000-07:002009-04-12T17:45:22.807-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://fiftyonefiftyone.com/uploaded_images/Decisions-714972.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://fiftyonefiftyone.com/uploaded_images/Decisions-714972.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Έρχεται σε κάθε άνθρωπο η ώρα και η στιγμή, που πρέπει να πάρει κάποιες σημαντικές αποφάσεις, για τη ζωή του. Η ώρα που πρέπει να αναρωτηθεί τι άνθρωπος είναι, τι άνθρωπος έχει υπάρξει, τι δυνατότητες έχει, ποια τα μειονεκτήματά του, ποια απ' αυτά μπορεί να μειώσει, ποια όχι, και άλλα τέτοια, πολλά.<br />Καμιά φορά όμως ο άνθρωπος είναι πολύ δειλός (ή πολύ βολεμένος, διαλέξτε ό,τι θέλετε) και αφήνει αυτή τη στιγμή να περάσει, χωρίς να αναλογιστεί αυτά που πρέπει να αναλογιστεί. Και η μία στιγμή διαδέχεται την άλλη, και πάντα κάνει τον ψόφιο κοριό, και πάντα αποφεύγει τις ευθύνες του, σαν μικρό κακομαθημένο παιδάκι, με αποτέλεσμα να περάσει ο καιρός και να μην πάρει αυτές τις σημαντικές αποφάσεις για τη ζωή του.<br />Μόνο που κάποια στιγμή θα βρεθεί αντιμέτωπος με καταστάσεις, καταστάσεις άσχημες, καταστάσεις σκληρές ίσως, καταστάσεις που θα απαιτούν τις αποφάσεις εκείνες, ώστε να τον βοηθήσουν σε πράξεις μετέπειτα. Τότε λοιπόν, τότε βλαστημάει την ώρα και τη στιγμή που υπέκυψε στη δειλία του, που δεν φάνηκε πιο δυνατός, πιο γερός. Τότε λοιπόν αναλογίζεται οτι το να μην παιδέψει τον εαυτό του, τότε, ήταν το μεγαλύτερο κακό που θα μπορούσε να κάνει κανείς, για την ύπαρξή του.<br /><br /><br />Μα τότε θα είναι πολύ, πολύ αργά!...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-1075303945244466902?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-64217575775775329752008-08-25T04:48:00.001-07:002009-04-12T17:45:22.808-07:00Και ναι, είναι γεγονός, η εξεταστική αρχίζει σε μία βδομάδα ακριβώς!! Κάτι ωραίες σκέψεις, του τύπου να βάλω φωτιά στη σχολή μου (γιατί που να βρίσκω βόμβα τέτοια ώρα??), έχουν ήδη αρχίσει, αλλά όχι! Όοοοοχι!!!<br /><br />Αυτή τη φορά έχω βάλει στόχο να περάσω τα μαθήματά μου με τον φυσιολογικό τρόπο (το διάβασμα είναι αυτός, αν δεν τον ξέρετε -ναι, ναι, κι εγώ πρόσφατα τό μαθα!), αφήνοντας τα μελοδραματικά ( τύπου: "τι άδικη που είναι η ζωή, καλά-καλά δεν τελείωσε το καλοκαίρι να γράφουμε μαθήματα??") καθώς επίσης και τις υστερίες ("εγώ δεν διαβάζω που να σκάσετε! θα πάω κόντρα σ' αυτό το κατεστημένο") και όλα αυτά λοιπόν!<br /><br />Οπότε γλυκά μου σας αφήνω, για ένα μικρό διάστημα. Η ιδιοκτήτρια αυτού του blog πάει να διαβάσει!...<br /><br />Α, και ναι, οι μελοθάνατοι σας χαιρετούν!....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://farm4.static.flickr.com/3031/2589948012_7570cfde28.jpg?v=0"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://farm4.static.flickr.com/3031/2589948012_7570cfde28.jpg?v=0" alt="" border="0" /></a><br /><br />...ή όπως το έλεγαν τότε: "ave, Caesar, morituri te salutant", για να είμαστε πιο σωστοί!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-6421757577577532975?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-39639982195484940072008-08-22T16:04:00.001-07:002009-04-12T17:45:22.808-07:00Αναμνήσεις. Τι είναι αυτό που τις εκκινεί, τι είναι αυτό που τις βγάζει στην επιφάνεια και τί είναι αυτό που νοιώθουμε, καθώς αναπολούμε??<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.shafferfineart.com/The-Color-of-Memories.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://www.shafferfineart.com/The-Color-of-Memories.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Αυτή η χρονιά πάει, τέλειωσε. Το καλοκαίρι θέλει ελάχιστες μέρες για να έρθει στο τέλος του και πάρα την συνεχή ζέστη, από 1η Σεπτεμβρίου θα ξεκινήσει κανονικά το πρόγραμμα του χειμώνα. Σχολές, σχολεία, επαγγέλματα, μαθήματα, προγράμματα στην τηλεόραση, εκπομπές στο ράδιο, νέα σχέδια, νέα όνειρα, νέες προοπτικές, νέα, νέα, νέα, όλα νέα! Ξεκινάει κάτι. Κάτι καινούριο. Δεν ξέρουμε τι, κι ας καθόμαστε να οργανώνουμε πράγματα και καταστάσεις, δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε πως θα μας έρθει η καινούρια σεζόν!<br /><br />Και κάπου εδώ κάθομαι και σκέφτομαι. Τέτοιου είδους σκέψεις τις κάνω δύο φορές τον χρόνο, μία την Πρωτοχρονιά, καθώς αλλάζει ο χρόνος, και η δύο τέτοια εποχή, καθώς τελειώνει το καλοκαίρι και αρχίζει ο χειμώνας. Σκέφτομαι λοιπόν. Τι έζησα εγώ μέσα σ' αυτό το χρονικό διάστημα? Τι πήρα, τι έχασα, τι λάθη έκανα, που στάθηκα σωστή, που αδίκησα και πως, ποιον στενοχώρησα και γιατί, τι όνειρα είχα κάνει 12 μήνες πριν που εξακολουθούν να είναι ανεκπλήρωτα, τι σχέδια έκανα και τώρα έχω καταφέρει, τέτοια πραγματάκια, απλά!<br /><br />Αλλά πιο πολύ, στη σκέψη που μένω περισσότερο, είναι όταν μου έρχεται μία εικόνα στο μυαλό. Ο άνθρωπος που ήμουν τότε καθώς τον συγκρίνω με τον άνθρωπο που είμαι τώρα. Τότε λοιπόν ήμουν ένα τελείως διαφορετικό άτομο. Τώρα έχω μάθει παραπάνω πράγματα, έχω αποκτήσει κάποιες παραπάνω εμπειρίες, έχω κάνει κάποιες σημαντικές συζητήσεις, έχω βρεθεί σε κάτι παραπάνω καταστάσεις, έχω περάσει από κάμποσους προβληματισμούς, και άλλα τέτοια, πολλά. Συνεπώς όχι, δεν είμαι το ίδιο άτομο που ήμουν τότε.<br /><br />Θυμάμαι σκηνές, σκόρπιες σκηνές. Πρόσωπα και ονόματα ξεπροβάλλουν στην μνήμη μου, άλλοτε με κάνουν να χαμογελάω, άλλοτε να μελαγχολώ, άλλοτε απλά αδιαφορώ. Ξαναζώ καταστάσεις. όμορφες ή άσχημες καταστάσεις.<br /><br />Ένα φαγοπότι με φοντύ που κατέληξε σε ρεμπελιό στον καναπέ του Πάρη, ένα γαργαλητό που έφτιαξε το κέφι πολλών -και γέμισε μελανιές τους περισσότερους-, βόλτες, βόλτες, βόλτες, μία Ακρόπολη (ναι, η γνωστή), μία καινούρια αρχή!....<br /><br />Ένα μπουγέλο στο σπίτι της Μαρίας που εξελίχτηκε σε πιτσοπόλεμο, μία Βαγγελίτσα ποδοπατημένη, ένα βρεγμένο laptop, μία πεσμένη ταπετσαρία, μία τρύπα στο μέτωπο της Μαρίας, μία Ελένη σε έξαλλη κατάσταση, δύο απορημένα αγόρια -που δεν ξαναπλησίασαν την Ελένη, κι ας επανήλθε μετά-, μία Τέσσυ να σφουγγαρίζει το πάτωμα, ένας Πάρης με μία φωτογραφική, μία αστυνομία κάτω απ' το μπαλκόνι της Μαρίας.....<br /><br />Η αγορά ενός καινούριου laptop, μετακινήσεις κάθε Σαββατοκύριακο στο σπίτι του Πάρη, συζητήσεις, γέλιο, ανάπτυξη γνωριμίας, δέσιμο.<br /><br />Μία επίσκεψη σε φαράγγι, ένα τρελό βράδυ με έναν απρόσκλητο επισκέπτη, ένα καλοριφέρ που κοπανιόταν, κάτι κλειδιά που τρέμανε, μουσική ξαφνικά, μία παρέα από βαρετούς και βολεμένους ανθρώπους, μία φάρσα, ένα μπουγέλο από καφέ και νερό σε καφετέρια, σπάσιμο, ένα τρένο που ήρθε και πέρασε -μπροστά μας-, ένας καυγάς, ένα περίεργο ταξίδι 6 ωρών με πολλά άτομα με πολλά πράγματα σε μικρό αμαξάκι, νευρικό γέλιο, μία περίεργη βδομάδα μες τη μουγκαμάρα....<br /><br />Μία περίεργη συνεχής κατάσταση, ένας χωρισμός, ξανά μανά περίεργη συνεχής κατάσταση, προβληματισμοί, προβληματισμοί, προβληματισμοί, αποφάσεις, αποφάσεις, αποφάσεις, σκληρές αποφάσεις, μήνες μοναξιάς και αυτοψυχανάλυσης, κάτι βαρετά τηλεφωνήματα, κιθάρα, μουσική, ζωγραφική, αγγειοπλαστική....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.railwayshop.com/rwest/CarolingMemories.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px;" src="http://www.railwayshop.com/rwest/CarolingMemories.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Ανέβασμα πάλι Θεσσαλονίκη, ένα νοσοκομείο για έναν γελοίο λόγο, μία μεγάλη παρέα στο Ruby Tuesday (ο Δον Κιχώτης ήταν κλειστός), ανταλλαγή σειρών, ένα φαγοπότι ξημερώματα, ένα βαρυστομάχιασμα του μικρού Πάρη, μία περίεργη επιστροφή στην Χαλκίδα με βαρετούς, πολυλογάδες συνεπιβάτες...<br /><br />Μία βόλτα στην Αθήνα, μία τρελή συνάντηση με την Μαρία, συνειδητοποίηση κάποιων πραγμάτων, ένα όμορφο βράδυ με ένα ακόμη ομορφότερο πρωινό στο σπίτι του Νίκου, μία άδεια Αθήνα, μία χαμένη ψηφιακή μηχανή με έναν αστείο τρόπο, η αγορά μιας καινούριας, ένα βράδυ με 3 ενδιαφέροντες ανθρώπους, ένα πολύ γλυκό μαγαζάκι με μοναδικούς θαμώνες εμάς, που ακουγόμασταν στον μικρό του χώρο, κερασμένα σφινάκια, γέλιο, συζητήσεις, συνειδητοποίηση κάποιων πραγμάτων!....<br /><br />Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις, αποφάσεις, αποφάσεις, αποφάσεις, τρέλα, στενοχώρια, πανικός, απελπισία, χαρά, ευτυχία.... Ένας πολύ καλός φίλος!<br /><br />Μία καινούρια παρέα, ένα 15άχρονο αγοράκι, πολύ γέλιο, μπάνια, πολλά μπάνια, κατάρρευση ενός κόσμου, αλλαγή ματιάς, συνάντηση με μία παλιά φίλη, πολλές ευχάριστες εκπλήξεις, βόλτες, βόλτες, βόλτες, τηλεφωνήματα, μία πανικοβλημένη Λουκία, μία γελαστή Ελένη, ξενύχτια με ποτά και μουσική, κεράσματα σε μπάρα, πικάντικες συζητήσεις που άκουγε ολόκληρη καφετέρια, ένας πηδηχτούλης σερβιτόρος, ένα άθλιο στριπτίζ από έναν μεθυσμένο χοντρό, μία αποχώρηση....<br /><br />Ψώνια με την Παναγιώτα και την Λουκία, μία νυσταγμένη Ελένη, μία νυσταγμένη Λουκία, μία νυσταγμένη Παναγιώτα, ένας καυγάς, ξανά μανά ψώνια, μία συνάντηση στην Αθήνα με τον Πάρη, μία γνωριμία του Πάρη με την Λουκία, του Πάρη και της Ελένης με τον Μάνο, ένας Μάνος που ΔΕΝ μοιάζει στον Νίκο, ρεζιλίκι στον ντροπαλό σερβιτόρο στην 222, ένα χτυπημένο πόδι, μία κρίση πανικού, σύσφιξη σχέσεων, και επιστροφή πάλι πίσω....<br /><br />Ένα ατύχημα του Πάρη, ένα πάρτυ σε παραλία, αραλίκι σε ξαπλώστρες, γέλιο, ένα αστείο αλκοτέστ, μία τσάτρα-πάτρα φτιαγμένη βαλίτσα, ένα τρένο προς Θεσσαλονίκη, μία νυσταγμένη Ελένη, μία κοιμισμένη Ελένη, ένας τρελός ταξιτζής, και τέλος στο σπίτι του Πάρη. Κι εδώ μένουμε, προς το παρόν!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.menssanaproject.org.uk/images/thinking_girl.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px;" src="http://www.menssanaproject.org.uk/images/thinking_girl.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Κάπως έτσι κύλησε η χρονιά μου λοιπόν, όμορφα πολλές φορές, άσχημα κάποιες άλλες, τρελά κάποιες υπόλοιπες, αλλά αυτή ήταν, τώρα τέλειωσε! Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι απολογισμό, κι αυτός δεν βγαίνει καθόλου κακός, αν το καλοσκεφτείς!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SK9ZkbDhdrI/AAAAAAAAALs/aG_L5gcfvTQ/s1600-h/5_5_inch_toy_frog_with_smile.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SK9ZkbDhdrI/AAAAAAAAALs/aG_L5gcfvTQ/s200/5_5_inch_toy_frog_with_smile.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5237503373927872178" border="0" /></a><br /><br />Άντε να δούμε πως θα κυλίσει κι αυτός ο χρόνος, αν και κάτι μου λέει οτι θα έχει πολύ, πολύ ενδιαφέρον!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-3963998219548494007?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-84037265436669228082008-08-20T13:30:00.000-07:002009-04-12T17:47:19.244-07:00Μα συγγνώμη τώρα, ακούω τις τελευταίες μέρες συνέχεια Within Temtation και δεν θα σας έβαζα ένα-δύο τραγουδάκια κι εσάς?? Μπορώ?? Δεν μπορώ!!!<br /><br />Γι' αυτό πάρτε ένα τώρα (όλοι εσείς οι 3 αναγνώστες μου) με την υπόσχεση να ανεβάσω κι άλλα τις επόμενες μέρες, απ' το album τους "The Silent Force", που κατά την γνώμη κάποιων είναι το καλύτερο που έχουν βγάλει!<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;">Within Temptation</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;">The Silent Force</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;">See who I am</span><b><br /><br /></b>Is it true what they say,<br />Are we too blind to find a way?<br />Fear of the unknown cloud our hearts today.<br />Come into my world,<br />See through my eyes.<br />Try to understand,<br />Don't want to lose what we have<br /><br />We've been dreaming<br />But who can deny,<br />It's the best way of living<br />Between the truth and the lies<br /><br />See who I am,<br />Break through the surface.<br />Reach for my hand,<br />Let's show them that we can<br />Free our minds and find a way.<br />The world is in our hands,<br />This is not the end.<br /><br />Fear is withering the soul<br />At the point of no return.<br />We must be the change<br />We wish to see.<br />I'll come into your world,<br />See through your eyes.<br />I'll try to understand,<br />Before we lose what we have.<br /><br />We just can't stop believing<br />cause we have to try.<br />We can rise above<br />Their truth and their lies.<br /><br />See who I am,<br />Break through the surface.<br />Reach for my hand,<br />Let's show them that we can<br />Free our minds and find a way.<br />The world is in our hands,<br /><br />See who I am,<br />Break through the surface.<br />Reach for my hand,<br />Let's show them that we can<br />Free our minds and find a way.<br />The world is in our hands,<br />This is not the end.<br /><br />I hear the silence<br />Preaching my blame.<br />Will our strength remain<br />If their power reigns?<br /><br />See who I am,<br />Break through the surface.<br />Reach for my hand,<br />Let's show them that we can<br />Free our minds and<br />find a way.<br />The world is in our hands,<br /><br />See who I am,<br />Break through the surface.<br />Reach for my hand,<br />Let's show them that we can<br />Free our minds and<br />find a way.<br />The world is in our hands,<br />this is not the end...<br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-3620d70646664705" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v15.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D3620d70646664705%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D605CCD31CDE75273045B0FAEF8912EB71DDB91C8.35B2C43B471A17B3CB18C4709786318949D2DD9E%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D3620d70646664705%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DO8kFizLiLIY72ijMkQ89XYittuU&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v15.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D3620d70646664705%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D605CCD31CDE75273045B0FAEF8912EB71DDB91C8.35B2C43B471A17B3CB18C4709786318949D2DD9E%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D3620d70646664705%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DO8kFizLiLIY72ijMkQ89XYittuU&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-8403726543666922808?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-40777567866792950352008-08-19T07:35:00.000-07:002009-04-12T17:30:03.981-07:00Και μιας που κατά καιρούς αναφέρω εδώ με τι είμαι πορωμένη -ανά διαστήματα-, να σας ενημερώσω για το νέο μου πόρωμα, που -κι αυτό- επανήλθε στην επιφάνεια, μετά από καιρό, όταν το ξέθαψα απ' τον υπολογιστή μου.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SKreRmJ5LLI/AAAAAAAAALE/s1oqPzJN7Mc/s1600-h/drago-pic5.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SKreRmJ5LLI/AAAAAAAAALE/s1oqPzJN7Mc/s400/drago-pic5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236241910652808370" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SKreMjmMUcI/AAAAAAAAAK8/JFDP7asTIFA/s1600-h/camilla-pic5.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SKreMjmMUcI/AAAAAAAAAK8/JFDP7asTIFA/s400/camilla-pic5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236241824066851266" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SKreB-M49VI/AAAAAAAAAK0/xDF8ConAzzA/s1600-h/col-rap04.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SKreB-M49VI/AAAAAAAAAK0/xDF8ConAzzA/s400/col-rap04.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236241642229921106" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SKrf9UngtsI/AAAAAAAAALU/U00AL_iXdlg/s1600-h/planche-color.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SKrf9UngtsI/AAAAAAAAALU/U00AL_iXdlg/s400/planche-color.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236243761371068098" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SKrftTScOtI/AAAAAAAAALM/cPpgdHMuxC8/s1600-h/g-04.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SKrftTScOtI/AAAAAAAAALM/cPpgdHMuxC8/s400/g-04.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236243486136351442" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SKrgPijJg-I/AAAAAAAAALc/i0jtdtVgB9k/s1600-h/rap09.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_reQpS20oXd0/SKrgPijJg-I/AAAAAAAAALc/i0jtdtVgB9k/s400/rap09.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236244074348512226" border="0" /></a><br /><br />Αυτό^, είναι ένα comic, πρώτα απ' όλα (φαίνεται κιόλας), ονόματι Raptors με δημιουργούς τους Dufaux &amp; Marini. Σχέδιο, χρώματα και υπόθεση, είναι κάτι παραπάνω από φανταστικά, με μια ατμόσφαιρα που σε ταξιδεύει! Το συνιστώ με χαμηλή και άγρια μουσική, για μια εκπληκτική, αξέχαστη εμπειρία!<br /><br />Α, και κάπου εδώ ίσως να έπρεπε να πω και κάποια λογάκια για την υπόθεση. Μμ, ναι, σωστά. Λοιπόν, θα προσπαθήσω να πω λίγα πράγματα, γιατί με την πόρωση που έχω θα βρεθώ να spoilerιάζω τους πάντες, και δεν λέει!<br /><br />Υπόθεση: Δύο αστυνομικοί, εξιχνιάζουν ανεξήγητους φόνους, όπου τα θύματα βρίσκονται χωρίς ίχνος αίμα μέσα τους, και με μία περίεργη βελόνα, πίσω απ' το δεξί αυτί. Πολύ γρήγορα βρίσκονται αντιμέτωποι με τον περίεργο και αιώνιο κόσμο των βρυκολάκων, όπου κάτι έχει ήδη αρχίσει να κινείται, εκεί.<br />Μία απειλή, η πρώτη που θα μπορούσε να συμβεί σε πλάσμα της νύχτας, έχει έρθει να τρομοκρατήσει τους, βολεμένους για αιώνες, ηγεμόνες τους, με αποτέλεσμα να ξεδιπλωθούν στα μάτια μας 4 υπέροχες ιστορίες!<br />Παρόν, παρελθόν και μέλλον, με τις κατάλληλες εναλλαγές, πρόσωπα αν μη τι άλλο, ενδιαφέροντα, χαρακτήρες που ταυτίζεσαι, καταλαβαίνεις ή στέκεσαι με δέος μπροστά τους, σε ένα comic που θα λατρέψετε!....<br /><br /><br />(Καλά, δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ το έχω λατρέψει, προφανώς!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-4077756786679295035?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-56294717844358481082008-08-12T05:50:00.001-07:002009-04-12T17:47:19.244-07:00Ξαπλωμένη σε μία ξαπλώστρα, σε μία υπέροχη παραλία, να ακούω τον ήχο τον κυμάτων που έσκαγε πλάι μου, τον ήχο των γέλιων των παιδιών που παίζανε ρακέτες στην αμουδιά, τα λόγια της παρέας μου που κάτι, εκείνη την ώρα, συζητούσαν, και ξαφνικά, απ' τα μεγάφωνα της απέναντι καφετέριας, ένα απίστευτα γνωστό τραγούδι!...<br /><br />Έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ πως λέγανε την τραγουδίστρια, ποιος ήταν ο τίτλος του τραγουδιού επαναλαμβάνοντας τους στίχους του, οπότε φανταστείτε την έκπληξή μου όταν το θυμήθηκα... απ' το clip του!<br />Βλέπετε, ήταν μία περίοδος που εκείνο το clip το έβλεπα κάθε μέρα, ξανά και ξανά, και ξανά πάλι, όχι γιατί ήταν ωραίο ή δημιουργικό, αλλά γιατί έκανε cameo ο γνωστά λατρεμένος μου David Boreanaz!!<br /><br />Και μιας που κάποτε το είχα λατρέψει, οι παλιές αγάπες ξαναβγήκαν στην επιφάνεια, και μιας που πρόκειται να γίνει -για μία ακόμη φορά- "το τραγούδι της εβδομάδας", είπα να το ανεβάσω και στο blog μου, να το δείτε κι εσείς!....<br /><br />Απολαύστε το, lyrics &amp; video:<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;">White Flag - Dido</span><br /><span style=";font-family:Verdana;font-size:180%;" ><span style="font-size:85%;"></span></span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">I know you think that I shouldn't still love you</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">I'll tell you that</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">But if I didn't say it</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Well, I'd still have felt it</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Where's the sense in that?</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">I promise I'm not trying to make your life harder</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Or return to where we were</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">But I will go down with this ship</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">And I won't put my hands up and surrender</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">There will be no white flag above my door</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">I'm in love and always will be</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">I know I left too much mess and destruction</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">to come back again</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">And I caused nothing but trouble</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">I understand if you can't talk to me again</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">And if you live by the rules of "It's over"</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Then I'm sure that that makes sense</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Well I will go down with this ship</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">And I won't put my hands up and surrender</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">There will be no white flag above my door</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">I'm in love and always will be</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">And when we meet</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">As I'm sure we will</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">All that was then</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Will be there still</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">I'll let it pass</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">And hold my tongue</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">And you will think</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">That I've moved on</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">I will go down with this ship</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">And I won't put my hands up and surrender</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">There will be no white flag above my door</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">I'm in love and always will be</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">I will go down with this ship</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">And I won't put my hands up and surrender</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">There will be no white flag above my door</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">I'm in love and always will be</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">I will go down with this ship</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">And I won't put my hands up and surrender</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">There will be no white flag above my door</span><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">I'm in love and always will be</span><br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-cc6a4bef2e576bcf" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v15.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dcc6a4bef2e576bcf%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D47545F06443526A78DAF29A51A52A6E42624EF8E.61D0B783BF697FC645583EAA8B7CB75C09B0E8D2%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dcc6a4bef2e576bcf%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DMlbEt9dXWsA59WSHOV1fv0UkJus&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v15.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dcc6a4bef2e576bcf%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D47545F06443526A78DAF29A51A52A6E42624EF8E.61D0B783BF697FC645583EAA8B7CB75C09B0E8D2%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dcc6a4bef2e576bcf%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DMlbEt9dXWsA59WSHOV1fv0UkJus&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-5629471784435848108?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-7914857059246234842008-08-05T08:22:00.000-07:002009-04-12T17:47:19.244-07:00Όταν δημιούργησα αυτό το blog, ξεκίνησα με ένα ερώτημα. Δεν είχα απαντήσει τότε, και ούτε σκοπεύω να το κάνω τώρα, αν και γνωρίζω την απάντηση. Συνειδητοποιώντας όμως πόσο πολύ έχω αλλάξει σ' αυτό το χρονικό διάστημα, θα αφιερώσω το <span style="color: rgb(153, 51, 153);"><span style="font-weight: bold;">50</span>κοστό</span> μου post σ' ένα τραγούδι των <span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;">Lacuna Coil</span>, που πιστεύω οτι ταιριάζει στην περίσταση. Απολαύστε το:<br /><br /><br /><span><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;">Song:</span> To Myself I Turned<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Band: </span>Lacuna Coil<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Album: </span>In a Reverie<br /><br /></span>I was born in another world<br />strictly connected to a piece of my mind<br />nothing more than a little land<br />it is a small cradle where I'm a kid<br />I am the princess in there,<br />nothing wrong in my fantasy world<br /><br />I am the king, the nation,<br />no dictators or religions<br />no laws laid down for me<br />I have my own liberty inside of me<br />Nothing to lose, I want to live here<br /><br />As you see... I'm the only survivor in this land<br />As you see... I'm the only survivor in this land<br /><br />When did I hear this wind before<br />change like this to a deeper roar?<br />I'm starting to bleed another way<br />I just need some time to complete myself<br /><br />these spotlights are here again<br />I can't see anything, I'm blind<br />this nature of time and space<br />makes me sick of the situation<br /><br />I couldn't know if I...<br />if I will be strong enough for this<br />I have to choose, do I want to live here?<br /><br />As you see... I'm the only survivor in this land<br />As you see... I'm the only survivor in this land<br />As you see... I'm the only survivor in this land<br />As you see... I'm the only survivor in this land<br /><br />I couldn't know if I...<br />if I will be strong enough for this<br />I have to choose, do I want to live here?<br /><br />As you see... I'm the only survivor in this land<br />As you see... I'm the only survivor in this land<br />As you see... I'm the only survivor in this land<br />As you see... I'm the only survivor in this land<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-51a84c1dcfc6420d" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v5.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3D51a84c1dcfc6420d%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D3D73B545F5CF1ED83D58575E00CD7A5B229F8744.17881370800065B2DEAEA26D052AA9D16E349981%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D51a84c1dcfc6420d%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DOJOL8ms8WLtYBppxJBqJ8Qgwoa0&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v5.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3D51a84c1dcfc6420d%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D3D73B545F5CF1ED83D58575E00CD7A5B229F8744.17881370800065B2DEAEA26D052AA9D16E349981%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D51a84c1dcfc6420d%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DOJOL8ms8WLtYBppxJBqJ8Qgwoa0&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-791485705924623484?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-25008677078106797662008-07-31T12:47:00.000-07:002009-04-12T17:45:22.808-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.greecephotos.gr/gallery/albums/userpics/10122/Chalkida.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://www.greecephotos.gr/gallery/albums/userpics/10122/Chalkida.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, εγώ πάντως την βρίσκω αφάνταστα με το να κάνω διακοπές στην πόλη μου! Τώρα μάλιστα που έχω πάρει τον αέρα στο οδήγημα και σέρνω το κακόμοιρο το αμαξάκι μου παντού (μήπως πρέπει να σταματήσω να αναρωτιέμαι γιατί οι μισοί μου φίλοι έκαναν ασφάλεια ζωής και διαθήκη αμέσως μετά την πρώτη βόλτα;;), τρελαίνομαι να ανακαλύπτω όλο και καινούρια μέρη, μέσα και έξω απ' την Χαλκίδα!<br /><br />Βέβαια βοηθάει πολύ και η καλή παρέα, αλλά απ' αυτό, άλλο τίποτα! Αφού ώρες-ώρες αναρωτιέμαι αν έχει μείνει καθόλου τρέλα στον κόσμο, ή αν τελικά την έχουμε ρουφήξει όλη εμείς! Γιατί φυσικά δεν υπάρχει ένας λογικός στην παρέα όπου συμμετέχω εγώ, εννοείται!<br /><br />Παιδιά καλά, γλυκά, μουρλά, χαρωπά, ζωηρά, μες την ζωντάνια και την ευτυχία, είναι τα άτομα που με συντροφεύουν αυτό το καλοκαίρι, γιατί να θέλω να σηκωθώ και να πάω σε κάποιο νησί πχ. όπου θα μου λείψει το κρεβατάκι μου, θα βαρεθώ τους συντρόφους μου μέσα στη βδομάδα, θα πρέπει να ανεχτούμε φασαρίες για το που θέλει να πάει ο καθένας και για το τι θα έπρεπε να κάνουμε ανάλογα την ώρα;;<br /><br />Όοοοχι, είναι πάρα πολύ καλύτερα να είσαι με μία παρεούλα όλη την ημέρα και όλο το βράδυ, αλλά να το διαλάτε για κάποιες ώρες για νανάκια, ο καθένας μόνος του, ώστε να μην είστε όλη την ώρα σαν βδέλες, και μετά από ένα 2ωρο, άντε 4ωρο ύπνο, να ξανασυναντιέστε για να ανακαλύψετε ένα άλλο μέρος για μπάνιο ή για φαγητό, ή ένα πιο απομονωμένο μέρος ώστε να μπορείτε να φωνάζετε με την ησυχία σας, χωρίς να σας κάνει παρατήρηση ο παππούς στο μπαλκόνι, στο σπίτι που δεν πήρατε χαμπάρι οτι υπήρχε την προηγούμενη βραδιά!....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://dirtymartini.files.wordpress.com/2007/08/summer-night.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://dirtymartini.files.wordpress.com/2007/08/summer-night.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Ίσως αυτό να είναι το καλύτερο καλοκαίρι που περνάω, ever όμως! Αν και εύχομαι να υπάρξουν και καλύτερα - ως άθλιο αχάριστο και πλεονεκτικό πλάσμα που είμαι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-2500867707810679766?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-50334264077316830062008-07-27T07:33:00.000-07:002009-04-12T17:49:00.973-07:00Μία στιγμή. Φτάνει μία στιγμή, ένα γεγονός, να σου αλλάξει τα πάντα!! Εκεί που νομίζεις πως η ευτυχία σου έχει χτυπήσει την πόρτα, εκεί που είσαι πραγματικά ευτυχισμένος, εκεί που όλες σου οι επιθυμίες πραγματοποιούνται μία προς μία, και βλέπεις ένα λαμπρό μέλλον να απλώνεται στα πόδια σου, την ώρα ακριβώς που πιστεύεις οτι δεν μπορείς να απαιτήσεις τίποτα άλλο από τη ζωή, γιατί θα θεωρηθείς και αχάριστος, εκεί, εκείνη τη στιγμή, ένα μικρό, καθημερινό περιστατικό, μπορεί να σε σκοτώσει!....<br /><br />Και πέφτεις στα ίδια, και τρελαίνεσαι, και αναρωτιέσαι!.... Και δεν έχεις κανέναν να σου δώσει απαντήσεις, δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις τι σε βρήκε, τι έγινε, και πως θα προχωρήσεις εσύ μετά από αυτό!....<br />Και βρίσκεσαι να κάθεσαι παλι, να ψάχνεις λύσεις, να τρέχεις να βρεις την αιτία, που κρύβεται καλά πίσω από την αφορμή, να ψάχνεις να βρεις τον υπαίτιο, να προσπαθείς να δικαιολογήσεις κάπως τα πράγματα, και ταυτόχρονα να παλεύεις σκληρά, να μην θυμάσαι πως ένοιωθες 5 λεπτά πριν, που σαν ηλίθιος ένοιωθες να πλημμυρίζεσαι από ευτυχία και χαρά!...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://meneksedia2.pblogs.gr/files/27585-Panoramic_Life_cohesion.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://meneksedia2.pblogs.gr/files/27585-Panoramic_Life_cohesion.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br />Τι είναι τελικά αυτό που το λένε "ζωή" και τι σκατά θέλει από μας;;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-5033426407731683006?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-82455063195962620232008-07-05T01:56:00.000-07:002009-04-12T17:49:00.973-07:00Σήμερα εγκαινίασα το καινούριο μου κινητό!! Μία χοντροκομμένη γλύκα, με ένα υπέροχο γαλάζιο φως (το οποίο αλλάζει οπότε πολύ σύντομα θα γίνει ροζ) και μία μυρωδιά.... μεθυστικότατη!!<br /><br />Δεν το βλέπω βέβαια να κρατάει για πολύ, μην κοιτάτε το άλλο, που το πέταγα από δω, το πέταγα από κει, πήγαινα να το βάλω στην τσέπη και μου 'πεφτε, πήγαινα να το αφήσω στο κομοδίνο και το άφηνα 5 εκ. πιο έξω, αλλά ακόμα κρατάει γερά!<br /><br />Αυτό το κινητάκι έχω σκοπό να του αλλάξω τα φώτα, θα δω πόσο αντέχει, θα κάνω τα πειράματά μου, μπορεί να το βάψω κιόλας, θα δούμε! Προς το παρόν του έχω ήδη περάσει τα τραγουδάκια που ήθελα να έχει (μακάρι να μπορούσα να σβήσω και τα ηλίθια προστατευμένα που ο Θεός να τα κάνει ήχους!!) και το έχω ξεψαχνίσει καλά-καλά να δω τι δυνατότητες έχει!<br /><br />Το έχω ήδη λατρέψει μιλάμε!!.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-8245506319596262023?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-29003300899222833772008-07-04T06:49:00.000-07:002009-04-12T17:50:08.971-07:00<span style="font-weight: bold;">Ερμηνευτής:</span> Γιάννης Κότσιρας<br /><span style="font-weight: bold;">Συνθέτης:</span> Λαυρέντης Μαχαιρίτσας<br /><span style="font-weight: bold;">Στιχουργός:</span> Ισαάκ Σούσης<br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 0);">ΕΦΑΠΑΞ</span><br /><br />Όλη μου τη ζωή, κρυβόμουνα γιατί<br />το 'θελα μα φοβόμουνα να φύγω.<br />Κάποτε αγάπη έλεγα αυτή την ενοχή<br />μα τώρα μ' εκδικείται λίγο-λίγο.<br /><br />Όλη μου τη ζωή μού 'βγαινε η ψυχή<br />κάτι να θυμηθώ, κάτι ν' αρχίσω.<br />Να 'ναι καλοί οι φίλοι κι οι λογαριασμοί<br />και να μη χρειαστεί να τα σκαλίσω,<br />κάτι να θυμηθώ κάτι ν' αρχίσω.<br /><br />Μου 'μάθαν να μισώ, ν' αρκούμαι στο μισό<br />να χάνω, να κερδίζω, να ποντάρω.<br />Να παίρνω διαταγές, να σπάω επιταγές,<br />σε κάθε ευκαιρία να κορνάρω.<br /><br />Να σφίγγω τα λουριά, με τόση μαστοριά,<br />να βρίσκω μία λύση στο ποδάρι,<br />να κλείνω τα παντζούρια και μόνη συντροφιά,<br />να σφίγγω πιο πολύ το μαξιλάρι,<br />να βρίσκω μία λύση στο ποδάρι.<br /><br />Όλη μου τη ζωή, μια δεύτερη κρυφή,<br />αγέννητη η ζωή μ' ακολουθούσε.<br />Δεν κοίταζε στα μάτια, δεν ήταν φορτική,<br />δε μίλαγε μα όλα τα ζητούσε,<br />μια θάλασσα μικρή μ' ακολουθούσε.<br /><br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-e016a31917af21aa" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v5.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3De016a31917af21aa%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D5C744F0134747BE062C2155550ED91A86451754E.4A98BA2D917A7F31640D505CF8459182F605E1BC%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3De016a31917af21aa%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DFNAj1c3e5tD6zFe0AkPyAP3_P58&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v5.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3De016a31917af21aa%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D5C744F0134747BE062C2155550ED91A86451754E.4A98BA2D917A7F31640D505CF8459182F605E1BC%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3De016a31917af21aa%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DFNAj1c3e5tD6zFe0AkPyAP3_P58&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-2900330089922283377?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-28781775713996026322008-06-30T19:21:00.000-07:002009-04-12T17:49:00.973-07:00Αποφάσεις.... Αποφάσεις που πρέπει να παίρνει κανείς, ιδίως όταν στρίβει ολόκληρη τη ζωή του κατά 180 μοίρες! Αποφάσεις, αποφάσεις που παίρνονται και μετά γίνονται πράξεις. Επιτυχίες, αποτυχίες, ξανά μανά προσπάθειες, γυρίζουμε σελίδα, μας τελειώνει το βιβλίο, πιάνουμε άλλο, αλλαγή μονοπατιού, πάλι αποφάσεις, πάλι προσπάθειες, επιτυχίες -χαρά, ανακούφιση-, αποτυχίες -κλάμα, στενοχώρια, νεύρα-, βάδισμα, μονοπάτι, ανήφορος, κατήφορος, στασιμότητα, χρόνος, λίγος χρόνος, αιωνιότητα, ελπίδες, άγχη, δυσκολίες...............................................<br /><br /><br /><br />Τα νεύρα μου όμως εδώ μέσα!!!!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_81P7y9GnrT0/RoTFj-kuMuI/AAAAAAAAA2s/xoGSRIvwePQ/s1600/%C3%8E%C2%BD%C3%8E%C2%B5%C3%8F%E2%80%A6%C3%8F%EF%BF%BD%C3%8E%C2%B12.bmp"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://bp3.blogger.com/_81P7y9GnrT0/RoTFj-kuMuI/AAAAAAAAA2s/xoGSRIvwePQ/s1600/%C3%8E%C2%BD%C3%8E%C2%B5%C3%8F%E2%80%A6%C3%8F%EF%BF%BD%C3%8E%C2%B12.bmp" alt="" border="0" /></a><br /><br />Αλλά και τι να κάνει κανείς;; Έτσι είναι η ζωή και την αγαπάμε ακριβώς γι' αυτό που είναι!...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-2878177571399602632?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-16457081939641526712008-06-23T07:33:00.000-07:002009-04-12T17:49:00.973-07:00Τελικά, όσο πιο συνειδητοποιημένος είναι κανείς, τόσα περισσότερα προβλήματα τον απασχολούν. Η άγνοια, λένε, είναι ευτυχία. Υπάρχουν αλήθειες σ' αυτόν τον κόσμο, αλήθειες που αν τις μάθουμε, θα μας πονέσουν. Και τα ψέμματα όμως πονάνε. Ακόμα και τα πιο μικρά, τα πιο "αθώα", πονάνε φριχτά, όταν ανακαλυφθούν.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_reQpS20oXd0/SF-7f4a_l4I/AAAAAAAAAKA/bscZ8VO47i4/s1600-h/auth%21%21%21.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_reQpS20oXd0/SF-7f4a_l4I/AAAAAAAAAKA/bscZ8VO47i4/s320/auth%21%21%21.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215093049914267522" border="0" /></a><br /><br />Οι άνθρωποι προσπαθούν συνεχώς να λάβουν όλο και περισσότερη γνώση. Λες και όσα πιο πολλά γνωρίζουν όταν έρθει η ώρα να πεθάνουν τόσο και το καλύτερο. Βασανίζονται να απαντήσουν ερωτήματα, τρελά ερωτήματα -που τις περισσότερες φορές είναι λανθασμένα-, διαβάζουν ιστορίες άλλων ανθρώπων, παρακολουθούν τι γίνεται στον κόσμο, συζητάνε και αναλύουν το κάθε τι με άλλους ανθρώπους, λες και η μάθηση και η εξήγησή της μετέπειτα, είναι το πιο βασικό πράγμα που πρέπει να κάνουν. Λες και είναι αυτός ο λόγος της ύπαρξής τους.<br /><br />Η άγνοια, λένε, είναι ευτυχία. Μπορεί να έχουν και δίκιο, αυτοί που το λένε. Γιατί όταν δεν γνωρίζεις, συνεχίζουν, μπορείς να ζεις ανενόχλητος μέσα στον παραμυθένιο σου κόσμο και εσύ να είσαι ευτυχισμένος, ακόμα κι αν γύρω σου ο κόσμος καταστρέφεται. Γιατί όταν δεν γνωρίζεις, πιστεύεις ακράδαντα οτι ο γκόμενός σου δεν σε κερατώνει, είσαι σίγουρος οτι τα παιδιά σου δεν παίρνουν ναρκωτικά, είσαι πεπεισμένος οτι η ζωή είναι τέλεια, ένα υπέροχο ταξίδι απολαύσεων.<br /><br />Άκουσα σήμερα αυτήν την φράση, που με έβαλε σε σκέψεις: "Η καταστροφή του ανθρώπου είναι η ακόρεστη ανάγκη του για γνώση". Την άκουσα από μία κοπελίτσα 21 χρονών, και πραγματικά άρχισα να το σκέφτομαι (ένα ελάττωμα που έχω από μικρή)....<br /><br />Τα τελευταία 2 χρόνια παίζει να μάζεψα όση γνώση δεν είχα όλη μου τη ζωή. Ίσως να ήμουν έτοιμη πλέον, οπότε και την αφομοίωσα καλύτερα. Ίσως πάλι "έπρεπε", ώστε να είμαι έτοιμη για κάτι μεγαλύτερο που θα έρθει αργότερα. Κι όμως, τι κατάλαβα;; Στέκομαι εδώ, γνωρίζοντας ένα σωρό πράγματα, για τη ζωή, τον θάνατο, τους ανθρώπους, την φύση, τα θέλω μας, τα πάντα, και συνεχίζω να αναρωτιέμαι, τι ακριβώς κατάλαβα εγώ τώρα;;;<br /><br />Τώρα θε πεθάνω ήσυχη, γνωρίζοντας οτι η Γη γυρίζει ίσως;; Τώρα θα μπορώ να διαλαλήσω στον κόσμο την αλήθεια που έμαθα αυτά τα 2 χρόνια;; Ή μήπως απλά πλέον ζητάω πολύ περισσότερα πράγματα από τη ζωή μου, αναγκάζοντάς με συνεχώς να εξελίσσομαι, γιατί πλέον οτιδήποτε μου φαίνεται λίγο;;<br /><br />Τελικά είμαι καλύτερα τώρα, πονεμένη, λυπημένη, με τις σκέψεις να γεμίζουν το κεφάλι, αλλά έχοντας απαντήσει τις ερωτήσεις μου, ή τότε, που ζούσα σε έναν δικό μου κόσμο, και έπαιζα με τους δικούς μου κανόνες;;<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.lookdeeper.com/files/user2/eve_apple.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://www.lookdeeper.com/files/user2/eve_apple.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-1645708193964152671?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-84535596030500122922008-06-22T11:47:00.000-07:002009-04-12T17:50:34.451-07:00Sorry που δεν γράφω τόσες μέρες (πάλι) αλλά είχα τα ψυχολογικά μου (πάλι) και δεν μου έκανε η καρδιά να γράψω κάτι εδώ. Που και να μου έκανε δηλ. ποιο θέμα να πρωτόπιανα;;<br /><br />Θα βγω όμως για λίγο απ' την εσωτερική μου αναζήτηση καθότι είχα πρόσκληση για blogoπαιχνίδι απ' την <a href="http://cineparmenhkaiskula.blogspot.com/">Cineparmenh Skula</a> (a.k.a Nagini), όπου τώρα εγώ καλούμαι να αναφέρω 10+1 άχρηστες πληροφορίες για το υπέροχο αυτό άτομό μου.<br /><br />Ξεκινάω λοιπόν! Μπείτε στον καταπληκτικό μου κόσμο:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://sadfairy.files.wordpress.com/2007/03/fairy6.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 200px;" src="http://sadfairy.files.wordpress.com/2007/03/fairy6.JPG" alt="" border="0" /></a><br /><br />1. Είμαι -θα έλεγα- κοντή. 1.55' ακριβώς! Εγώ όμως συνήθως λέω "ενάμισι" που μου έρχεται πιο εύκολο. Μου κόβω πόντους, το ξέρω, αλλά αυτό το "και πενηντα πέντε" εδώ μου κάθεται!<br /><br />2. Είμαι φοβερά ψωνάρα! Έεεελα! "Τι;; τι είπατε;; Το καλάμι σας ενοχλεί στο μάτι;; Α, ok, να το μαζέψω λιγουλάκι αν είναι".<br /><br />3. Με πιάνουν συχνά καταθλίψεις. Ω, ναι! Μάλιστα οι μικρές κρατάνε μόνο λίγες ώρες, οπότε μπορεί το πρωί να έχω κατάθλιψη και το απόγευμα να βγω βόλτα με παρείτσα μες την τρελή χαρά! Άντε μετά να ακολουθήσεις!...<br /><br />4. Είμαι τρελή. Όχι, όχι, είμαι. Ακολουθώ μία λογική που δεν την ακολουθεί ο περισσότερος κόσμος. Για να καταλάβεις, ούτε καν εγώ δεν την ακολουθώ!<br /><br />5. Βαριέμαι πολύ εύκολα τους ανθρώπους. Μόλις τους μάθω σε έναν αρκετά ικανοποιητικό βαθμό, τους βαριέμαι φοβερά. Επίσης μπορώ να βαρεθώ τον οποιονδήποτε που θα είμαστε μαζί για πάνω από 4 μέρες. Αλήθεια! Απλά αυτούς μπορώ να τους ξεβαρεθώ αργότερα, μόλις κάνω να τους δω ένα κάποιο διάστημα!...<br /><br />6. Δεν είμαι ποτέ σταθερή στις απόψεις μου. Η αλήθεια είναι πως μπορώ να αλλάξω απόψεις μέσα σε λίγα λεπτά και να αιτιολογήσω άριστα και τις δύο, χωρίς πολύ σκέψη. Θες φυσικό χάρισμα;; θες ταλέντο;; Πάντως έχω τρελάνει μπόλικο κόσμο με δαύτο!!<br /><br />7. Είμαι -σχεδόν πάντα- ευγενικό άτομο. Αυτό είναι πολύ καλό, γιατί μπορώ να σου πω πόσο μαλάκας είσαι με τον πιο απίστευτα ευγενικό τρόπο! Κι εσύ να μείνεις μαλάκας!<br /><br />8. Εκτιμώ αφάνταστα την ειλικρίνεια. Αν ο άλλος δεν την έχει για να την εκτιμήσω, τότε δεν με νοιάζει τι άλλα χαρίσματα μπορεί να έχει.<br /><br />9. Μπορεί να μην φαίνεται οτι είμαι υπομονετικό άτομο, αλλά είμαι. Δηλ. δεν είμαι, απλά μπορώ να αντέξω την πολύ μαλακία, οπότε φαντάζομαι οτι είμαι. Αλλιώς δεν εξηγείται!!<br /><br />10. Υπάρχουν 2 άτομα σ' αυτόν τον κόσμο (και 2 μόνο) που θα έκανα τα πάντα για πάρτη τους. Χωρίς να μου το ζητήσουν! Είναι τα μόνα άτομα που δεν θα βαρεθώ ποτέ, που δεν θα σταματήσω να αγαπάω, που δεν θα σταματήσω να ζητάω την αγάπη τους και δεν θα σταμτήσω να τους βλέπω σαν τα πιο τέλεια, υπέροχα πλάσματα αυτού του κόσμου (και όλων των υπολοίπων)!<br /><br />και 10+1: Δεν είναι κρατικό μυστικό, δεν ανοίγομαι εύκολα στους ανθρώπους. Για την ακρίβεια δεν ανοίγομαι καθόλου. Αν θέλει κάποιος να με μάθει θα πρέπει να το καταφέρει μόνος του, χωρίς βοήθεια από μένα. Λίγοι μπορούν να καυχηθούν οτι έχουν φτάσει κοντά στο πραγματικό και κανείς οτι έχει φτάσει στο όλο.<br /><br />Αυτά.<br /><br />Και τώρα πρέπει να πετάξω το μπαλάκι σε άλλους, ε;; Λοιπόν, παρακαλούνται οι <a href="http://livingasthewind.blogspot.com/">Marla</a> και <a href="http://xamenh.blogspot.com/">Punk</a> να συνεχίσουν το παιχνίδι!...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-8453559603050012292?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-57530338804528325052008-06-09T12:22:00.000-07:002008-06-10T10:18:36.959-07:00Τα τραγούδια έχουν στίχους και μουσική. Η μουσική σε βοηθάει να νοιώσεις καλύτερα τους στίχους. Τους στίχους τους ερμηνεύεις εσύ, όπως θέλεις, ανάλογα με τις εμπειρίες σου, τον τρόπο σκέψης, την ψυχή που έχεις. Κάποια, αν τα ακούσεις σε άλλη φάση της ζωής σου, απ' όταν τα άκουσες πρώτη φορά, μπορεί να ανακαλύψεις έκπληκτος οτι μπορείς να τους δώσεις άλλη ερμηνεία, τελείως διαφορετική. Είναι γιατί εσύ είσαι διαφορετικός, οπότε και ο τρόπος που αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα, ιδίως όταν αυτά είναι τόσο εύθραυστα στην ερμηνεία τους, όπως τα τραγούδια.<br /><br />Ένα παράδειγμα για μένα είναι ο Άμλετ της Σελήνης, του Θηβαίου.<br /><br />Δικό σας, στίχοι και video:<br /><br /><span class="creators">Στίχοι: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;lyricist_id=15">Μάνος Ελευθερίου</a><br />Μουσική: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;composer_id=79">Θάνος Μικρούτσικος</a><br />Πρώτη εκτέλεση: <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=index&amp;sort=alpha&amp;singer_id=68">Χρήστος Θηβαίος</a></span><br /><br />Ξεγέλασες τους ουρανούς με ξόρκια μαύρη φλόγα<br />Πως η ζωή χαρίζεται χωρίς ν' ανατραπεί<br />Κι όλα τα λόγια των τρελών που ήταν δικά μας λόγια<br />Τα μάγευες με φάρμακα στην άσωτη σιωπή<br /><br />Πενθούσες με τους έρωτες γυμνός και μεθυσμένος<br />Γιατί με τους αθάνατους είχες λογαριασμούς<br />Τις άριες μιας όπερας τραύλιζες νικημένος<br />Μιας επαρχίας μαθητής μπροστά σε δυο χρησμούς<br /><br />Τι ζήλεψες τι τα ‘θελες τα ένδοξα Παρίσια<br />Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος πια παντού είναι τεκές<br />Διεκδικούσες θαύματα που δίνουν τα χασίσια<br />Και παραισθήσεις όσων ζουν μέσα στις φυλακές<br /><br />Και μια βραδιά που ντύθηκες ο Άμλετ της Σελήνης<br />Έσβησες μ' ένα φύσημα τα φώτα της σκηνής<br />Και μονολόγους άρχισες κι αινίγματα να λύνεις<br />Μιας τέχνης και μιας εποχής παλιάς και σκοτεινής<br /><br /><br />Τι ζήλεψες τι τα ‘θελες τα ένδοξα Παρίσια<br />Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος πια παντού είναι τεκές<br />Διεκδικούσες θαύματα που δίνουν τα χασίσια<br />Και παραισθήσεις όσων ζουν μέσα στις φυλακές<br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-471e85ab026bb86" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v9.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D0471e85ab026bb86%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D4422F616157CD00451BB45C10D427191D81AA85C.53624218DD9BCAFBC7B3CA7625F7EAD3AFC84CD0%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D471e85ab026bb86%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DyDP-4FJ0IaZUqebT3NxNxumX0qc&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v9.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D0471e85ab026bb86%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1330281453%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D4422F616157CD00451BB45C10D427191D81AA85C.53624218DD9BCAFBC7B3CA7625F7EAD3AFC84CD0%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D471e85ab026bb86%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DyDP-4FJ0IaZUqebT3NxNxumX0qc&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br />Αναρωτιέμαι, τι σκεφτόταν αυτός ο άνθρωπος όταν έγραφε αυτούς τους στίχους. Δεν μπορεί, δεν μπορώ να πιστέψω οτι σκεφτόταν, οτι πίστευε, αυτό που σκέφτομαι και πιστεύω εγώ, καθώς αντιλαμβάνομαι τους στίχους του. Δεν μπορεί, δεν μπορώ να πιστέψω οτι ένοιωθε κάποτε αυτό που νοιώθω εγώ, ακούγοντας το τραγούδι του, διαβάζοντας τους στίχους του, δεν μπορεί να ένοιωθε έτσι, δεν γίνεται.<br />Όχι, ψέματα, μπορεί. Τα συναισθήματα σίγουρα είναι ίδια, τα δάκρυα άλλωστε δεν αλλάζουν γεύση αν ο λόγος που πέφτουν είναι διαφορετικός. Αλλά δεν μπορώ να πιστέψω οτι ο λόγος που τον ώθησε να γράψει αυτό, ΑΥΤΟ, που περιγράφει ακριβώς μία μέρα κάποιου άλλου ανθρώπου (το όνομα αυτού δεν έχει απολύτως καμία σημασία) είναι ο ίδιος με αυτό που αντιλαμβάνομαι εγώ και ο κάθε εγώ.<br />Κι αν η μέρα που περιγράφει είναι μία δική του, η μέρα που συνειδητοποίησε κάποια πράγματα, η μέρα που -για τον οποιονδήποτε λόγο- έγινε η αρχή μιας καινούριας ζωής, αναρωτιέμαι, υπάρχει στ' αλήθεια αυτός ο άνθρωπος;; Αυτός ο άνθρωπος που λέγεται <span style="font-weight: bold;">Μάνος Ελευθερίου</span> και ζει ανάμεσά μας. Ποιος μας τον έστειλε;; Γιατί δεν μπορεί να κατέβηκε καταλάθος στην Γη, πρέπει να υπήρχε σχέδιο, κάτι καλό πρέπει να κάναμε ως ανθρωπότητα για να μας στείλει αυτόν τον άγγελο (ή διάβολο) και να τον αξίζουμε!....<span class="red"><big><b><br /></b></big></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-5753033880452832505?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-38009075091206038932008-06-08T11:38:00.000-07:002009-04-12T17:52:44.093-07:00Κάποτε, όταν ήμουν ακόμη παιδάκι, μου είχαν πει την φράση <span style="font-style: italic;">"όταν ο Θεός κλείνει μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο"</span>. Δεν ξέρω αν είναι λαϊκή ατάκα ή την είπε κάποιος σοφός, ξέρω οτι την άκουσα όταν ήμουν πολύ μικρή και από τότε την ακούω συνέχεια, και την σκέφτομαι, σε όλες τις παραλλαγές της. <span style="font-style: italic;">"Όταν κλείνει μία πόρτα ανοίγει πάντα μία άλλη", "όταν κλείνει μία πόρτα σημαίνει οτι έτσι έπρεπε να γίνει κι εσύ δεν έπρεπε να την περάσεις. Μπορείς όμως να περάσεις απ' το παράθυρο που άνοιξε, δίπλα", "μία πόρτα έκλεισε. Αντί να κλαις γι' αυτή, δεν ψάχνεις να βρεις το παράθυρο που θα βρίσκεται ανοιχτό κάπου εκεί κοντά;;", "η πόρτα έκλεισε αλλά η ζωή προχωράει. Εν ανάγκη να περάσεις κι απ' τον τοίχο!"</span> και πάει λέγοντας!...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_reQpS20oXd0/SEws5Er1iBI/AAAAAAAAAEU/_0UsAZAvM_s/s1600-h/locked+door.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_reQpS20oXd0/SEws5Er1iBI/AAAAAAAAAEU/_0UsAZAvM_s/s320/locked+door.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209588227982592018" border="0" /></a><br /><br />Σήμερα, μία πόρτα έκλεισε. Μεγάλη πόρτα, βαριά. Για να κλείσει τελείως ήθελε κάμποσες μέρες, αλλά τώρα... κλείδωσε κιόλας. Σε μια συζήτηση, μία φίλη μου είπε "μην ανησυχείς, έτσι έπρεπε να γίνει. Τώρα περίμενε, όπου νά 'ναι θα δεις το παράθυρο να ανοίγει".<br />Τι θα γίνει όμως αν το παράθυρο δεν ανοίξει;; Αν αυτή η πόρτα ήταν μία, μετά από μία σειρά πορτών, που κλείνουν όλες, μία προς μία. Τι θα γίνει αν μετά απ' αυτήν, αντί για παράθυρο ανοίξει πάλι μία πόρτα, βαριά κι ασήκωτη, που θα κλείσει κι αυτή με τη σειρά της;; Αυτό το ρημαδιασμένο το παράθυρο πότε θα ανοίξει τελικά;;<br />"Όταν θα έρθει η ώρα του", ακούω ήδη τον εαυτό μου να απαντάει. Όταν θα έρθει η ώρα του. Το πότε θα συμβεί αυτό, κανείς δεν ξέρει. Αλλά όταν πρέπει, όταν ίσως έχουμε ζημωθεί αρκετά ώστε να το αναγνωρίσουμε, θα ανοίξει και θα το δούμε εκεί, μπροστά μας. Κάπως έτσι δεν πάει πάντα;; Κάπως έτσι δεν πρέπει να πάει;;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-3800907509120603893?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-4328751603102172312008-06-05T18:22:00.001-07:002008-06-05T18:50:08.403-07:00Τα πέτυχα τελείως τυχαία και τα βρήκα πολύ πετυχημένα. Κάποιες εικόνες θα πρέπει να τις ανοίξετε σε άλλη σελίδα, ώστε να μεγενθυνθούν, για να διαβάσετε τα λόγια.<br /><br />Απολαύστε:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.glasbergen.com/images/mar4.gif"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://www.glasbergen.com/images/mar4.gif" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.glasbergen.com/images/mar58.gif"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://www.glasbergen.com/images/mar58.gif" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.glasbergen.com/images/mar51.gif"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://www.glasbergen.com/images/mar51.gif" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.glasbergen.com/images/mar35.gif"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://www.glasbergen.com/images/mar35.gif" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.glasbergen.com/images/mar39.gif"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://www.glasbergen.com/images/mar39.gif" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.glasbergen.com/images/mar28.gif"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://www.glasbergen.com/images/mar28.gif" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.glasbergen.com/images/mar25.gif"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://www.glasbergen.com/images/mar25.gif" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.glasbergen.com/images/mar24.gif"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://www.glasbergen.com/images/mar24.gif" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.glasbergen.com/images/mar22.gif"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://www.glasbergen.com/images/mar22.gif" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.glasbergen.com/images/mar21.gif"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://www.glasbergen.com/images/mar21.gif" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.glasbergen.com/images/mar20.gif"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://www.glasbergen.com/images/mar20.gif" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.glasbergen.com/images/mar17.gif"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://www.glasbergen.com/images/mar17.gif" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.glasbergen.com/images/mar9.gif"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://www.glasbergen.com/images/mar9.gif" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://shemesh.larc.nasa.gov/images/humor-penguins.gif"><img style="cursor: pointer; width: 400px;" src="http://shemesh.larc.nasa.gov/images/humor-penguins.gif" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://shemesh.larc.nasa.gov/images/humor-penguins.gif"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-432875160310217231?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-65902581713629456042008-06-05T17:01:00.000-07:002009-04-12T17:52:44.093-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.adorablegiftbaskets.com/media/tf-be-happy-bouquets"><img style="cursor: pointer; width: 320px;" src="http://www.adorablegiftbaskets.com/media/tf-be-happy-bouquets" alt="" border="0" /></a><br />Δεν μπορείτε να πείτε. Μπορεί να γράφω το blog μου για αρκετό διάστημα ανά καιρούς αλλά όποτε επιστρέφω το γεμίζω, δεν έχετε παράπονο!<br /><br />Αχχ, τον τελευταίο καιρό δεν έμπαινα καθόλου στο internet, συνδέθηκα σήμερα πάλι και ανακάλυψα οτι μου είχε λείψει. Χωρίς να το ξέρω, γιατί τόσο καιρό δεν μου είχε κακοφανεί καθόλου που δεν έμπαινα!<br /><br />Εμ, άμα χάνεσαι στα βιβλία, στη μουσική, στην κιθάρα, αν έχεις μία αδερφή που σε τρελαίνει στα ξενύχτια γιατί έχει εξετάσεις (γυμνάσιο βλέπετε), άμα έχεις φάει τα μαγαζιά με το κουτάλι μέχρι να βρεις το συγκεκριμένο σορτσάκι που σου μπήκε στο μυαλό να αγοράσεις για το καλοκαίρι, μετά από πολύωρα ψώνια όμως -τα οποία είχαν προηγηθεί-, αν έχεις ένα δωμάτιο να καθαρίσεις πάνω από χρόνο που χρειάζεται επειγόντως τακτοποίηση (ή "ανασκαφές" όπως πολύ σωστά σχολίασε ο φίλος Πάρης - δεν θα του μιλάω για τρεις μέρες γι' αυτό), αν έχεις έναν πειραγμένο εγκέφαλο σαν τον δικό μου που σε χώνει σε βαθιές σκέψεις για ώρες και ώρες, και αν έχεις έναν οργανισμό που αν δεν κλείσει 12άωρους ύπνους δεν ξεκουράζεται, πού να βρεις χρόνο να ασχοληθείς και με ένα κακόμοιρο blog που κάθεται εκεί ξερό και μαραμένο, με το ίδιο post πάνω-πάνω να το στοιχειώνει;;;<br /><br />Τώρα όμως επέστρεψα, θα μπαίνω πιο συχνά σας το υπόσχομαι (ή σας απειλώ, όπως θέλετε πάρτε το!)....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-6590258171362945604?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-27033412082912614802008-06-05T16:31:00.000-07:002009-04-12T17:52:44.093-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.masternewmedia.org/images/meditating_to_sunset_id317807_size451.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px;" src="http://www.masternewmedia.org/images/meditating_to_sunset_id317807_size451.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Ένα άλλο θέμα που ήθελα να θίξω αλλά ποτέ δεν ήξερα που, είναι τα ψυχολογικά βιβλία. Ναι, ναι, είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος που διαβάζει και αυτή την περίοδο μάλιστα διαβάζω το "να ζεις, ν' αγαπάς και να μαθαίνεις" του Λέο Μπουσκάλια.<br />Το συγκεκριμένο βιβλίο μας το είχε προτείνει μία καθηγήτρια στο Λύκειο και πολλοί το είχαν αγοράσει. Το ξανάκουσα μετά από χρόνια από μία φίλη μου και πάλι πριν μία βδομάδα από μία ξαδέρφη μου. Της το βούτηξα το λοιπόν για μία βδομάδα, να το διαβάσω, να δω κι εγώ γιατί όλοι έχουν τρελαθεί με αυτό το βιβλίο.<br />Το συγκεκριμένο, ειλικρινά, είναι καλό. Αν κάποιος δεν σκέφτεται, αν κάποιος δεν νοιώθει, αν κάποιος έχει όλες τις ανασφάλειες του κόσμου, μόνος του δεν τα βγάζει αυτά τα πράγματα. Αλλά, πάλι ειλικρινά, υπάρχει άνθρωπος που δεν σκέφτεται, που δεν νοιώθει και που έχει μαζεμένες μέσα του όλες τις ανασφάλειες του κόσμου;;<br />Εντάξει, όλοι μας έχουμε κάποιες ανασφάλειες που μας κρατάνε πίσω, το δέχομαι. Όλοι έχουμε μηχανισμούς άμυνας ώστε να μην νοιώθουμε μπροστά σε άλλους τόσο έντονα όσο όταν αν ήμασταν μόνοι μας, κι αυτό το δέχομαι. Αλλά να σταματήσει κάποιος να σκέφτεται, το θεωρώ αδύνατο έως γελοίο ακόμη και για αναφορά.<br />Ο οργανισμός μας ξέρει, καλύτερα από μας, ποιο είναι το σωστό για εκείνον. Δεν τον νοιάζει αν κάποιος έχει παιδιά, σπίτι να φροντίσει, δέκα δουλειές σε μια μέρα και άλλα τέτοια. Καθορίζει μία συγκεκριμένη ώρα για σκέψη, και αν ο άνθρωπος εκείνη την ώρα θελήσει να την διαθέσει αλλού, σιγά μην τα καταφέρει. Ο οργανισμός απλά θα γυρίσει και θα του πει "σκασμός! Τώρα είναι η ώρα της ξεκούρασης και της περισυλλογής".<br />Δεν λέω οτι τα βιβλία ψυχολογίας είναι άχρηστα, προς θεού. Πιστεύω όμως οτι εμείς είμαστε οι ψυχολόγοι του εαυτού μας, και δεν χρειαζόμαστε τίποτε άλλο για να δώσει εξηγήσεις ή λύσεις στα προβλήματά μας. Είμαστε εφοδιασμένοι με όλα τα απαραίτητα για να επιβιώσουμε σ' αυτόν τον κόσμο και ως οργανισμοί και ως ψυχές. Απ' το να δεχόμαστε λοιπόν ό,τι μας λένε τα βιβλία καλό είναι να βάζουμε το μυαλό μας να δουλέψει ώστε να μην τα χρειαζόμαστε σε μεγάλο βαθμό.<br /><br />Ας είναι αυτά τα βιβλία η θύμηση μόνο των αποτελεσμάτων των σκέψεών μας και όχι η ενημέρωση!...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.masternewmedia.org/images/meditating_to_sunset_id317807_size451.jpg"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-2703341208291261480?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-39542320691521124442008-06-05T16:04:00.000-07:002009-04-12T17:52:44.093-07:00Κάποιοι από σας θα ξέρετε οτι είμαι φοβερό πρηχτήρι. <span style="font-weight: bold;">Μη βιάζεστε να συμφωνήσετε ρεμάλια, περιμέντε λίγο να διαβάσετε παρακάτω και συμφωνήτε μετά, αμέσως να κουνήσετε το κεφάλι σας καταφατικά.</span><br /><br />Λοιπόν, όπως σας είπα, είμαι πρηχτήρι και μάλιστα αυτόν τον χαρακτηρισμό μου τον έβγαλε πρώτη φορά ο αδερφός μου, πολλά χρόνια πριν, γιατί τον έπρηζα για κάτι. Τώρα δεν θυμάμαι για πιο πράγμα τον έπρηζα, όλο και για κάποιο λόγο θα τον τσίγκλαγα, ο οποίος είμαι σίγουρη ήταν πολύ εκνευριστικός αλλά εγώ δεν το καταλάβαινα τότε. Βασικά, ούτε και τώρα μπορώ να καταλάβω πότε γίνομαι εκνευριστική, αλλά είμαι σίγουρη οτι θα γίνομαι πάρα πολλές φορές, κατά διαστήματα. Γιατί οι παλιές συνήθειες δεν κόβονται, κόβονται;;<br /><br />Λοιπόν, αυτό το post απευθύνεται σε όσους με γνωρίζουν και έχουν νοιώσει την ανάγκη κάποια στιγμή να μου πουν "Ελένη σκάσε, μας έπρηξες!". Σε εσάς λοιπόν απευθύνεται αυτό το post, ώστε να σας δώσω την άδεια να μπορείτε να μου το λέτε άφοβα. Να λέτε ρε παιδί μου "Ελένη γίνεσαι πρηχτήρι" κι εγώ θα καταλαβαίνω.<br /><br />Δεν υπόσχομαι οτι θα σταματάω βέβαια, γιατί ένα άλλο μου κακό είναι οτι επιμένω στις απόψεις μου μέχρι θανάτου, ή πιέζω τον οποιονδήποτε μέχρι να σκάσει ώστε να μου κάνει την χάρη που θέλω ή τσιγκλάω συνέχεια κάποιον ώστε να κάνει κάτι το οποίο πιστεύω ακράδαντα οτι είναι σωστό για εκείνον και γενικά κάνω διάφορα τέτοια ωραία. Αλλά άμα μου το λέτε, θα μπορώ να το διορθώσω με τον καιρό (και όταν λέμε "καιρό" εννοούμε σε καμιά δεκαριά χρόνια το λιγότερο αλλά δεν πειράζει).<br /><br />Και όπως καταλάβατε είμαι σε φάση διόρθωσης λαθών του εαυτού μου, γι' αυτό με βρίσκετε στις γλύκες μου τώρα. Ειλικρινά δεν περίμενα ποτέ οτι ένα τόσο αλαζονικό άτομο σαν και μένα θα είχε τόσα πράγματα για φτιάξιμο! Ενοχλήσεις, μίση, ανασφάλειες, φοβίες και η λίστα συνεχίζεται και συνεχίζεται!.... Αλλά όχι ρε γμτ, πέντε αιώνες να μου πάρει, εγώ θα τα καταφέρω! Που να κοπανιούνται όλοι, όμως!<br /><br />Εχμ, και μετά απ' αυτό το ωραίο ξέσπασμα, να επανέλθουμε λίγο στο θέμα μας. Λοιπόν, την άδεια την έχετε. Τώρα, διασκεδάστε!...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-3954232069152112444?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-66266199012003192872008-05-28T01:30:00.000-07:002009-04-12T17:52:44.093-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_reQpS20oXd0/SD0iJCqcD3I/AAAAAAAAAEM/iA5AjsM8Tx0/s1600-h/dead_tree2.jpg"><img src="http://bp3.blogger.com/_reQpS20oXd0/SD0iJCqcD3I/AAAAAAAAAEM/iA5AjsM8Tx0/s400/dead_tree2.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205354283039199090" /></a><br /> Τρεις ψυχές χάθηκαν σήμερα λοιπόν. Τρία δέντρα, τρία όμορφα δέντρα, πάνω από 50 χρόνων το καθένα, χάθηκαν έτσι, για πλάκα. Γιατί κάποιοι είπαν οτι τραβάνε έντομα, είναι βρώμικα και στην τελική, το μόνο που προσφέρουν είναι σκιά τα καλοκαίρια, το ίδιο ακριβώς που κάνει μία τέντα δηλ.!<br /> Βγήκα το πρωί απ' το σπίτι για να αντικρύσω το άθλιο θέαμα. Δύο τύποι είχαν ήδη κόψει τα κλαδιά απ' τα δέντρα της αυλής μας και πήγαιναν για τα υπόλοιπα. Τρελάθηκα, έβαλα τις φωνές, ρώτησα ποιος ήταν αυτός που είχε την φαεινή ιδέα να κοπούν τα δέντρα μας και γιατί. Η απάντηση ήταν φοβερά απλή και δόθηκε με πολύ ψυχρό και αποφασιστικό τόνο. Οι ρίζες τους έσπρωξαν τον φράχτη προς τα μέσα και άρχισαν να σπάνε το πεζοδρόμιο. Πρέπει να κοπούν, να ξαναφτιαχτεί ο φράχτης, και στη θέση τους θα φυτευτούν άλλα δεντράκια, μικρά, που δεν θα έχουν δυνατές ρίζες.<br /> Με την ίδια δικαιολογία πριν λίγο καιρό κόπηκαν και κάηκαν απ' τις ρίζες τους άλλα δύο δέντρα της αυλής, γιατί, λέει, ήταν μουριές και υπήρχε κίνδυνος για το σπίτι. Τώρα φεύγουν και οι 3 ελιές και πολύ σύντομα βλέπω να πέρνουν πόδι και οι λεμονιές, ήδη κάποιος πέταξε την πρώτη ατάκα ως ιδέα!<br /> Η γειτονιά μας είναι μία πολύ όμορφη και απομονομένη περιοχή, μες τα δέντρα και τα λουλούδια. Ναι, κάθε καλοκαίρι χρειάζεται ένα γερό καθάρισμα λόγω εντόμων και τρωκτικών, αλλά εκτός απ' αυτό άλλο πρόβλημα δεν υπήρχε. Αυτό που χάλασε κάποιους ήταν οτι ο φράχτης είχε γείρει και εμπόδιζε την πόρτα της αυλής να κλείνει καλά. Μία πόρτα που έμενε πάντα ανοιχτή, χειμώνα-καλοκαίρι, μας πείραξε πάρα πολύ που δεν έκλεινε καλά!<br /> Τώρα λοιπόν η πόρτα θα μπορεί να κλείνει άνετα, η αυλή δεν θα χρειάζεται τόσο συχνό καθάρισμα γιατί δεν θα υπάρχουν φύλλα, και μία ωραιότατη τέντα θα προσφέρει απλόχερα τον ίσκιο της. Μία υπέροχη αυλή, γεμάτη ζωή, αγάπη και προστασία τώρα θα καταντήσει μία ψυχρή αυλή πόλης επειδή κάποιοι δεν έχουν με τι άλλο να ασχοληθούν!<br /> Τρία δεντράκια που υπήρχαν πριν από τη γέννησή μου, φυτεμένα με πολύ αγάπη απ' τα χέρια του παππού μου και μεγαλωμένα με τον κόπο του, δέντρα που για χρόνια άκουγαν τα μυστικά μου και έπαιρναν τη λύπη μου, έπεσαν θύμα της μαλακίας του ανθρώπου.<br /><br /> Τρεις πολύ αγαπημένοι φίλοι πέθαναν απόψε. Περιμένω να θρηνήσω κι άλλους. Αναρωτιέμαι πότε θα σταματήσει να υπάρχει πράσινο σ' αυτόν τον κόσμο, αναρωτιέμαι πότε θα συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι οτι οι πράξεις τους έχουν επιπτώσεις, πολύ άσχημες ακόμα και για εκείνους. Αναρωτιέμαι αν τελικά καταλάβουν ποτέ, οτι όλα αυτά που έχουν σκοτώσει και συνεχίζουν να σκοτώνουν θεωρώντας τα άχρηστα ή εύκολα αντικαταστάσιμα, αναρωτιέμαι αν τελικά θα καταλάβουν ΤΙ ήταν κάποτε.<br /> Υπάρχουν όντα σ' αυτόν τον κόσμο, όντα που μπορεί να μην βλέπουμε, μπορούμε όμως να νοιώσουμε. Υπάρχουν, είναι εκεί και έχουν το ίδιο δικαίωμα στη ζωή που έχουμε κι εμείς. Παραβιάζοντας αυτό τους το δικαίωμα, διαπράττουμε την μεγαλύτερη ύβρις που μπορεί να πραγματοποιηθεί ποτέ. Και κάποια στιγμή θα το πληρώσουμε. Το θέμα είναι πότε!....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-6626619901200319287?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-46843880169624482872008-05-22T07:11:00.000-07:002008-05-22T07:35:39.529-07:00 Δεν θα πω τίποτα, για να μην σποϊλεριάσω, δεν θα σχολιάσω γιατί το οποιοδήποτε σχόλιο θα είναι λίγο έως ελάχιστο. Γιατί οι ιστορίες της Mirela είναι τόσο τέλειες που μόνο αν τις διαβάσει κανείς θα καταλάβει για τι κόσμο μιλάμε!..<br /><br /> Το blog της, το οποίο έχει μαζί με την Soula (άλλη απίστευτη περίπτωση από κει), ονομάζεται <a href="http://skylesthslyssas.blogspot.com/">"Σκύλες της Λύσσας"</a> και σ' αυτό ξεδιπλώνει το ταλέντο της..<br /><br /> Τώρα γιατί τα γράφω εγώ όλα αυτά και που θέλω να καταλήξω;; Ε, λοιπόν, είχα την τιμή να είμαι guest star στο πρώτο επεισόδιο της νέας της ιστορίας και έχοντας λυθεί στο γέλιο, θεώρησα καλό να το βάλω κι εδώ, να απολαύσετε κι εσείς αυτό το διαμαντάκι!<br /><br />Βουαλά λοιπόν:  <a href="http://skylesthslyssas.blogspot.com/2008/05/miss-kitty-diamond-drag-queen-from-hell_22.html">Miss Kitty Diamond : Drag Queen From Hell! S01E01 </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-4684388016962448287?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-22032241546075655862008-05-20T16:59:00.000-07:002008-05-20T17:13:18.018-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.musiccorner.gr/images/mbi/podilata_21.jpg"><img src="http://www.musiccorner.gr/images/mbi/podilata_21.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><strong>Κίτρινα ποδήλατα - Η ζωή σου φωνάζει</strong><br /><br />Αν κοιτάξεις βαθιά μου<br />αν ποτέ σου βρεθείς<br />μες στα δυο μυστικά μου<br />διάλεξε δρόμο κοντά μου να 'ρθείς...<br /><br />Αν φοβάσαι ακόμα<br />αν μονάχη σου ζεις<br />σ' ένα γυάλινο σώμα<br />διάλεξε ίσκιο να ξεκουραστείς...<br /><br />Να σε δω να λυγίζεις ξανά.... δε θέλω<br />Τα όνειρά σου ξανά να πουλάς.... δεν θέλω<br />Να σ' ακούω να λες «δε μπορώ».... δε θέλω<br />Η ζωή σου φωνάζει "εδώ σε θέλω"...<br /><br />Σε θέλω<br />Σε θέλω<br /><br />Αν γυρίζεις τον κόσμο<br />σ’ ένα δωμάτιο μικρό<br />και δεν βρίσκεις πια δρόμο<br />στη ψυχή σου θα μ’ έχεις φρουρό<br /><br />Μα αν φοβάσαι ακόμα<br />αν μονάχος σου ζεις<br />θα σκεπάσω με χρώμα<br />τη φωνή σου πριν να μου αρνηθείς<br /><br />Να σε δω να λυγίζεις ξανά.... δε θέλω<br />Τα όνειρά σου ξανά να πουλάς.... δεν θέλω<br />Να σ' ακούω να λες «δε μπορώ».... δε θέλω<br />Η ζωή σου φωνάζει "εδώ σε θέλω"...<br /><br />Να σε δω να λυγίζεις ξανά.... δε θέλω<br />Τα όνειρά σου ξανά να πουλάς.... δεν θέλω<br />Να σ' ακούω να λες «δε μπορώ».... δε θέλω<br />Η ζωή σου φωνάζει "εδώ σε θέλω"...<br /><br />Δεν θέλω<br />Δεν θέλω<br /><br />Να σε δω να λυγίζεις ξανά.... δε θέλω<br /><br />Τα όνειρά σου ξανά να πουλάς.... δεν θέλω<br /><br />Να σ' ακούω να λες «δε μπορώ».... δε θέλω<br />Η ζωή σου φωνάζει "εδώ σε θέλω"...<br /><br />Σε θέλω<br />Σε θέλω<br /><br />Η ζωή σου φωνάζει "εδώ σε θέλω"...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-2203224154607565586?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-33271323141300717302008-05-19T13:41:00.001-07:002009-04-12T17:52:44.094-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_reQpS20oXd0/SDHp_Ram-XI/AAAAAAAAACc/JFqRzsuKEdQ/s1600-h/281589599_99e5a7b90e.jpg"><img src="http://bp2.blogger.com/_reQpS20oXd0/SDHp_Ram-XI/AAAAAAAAACc/JFqRzsuKEdQ/s320/281589599_99e5a7b90e.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5202196317805672818" /></a><br /> Κάποτε μου είχαν πει την φράση "αν κάτι δεν είναι στη μοίρα του να γίνει, όσο κι αν παλέψεις, δεν θα καταφέρεις να το αλλάξεις αυτό".<br /><br /> Μου είχε φανεί τόσο ηττοπαθές, τόσο άσχημο, τόσο άθλιο, τότε. Βέβαια τότε πίστευα οτι η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ, και όσο υπάρχει ελπίδα τόσο εγώ θα προσπαθώ. Βέβαια τότε ήμουν ένα κοριτσάκι γεμάτο χαρά που πίστευε οτι μπορούσε να κατακτήσει τον κόσμο και να αλλάξει τους κανόνες του!...<br /><br /> Τελικά οι κανόνες δεν αλλάζουν. Σ' αρέσει δεν σ' αρέσει έχουν ήδη γραφεί, πολύ πριν την ύπραξη σου και μένουν αμετάβλητοι. Εσύ απλά υπάρχεις, παράλληλα με αυτούς και φεύγεις ενώ αυτοί εξακολουθούν να μένουν εκεί, σταθεροί, "σαν τα αστέρια"!..<br /><br /> Κι όμως, κάποτε πίστευα οτι αφού οι κανόνες δεν μου αρέσουν, θα μπορούσα άνετα να τους αλλάξω. Αφού οι κανόνες αυτού του κόσμου δεν με εκφράζουν, θα μπορούσα άνετα να αδιαφορήσω γι' αυτούς και να πορευτώ με τους δικούς μου, που ήταν πιο δίκαιοι, πιο σωστοί, πιο όμορφοι!..<br /><br /> Δεν μπορείς όμως να τα βάλεις με τον κόσμο, μπορείς;; Είναι μεγαλύτερος, δυνατότερος και καλά στερεωμένος στη θέση του. Δεν μπορείς να τον αλλάξεις, μπορεί όμως εκείνος να αλλάξει εσένα. Και τώρα έρχεται η ώρα να αναρωτηθείς:<br /><br /> Το δέχεσαι ή όχι;; Αν το δεχτείς, ξεχνάς όνειρα, ξεχνάς ελπίδες, ξεχνάς τα πάντα, έτσι όπως τα ήξερες μέχρι τώρα. Αδιαφορείς και γίνεσαι ένας απλός, καθημερινός, ηλίθιος κι αχάριστος άνθρωπος, και απλά κάθεσαι και περιμένεις τον Χάρο να έρθει. Και θα είναι τόση ανακούφιση ο θάνατος, που έχεις έτοιμα τα κουλουράκια να τον υποδεχτείς, με το χαμόγελο στα χείλη!..<br /> Υπάρχει όμως κι η περίπτωση να μην το δεχτείς. Τότε;; Σε αυτή την περίπτωση, τι γίνεται;; Θα συνεχίσεις να χτυπάς και να σε χτυπάει, θα συνεχίσεις να προσπαθείς, όσο κι αν ματώνεις, θα συνεχίσεις να "βλέπεις", όσο κι αν σου βάζουν παρωπίδες. Και είναι αρκετό αυτό;; Θα μπορέσεις να αντέξεις;; Να αντέξεις μέχρι να καταφέρεις κάποια ικανοποιητική διαφορά;; Ή απλά αναβάλεις το αναπόφευκτο, γνωρίζοντας από πριν οτι κάποια στιγμή θα σε νικήσει, θα γονατίσεις, θα καταρρεύσεις, μετά απ' τα απανωτά χτυπήματα;;<br /><br /> Κι αν ο κόσμος που ζούμε είναι τόσο δίκαιος και σωστός, τότε γιατί δεν μας αφήνει να ζήσουμε όπως θέλουμε;; Κι αν δεν είναι, τότε γιατί δεν αλλάζει;; Γιατί δεν μας αφήνει να τον αλλάξουμε, σύμφωνα με τα όνειρά μας, με τα θέλω μας, με την φαντασία μας, με τα συναισθήματά μας;; Μπας και γίνει λίγο καλύτερος, λίγο πιο σωστός, λίγο πιο προσιτός, για τις ψυχές που βρίσκονται εδώ πέρα!...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-3327132314130071730?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-25529337331871723922008-05-13T17:58:00.000-07:002009-04-12T17:52:44.094-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://tn3-1.deviantart.com/fs12/300W/i/2006/280/c/3/Guitar_Girl_by_Monkato.jpg"><img src="http://tn3-1.deviantart.com/fs12/300W/i/2006/280/c/3/Guitar_Girl_by_Monkato.jpg" border="0" alt="" /></a><br /> Τα βιβλία μου είναι δίπλα, σκορπισμένα στο πάτωμα, πάνω στο κρεβάτι, σημειώσεις δεξιά κι αριστερά. Το Σάββατο δίνω lower, και η κοιλιά μου έχει ήδη δεθεί κόμπος απ' το άγχος. Ω, ναι, εννοείται, αυτό το άγχος θα με ακολουθεί πάντα, μια ζωή.<br /> Παρόλα αυτά, δεν έχω καμία απολύτως όρεξη να διαβάσω. Ούτε να κοιμηθώ, κι ας έχω να κοιμηθώ πάνω από 24ωρο. Αυτό που θέλω είναι να δημιουργήσω, να νοιώσω κάτι άλλο εκτός απ' την πίεση των ημερών. Έχουν γίνει τόσα πολλά το τελευταίο διάστημα, όμως!<br /> Πιάνω την κιθάρα. Αγαπημένη, λατρεμένη, σύντροφος. Όχι, δεν ξέρω να παίζω πολλές μελωδίες, και ακόμα και στα τραγούδια που γνωρίζω  κάποια λαθάκια γίνονται. Αλλά όσα λάθη κι αν κάνω, όσο άτσαλα ή αργά κι αν παίζω, παίζω. Και νοιώθω υπέροχα, νοιώθω να γεμίζει ο χώρος με ηρεμία, γαλήνη. Ξεκούραση.<br /> Ο χρόνος σταματάει, ο τόπος δεν έχει καμία απολύτως σημασία, ήμαστε μόνο ένα κοριτσάκι και μία κιθάρα, που προσπαθούν μαζί να βρουν τις ισορροπίες, να βρουν τα σωστά μονοπάτια, προς την κάθαρση!..<br /> Δεν ξέρω ποιος έφτιαξε την πρώτη κιθάρα (θυμάμαι ένα μύθο με τον Ερμή και το καβούκι μιας χελώνας, αλλά αυτό ήταν για τη λύρα, όχι;;), αλλά θέλω, αυτού του κάποιου, να του πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Για τις στιγμές γαλήνης που μου προσφέρει το δημιούργημά του, για τις στιγμές απόλαυσης, για τα αισθήματα που βγαίνουν και δεν μένουν μέσα, να με πνίξουν. Για την ελευθερία που μου χαρίζουν!.. Να σαι καλά άνθρωπε, όπου κι αν πλανάται η ψυχούλα σου τώρα. Εύχομαι να έχει βρει την γαλήνη που βρίσκει η δική μου, τώρα!...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-2552933733187172392?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-48788292591887738922008-05-06T17:35:00.000-07:002009-04-12T17:52:44.094-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_reQpS20oXd0/SCEFq7baBvI/AAAAAAAAACU/viSnMyXD-WY/s1600-h/door-to-midnight.jpg"><img src="http://bp0.blogger.com/_reQpS20oXd0/SCEFq7baBvI/AAAAAAAAACU/viSnMyXD-WY/s320/door-to-midnight.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5197441680027551474" /></a><br /> Πως οι άνθρωποι επιλέγουν ανθρώπους;; Με τι κριτήρια κάποιοι επιλέγουν κάποιους άλλους, ώστε να πορευθούν μαζί;; Είτε μιλάμε για φιλία, είτε μιλάμε για έρωτα, τι είναι αυτό που παρακινεί κάποιον να πει "ok, αυτόν εκεί, αυτόν με την άσπρη μπλούζα, τον θέλω στη ζωή μου, τώρα";;<br /> Μετά από πολύ σκέψη έφτασα στο συμπέρασμα οτι επιλέγουμε ανθρώπους με δύο κριτήρια. Το ένα είναι να δούμε κάτι καλό σε ένα άτομο. Μία αξία, κάτι. Το δεύτερο είναι, να αναγνωρίσουμε κάτι σε αυτόν, κάτι δικό μας. Ώστε να έχουμε ένα κοινό σημείο αναφοράς. Να κοιτάμε τον άλλο στα μάτια και να βλέπουμε κάπου εκεί, έστω σε μία γωνίτσα, κάτι γνώριμο, δικό μας γνώριμο. Άμα υπάρχει και το βρούμε, τότε αυτομάτως αισθανόμαστε οικεία μαζί του, νοιώθουμε ευχάριστα, τον αναγνωρίζουμε, σαν ένα κομμάτι του εαυτού μας. Νοιώθουμε οτι τον γνωρίζουμε ήδη, οπότε και τον θέλουμε στη ζωή μας, δρώντας σαν να διεκδικούμε κάτι που μας ανήκει.<br /> Μετά μπαίνουμε σε άλλα μονοπάτια. Αν προχωρήσει σε κάτι, (φιλία, έρωτας, μην επαναλαμβανόμαστε), τότε μπαίνουμε σε άλλα μονοπάτια. Γιατί κάποια στιγμή, λογικά, έρχεται ένα μήνυμα από την καρδιά. Ένα χαρτάκι, που γράφει "του τάδε του έκανα χώρο. Σειρά σου να πράξεις".<br /> Οπότε, μιας που η καρδιά σου σε ενημέρωσε, πιάνεις κι εσύ δουλειά. Έχεις πολλά να κάνεις και καθόλου χρόνο. Πρέπει να τρέξεις, να φτιάξεις τον χώρο. Πως θα μπει μέσα ο άνθρωπος;; Αφού τον φτιάξεις, (τον καθαρίσεις, τον αερίσεις, του βάλεις και ένα βάζο με λουλούδια, που λέει ο λόγος), σειρά έχει το βέλος και το κλειδί.<br /> Το κλειδί είναι το κλειδί της πόρτας, του συγκεκριμένου χώρου. Πως θα μπορέσει ο άλλος να ξεκλειδώσει, αν εσύ δεν του δώσεις το κλειδί;; Και το βέλος είναι ένα μεγάλο, άσπρο βέλος, στο τοίχος σου. Βλέπεις, η καρδιά σου έχει ένα τοίχος, για προστασία. Το οποίο είναι αρκετά ψηλό, άγριο, απροσπέλαστο. Υπάρχει μόνο ένα μικρό ρίγμα, μία τρυπίτσα, απ' την οποία μπαίνουν μόνο οι λίγοι εκλεκτοί, αυτούς που αναγράφει στο τηλεγράφημα που σου στέλνει η καρδιά.<br /> Αυτήν την τρυπίτσα λοιπόν, δεν μπορεί να την βρει ο οποιοσδήποτε, έτσι εύκολα. Τι κάνεις λοιπόν;; Παίρνεις ένα πλατύ πινέλο και σχηματίζεις ένα μεγάλο, άσπρο βέλος δίπλα στην τρύπα αυτή. Ώστε όταν ο άλλος θα θελήσει να μπει, να ακολουθήσει το βέλος, να μην χαθεί.<br /> Αφού τα κάνεις όλα αυτά λοιπόν, είσαι έτοιμος. Έτοιμος να ενημερώσεις. Πας στον άλλον, του δίνεις το κλειδί και του λες: "Στην καρδιά μου, υπάρχει πλέον ένας χώρος που είναι δικός σου, κατάδικός σου. Μπορείς να μπεις μέσα όποτε θέλεις, μπορείς να βγεις, επίσης όποτε θέλεις. Μπορείς από κει μέσα να κάνεις τα πάντα, να κάνεις την καρδιά μου χαρούμενη ή να την πληγώσεις. Μπορείς να παίξεις ή μπορείς να της φερθείς τίμια. Εκείνος ο χώρος όμως σου ανήκει και ακόμα κι αν φύγεις, άλλος δεν πρόκειται να μπει, απλά θα μου αφήσεις ένα κενό που θα υπάρχει".<br /> Οπότε μετά απ' αυτό, είναι επιλογή του άλλου αν θα μετακομίσει μόνιμα εκεί ή όχι. Ακόμα και για το αν θα σου κάνει χώρο στην δική του καρδιά, αυτά είναι δικές του επιλογές. Εσύ το δικό σου κομμάτι όμως, το έκανες. Έχεις ρίξει το τοίχος, έχεις αποσύρει οποιοδήποτε ίχνος προστασίας, και στέκεις εκεί, απροστάτευτος, στο έλεος του.<br /> Αν λοιπόν δεν αναγνωρίσουμε κάτι δικό μας, στον άλλο (ώστε να δεχθεί η καρδιά το μόσχευμα ένα πράμα) και αν δεν αναγνωρίσουμε κάποια αξία πάνω του, πως θα του δώσουμε αυτόν τον πολύτιμο χώρο, πως θα του δώσουμε το πιο πολύτιμο σε μας θησαυρό, τον εαυτό μας;;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-4878829259188773892?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-77457391762060438352008-05-03T13:57:00.000-07:002008-05-04T12:14:06.213-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_reQpS20oXd0/SBzZrbbaBuI/AAAAAAAAACM/JverAFtyXzk/s1600-h/Girls%2Band%2Briver.jpg"><img src="http://bp1.blogger.com/_reQpS20oXd0/SBzZrbbaBuI/AAAAAAAAACM/JverAFtyXzk/s320/Girls%2Band%2Briver.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5196267410199021282" /></a><br />-Πάμε για μπάνιο αυτό το Σάββατο;;<br />-Ναι ρε, καύσωνα κάνει αυτές τις μέρες, απορώ μάλιστα γιατί κανείς δεν κάνει μπάνια τέτοια εποχή.<br /><br />Μη γελάτε, κι όμως, ήταν συζήτηση που είχα (μάλιστα, η δεύτερη παυλίτσα, του μίνι αυτού διαλόγου, ήταν δική μου).<br /><br /> Σήμερα το μεσημέρι λοιπόν, ημέρα Σάββατο, δύο γλυκά κοριτσάκια φόρεσαν τα μαγιό τους, πήραν τα αντηλιακά τους, τις πετσέτες τους και λοιπά συμπράγκαλα και κίνησαν προς εύρεση παραλίας. Ολόκληρη παραλία ρε παιδιά, από την μία άκρη που έφτανε το μάτι, μέχρι την άλλη (που θα έφτανε το άλλο μάτι, αν είχαμε ένα στην πλάτη), η παραλία άδεια. Κατάδική μας. Και η θάλασσα άδεια ήταν. Ε, αυτή παρέμεινε κιόλας!...<br /> Όλο όρεξη και κέφι, μπήκαμε στη θάλασσα μέχρι τους αστραγάλους. Με πολύ θάρρος και πολλές κραυγούλες μπήκαμε μέχρι το γόνατο. Στην πορεία καταφέραμε να μπούμε μέχρι και τη μέση, αλλά μέχρι εκεί. Πολύ ήταν. Το νερό πάγος, δεν προδιέθετε κανέναν να βυθιστεί κάτω από την επιφάνειά του!..<br /> Το "μπάνιο", έγινε "ηλιοθεραπεία και παιχνίδι". Αφού μείναμε και ψηθήκαμε ωσάν φυσιολογικές ελληνίδες όμορφα κι ωραία (μα τι βαρετό πράγμα η ηλιοθεραπεία όμως!), πιάσαμε -ωσάν καλές ψωνάρες επίσης- τις φωτογραφίες! Για κανά μισάωρο, γεμάτο, παίρναμε πόζες, γελάγαμε, τις ξαναπιάναμε με τις οδηγίες του "φωτογράφου" αυτή τη φορά, και το "κλικ", ακουγόταν (ειλικρινά χαίρομαι αφάνταστα που δεν υπήρχε ψυχή εκεί γύρω, γιατί θα έκανε καινούριο συκώτι, είμαι βέβαιη!).<br /> Τέλος, γυρίσαμε σπίτι να τσακίσουμε το φαγητό της μαμάς, μιας που δεν είχαμε φάει για να μπορούμε να κολυμπήσουμε!..<br /><br />Και κάπως έτσι ήταν το πρώτο μου μπάνιο, του καλοκαιριού!... Ε, εντάξει. Για πρώτο, καλό ήταν. Στο δεύτερο -που θα γίνει σε κανά μήνα- θα κολυμπήσουμε κιόλας!..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-7745739176206043835?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-87946870726880378542008-04-30T15:43:00.000-07:002008-04-30T18:03:22.284-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://blog.podbop.org/archives/upload/2007/05/once"><img src="http://blog.podbop.org/archives/upload/2007/05/once" border="0" alt="" /></a><br /> Μία καταπληκτική ταινία. Ένα υπέροχα έξοχο soundtrack. Στίχοι που μαγεύουν, απίστευτα αληθινοί. Τραγούδια με ψυχή, δημιουργημένα με πάθος, με συναισθήματα και πολύ ταλέντο!..<br /><br /> Παρακάτω έχω βάλει τους στίχους των τραγουδιών που μου άρεσαν περισσότερο. Η ταινία λέγεται Once, βγήκε το 2006, πολύ κρίμα που άργησα τόσο να την ανακαλύψω (καλά, δεν την ανακάλυψα ακριβώς, ο αδερφός μου μου την έφερε, αλλά καταλάβατε πως το εννοώ).<br /><br />Σίγουρα μπαίνει στη λίστα των ταινίων που έχω λατρέψει!...<br /><br /><br />(Αν πατήσετε στον τίτλο, θα σας παραπέμψει στο trailer, αν και τι να κάνει ένα μικρό trailerάκι μπροστά στην ομορφιά της ταινίας και στο άκουσμα των τραγουδιών!...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-8794687072688037854?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-64425085666837349662008-04-30T15:38:00.000-07:002008-04-30T15:42:51.704-07:00I don't know you<br />But I want you<br />All the more for that<br />Words fall through me<br />And always fool me<br />And I can't react<br />And games that never amount<br />To more than they're meant<br />Will play themselves out<br /><br />Take this sinking boat and point it home<br />We've still got time<br />Raise your hopeful voice you have a choice<br />You've made it now<br /><br />Falling slowly, eyes that know me<br />And I can't go back<br />Moods that take me and erase me<br />And I'm painted black<br />You have suffered enough<br />And warred with yourself<br />It's time that you won<br /><br />Take this sinking boat and point it home<br />We've still got time<br />Raise your hopeful voice you have a choice<br />You've made it now<br /><br />Falling slowly sing your melody<br />I'll sing along<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-6442508566683734966?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-19224078753562869222008-04-30T14:40:00.000-07:002008-04-30T14:41:39.033-07:00Are you really here or am I dreaming<br />I can’t tell dreams from truth<br />For it’s been so long since I have seen you<br />I can hardly remember your face anymore<br />When I get really lonely and the distance calls its only silence<br />I think of you smiling with pride in your eyes a lover that sighs<br /><br />If you want me satisfy me<br />If you want me satisfy me<br /><br />Are you really sure that you believe me<br />When others say I lie<br />I wonder if you could ever despise me<br />You know I really try<br />To be a better one to satisfy you for you’re everything to me<br />And I do what you ask me<br />If you let me be free<br /><br />If you want me satisfy me<br />If you want me satisfy me<br /><br />If you want me satisfy me<br />If you want me satisfy me<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-1922407875356286922?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-48123315332265371382008-04-30T13:58:00.000-07:002008-04-30T14:03:18.609-07:00Looking up the hill tonight<br />When you have closed your eyes<br />I wish I didn't have to make all those mistakes and be wise<br />Please try to be patient and know that I'm still learning<br />I'm sorry that you have to see the strength inside me burning<br /><br />Where are you, my angel now<br />Don't you see me crying<br />And I know that you can't do it all<br />But you can't say I'm not trying<br />I'm on my knees in front of him<br />But he doesn't seem to see me<br />But all his troubles on his mind is looking right through me<br />And I'm letting myself down deciding is falling you<br />And I wished that you could see I have my troubles too<br /><br />Lookin' at you sleeping<br />I'm with a man I know<br />I'm sitting here weeping while the hours pass so slow<br />And I know that in the mornin' I have to let you go<br />And you'll be just a man once I used to know<br />For these past few days someone I don't recognize<br />This isn't all my fault<br />When will you realize<br /><br />Lookin' at you leavin'<br />I'm looking for a sign<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-4812331533226537138?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-11556941137226216822008-04-30T13:00:00.000-07:002008-04-30T13:04:02.845-07:00I'm scratching at the surface now<span><span><br />And I'm trying hard to work it out<br />So much has gone misunderstood<br />This mystery only leads to doubt<br />And I didn't understand<br />When you reached out to take my hand<br />And if you have something to say<br />You'd better say it now<br /><br />Cause this is what you've waited for<br />Your chance to even up the score<br />And as these shadows fall on me now<br />I will somehow<br /><br />Cause I'm picking up a message Lord<br />And I'm closer than I've ever been before<br /><br />So if you have something to say<br />Say it to me now<br />Say it to me now<br />Say it to me now<br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-1155694113722621682?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-75114371025713321312008-04-30T11:35:00.000-07:002009-04-12T17:14:59.264-07:00So<br />If you ever want something<br />And you call, call<br />And I'll come running to fight<br />And I'll be at your door<br />And there's nothing worth running for<br /><br />When your mind is made up<br />When your mind is made up<br />There's no point trying to change it<br />When your mind is made up<br />When your mind is made up<br />There's no point trying to stop it<br /><br />You see you're just like everyone<br />When you share your falls<br />All you want to do is run away<br />And hide all by yourself<br />When there's fall, there's fall<br />There's nothing else<br /><br />When your mind is made up<br />When your mind is made up<br />There's no point trying to change it<br />When your mind is made up<br />When your mind is made up<br />There's no point even talkin'<br />When your mind is made up<br />When your mind is made up<br />There's no point trying to fight it<br />When your mind, your mind<br /><br />There's no point trying to change it<br />When your...<br /><br /><br />So<br />If you ever want something<br />And you call, call<br />Then I'll come running<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-7511437102571332131?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-53803064867202633582008-04-30T11:25:00.000-07:002009-04-12T17:14:59.265-07:00I think it's time, we give it up<br />And figure out what's stopping us<br />From breathing easy, and talking straight<br />The way is clear if you're ready now<br />The volunteer is slowing down<br />And taking time to save himself<br /><br />The little cracks they escalated<br />And before you know it was too late<br />For making circles and telling lies<br /><br />You're moving too fast for me<br />And I can't keep up with you<br />Maybe if you slowed down for me<br />I could see you're only telling<br />Lies, lies, lies<br />Breaking us down with your<br />Lies, lies, lies<br />When will you learn<br /><br />The little cracks they escalated<br />And before you know it was too late<br />For making circles and telling lies<br /><br />You're moving too fast for me<br />And I can't keep up with you<br />Maybe if you'd slowed down for me<br />I could see you're only telling<br />Lies, lies, lies<br />Breaking us down with your<br />Lies, lies, lies<br />When will you learn<br /><br />So plant the thought and watch it grow<br />Wind it up and let it go<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-5380306486720263358?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-55941000815471939702008-04-30T11:18:00.000-07:002009-04-12T17:14:59.265-07:00You must've fallen from the sky<br />You must've shattered on the runway<br />you've brought so many to the light<br />And now you're by yourself<br /><br />There comes a point in every fight<br />When giving up seems like the only way<br />When everyone one has said goodbye<br />And now you're on your own<br /><br />If you need somewhere to fall apart<br />Somewhere to fall apart<br />The rules of cain ,the rights you've made<br />The owls that caw, for those to blame<br />The broken glass, the fool that asked<br />The moving arrow to stop<br /><br />You must've fallen from the sky<br />You must've come here in the pourin' rain<br />You took so many through the light<br />And now you're on your own<br /><br />If you need somewhere to fall apart<br />Somewhere to fall apart<br />The ruins of man, the bloody black<br />The fool that bull the prouder hag<br />The night the makes the rattle ack<br />The wolves that follow the outed man<br />The falling star the way we are<br />The vern<br />The rules that never ever mulitply<br /><br />You must've fallen from the sky<br />You must've come here on the wrong way<br />You came among us every time<br />But now you're on your own<br /><br />If you need somewhere to fall apart<br />Somewhere to fall apart<br />The call you seek, the basket case<br />The rules of thumb you have to break<br />The raging skull, The rag to the bull<br />The nails that drag in either hand<br />Well I will make my worker that<br />I know this place<br />I know this time<br /><br />You must've fallen from the sky<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-5594100081547193970?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-65315134621242788852008-04-19T17:34:00.000-07:002008-04-19T17:51:42.621-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_reQpS20oXd0/SAqTj1hjmYI/AAAAAAAAAB8/-nzdVMSoHTg/s1600-h/butterfly.jpg"><img src="http://bp2.blogger.com/_reQpS20oXd0/SAqTj1hjmYI/AAAAAAAAAB8/-nzdVMSoHTg/s320/butterfly.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5191123764370446722" /></a><br /> Κι εκεί που λες οτι είσαι καλά, κι εκεί που έχεις χαράξει την πορεία σου, και βαδίζεις ήδη στο μονοπάτι σου, με μεγάλη επιτυχία, εκεί, εκεί που δεν το περιμένεις, σου έρχεται. Και ξαφνικά χαμογελάς, γελάς, κλαις, συνέρχεσαι, σκέφτεσαι, σταματάς να ασχολείσαι, και μετά το ξαναπιάνεις απ' την αρχή. (Συγγνώμη ρε παιδιά, αλλά έτσι πάει;; Είναι λογικό τώρα αυτό;;)<br /> Και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου οτι δεν είναι έτσι τα πράγματα, οτι θα σου φύγει, οτι δεν είναι κάτι αληθινό, αλλά τελικά το μόνο που καταφέρνεις είναι να λες ψέματα, σε σένα, και το ξέρεις. Γιατί είναι κάτι φοβερά αληθινό, είναι μέσα σου, μεγαλώνει, αναπνέει, κοντά στην καρδιά σου, κοντά στο στομάχι. Σε γεμίζει απελπισία και ελπίδες, χαρά και λύπη, μουσική και χρώματα. Πεταλούδες το λένε;; Έστω, πεταλούδες!<br /> Το λένε κι αλλιώς. Είναι αυτός, που έρχεται απρόσκλητος, για να σου πει οτι δεν είσαι καλά, οτι πλέον χρειάζεσαι και κάτι ακόμα. Χρειάζεσαι κάποιον. Ποιον;; Αυτόν. Αυτόν που κοίταξες πρώτο, αφότου σε χτύπησε με τα βέλη του. Απ’ τη στιγμή που τον κοίταξες, τέλειωσε. Η υπόθεση έκλεισε. Το χοντρό κακομαθημένο ηλίθιο, φεύγει πετώντας, γελώντας με τα χάλια σου, έτσι όπως σε κατάντησε. Και πηγαινοφέρνει την χοντρή κοιλιά του, και τα ξανθά, παλιομοδίτικα μπουκλάκια του, με ένα σαρδόνιο χαμόγελο, κι εσύ δεν μπορείς ούτε να το πλακώσεις στις σφαλιάρες, γιατί είσαι κι εσύ ένας μαζόχας, όπως τόσοι άλλοι, και την βρίσκεις με την όλη υπόθεση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-6531513462124278885?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-89862366148529186702008-04-10T15:50:00.000-07:002008-04-11T18:59:32.653-07:00 Πρέπει να έχω αναφέρει κάπου οτι παίζω κιθάρα έτσι;; Αν δεν το έχω, το λέω τώρα. Παίζω κιθάρα. Ή μάλλον, μαθαίνω, για να είμαι ειλικρινής.<br /> Μετά από προσπάθεια, μετά από μπόλικων ωρών εξάσκηση, μετά από κραυγές, απελπισία και γέλιο, είχα δύο αποτελέσματα.<br /> Το ένα, κομμένα δάχτυλα. Δάχτυλα που για ώρες δεν ένοιωθαν τίποτα, αλλά συνεχίζανε να παίζουν και να παίζουν, μέχρι που άρχιζαν να τσούζουν αφάνταστα, και αναγκαστήκανε να σταματήσουν. Το δεύτερο αποτέλεσμα, ήταν ένα τραγούδι.  Όχι ένα οποιοδήποτε τραγούδι. Το πρώτο μου τραγούδι! Το πρώτο-πρώτο μου τραγούδι. Το ταγκό της Νεφέλης.<br /> Όταν αναγνώρισα για πρώτη φορά την γνωστή μελωδία, γνωρίζοντας οτι <strong>αυτό</strong> βγήκε από μένα, από μένα και την κιθάρα μου, το συναίσθημα ήταν τόσο μαγευτικά υπέροχο, δεν έχω λόγια. Δήλωνα απ' την αρχή οτι μου αρέσει η κιθάρα. Πλέον δηλώνω ερωτευμένη μαζί της. Μαγεία, θαυμασμός, συγκίνηση! Ευτυχία!<br /><br /> Πιο κάτω, παραθέτω τους στίχους με το τραγούδι, ερμηνευμένο απ' την Χάρις Αλεξίου, με μουσική Loreena McKennit.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-8986236614852918670?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-63641936389684902392008-04-10T15:29:00.000-07:002009-04-12T17:14:59.265-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://userserve-ak.last.fm/serve/160/2052655.gif"><img src="http://userserve-ak.last.fm/serve/160/2052655.gif" border="0" alt="" /></a><br /><br /><a href="http://www.inkline.gr/yianni/images/nefeli.mp3">http://www.inkline.gr/yianni/images/nefeli.mp3</a><br /><br />Το χρυσό κουρέλι που στα μαλλιά της φόραγε η Νεφέλη<br />να ξεχωρίζει απ'όλες μες στ'αμπέλι<br />ήρθανε δυό μικροί μικροί αγγέλοι<br />και το κλέψανε.<br /><br />Δυό μικροί αγγέλοι<br />που στα ονειρά τους θέλαν την Νεφέλη<br />να την ταίζουνε ρόδι και μέλι<br />να μη θυμάται να ξεχνάει τι θέλει.<br />Την πλανέψανε.<br /><br />Υάκινθοι και κρίνα<br />της κλέψαν τ'άρωμα και το φοράνε<br />κι οι έρωτες πετώντας σαϊτιές, την περιγελούν.<br /><br />Μα α καλός ο Διας<br />της παίρνει το νερό της εφηβείας<br />την κάνει σύννεφο και την σκορπά<br />για να μην τη βρουν.<br /><br />Δυό μικροί αγγέλοι<br />που στα ονειρά τους θέλαν την Νεφέλη<br />να την ταίζουνε ρόδι και μέλι<br />να μη θυμάται να ξεχνάει τι θέλει.<br />Την πλανέψανε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-6364193638968490239?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-39771349536506453782008-03-31T13:38:00.000-07:002008-03-31T13:49:54.379-07:00 Ναι, ναι, έχω φάει κόλλημα με την Αρλέτα. Γενικά είμαι ο τύπος ανθρώπου, που έχει κάποια κομμάτια στο media player, και τα έχει και παίζουν συνέχεια, όλη την ώρα, όλη τη μέρα, όλη τη νύχτα, επί βδομάδες, μέχρι να τα βαρεθεί. Και αφού τα βαρεθεί και λυτρωθεί απ' αυτά τα τραγούδια, πιάνει άλλα μετά, και κάνει το ίδιο με αυτά πλέον.<br /> Ε, κάπως έτσι έχω κολλήσει με τα τραγούδια της Αρλέτας. Γλυκιά φωνή, ωραία τραγούδια, τραγούδια που σου κολλάνε και τραγουδάς στο δρόμο ενώ περπατάς ή ενώ οδηγάς, που σου κολλάνε, αλλά δεν σε πειράζει, συνεχίζεις να τα μουρμουράς, με ένα ηλίθιο χαμόγελο, που σπάει νεύρα (όχι τα δικά σου ευτυχώς) και τα τραγουδάς και στους άλλους, να τα μάθουν, να τα ξέρουν.<br /> Αφού λοιπόν έχω πρήξει κόσμο και κοσμάκη, αφού λοιπόν έχω νευριάσει τους πάντες τον τελευταίο καιρό, που βαρεθήκανε να ακούνε τα ίδια συνέχεια, χωρίς σταματημό, ε, είπα οτι της αξίζει της γυναίκας να αφιερώσω ένα τουλάχιστον post για τις ερμηνείες της. Εεεε, και νά το!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-3977134953650645378?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-25413195016219738842008-03-31T08:20:00.000-07:002009-04-12T17:14:59.265-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_reQpS20oXd0/R_ECX1nPllI/AAAAAAAAAB0/9IGGVlwUmrs/s1600-h/19293-IMG_0183.JPG"><img src="http://bp1.blogger.com/_reQpS20oXd0/R_ECX1nPllI/AAAAAAAAAB0/9IGGVlwUmrs/s320/19293-IMG_0183.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5183927254632076882" /></a><br />Προχτές αργά στο μπαρ «το ναυάγιο»<br />Βρέθηκα να τα πίνω μ’ έναν άγιο<br />Καθότανε στο διπλανό σκαμπό<br />Και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό<br /><br />Του είπα παππούλη τι ζητάς εδώ<br />Δεν είναι μέρος για έναν άγιο αυτό<br />Μου είπε τέκνον κάνεις μέγα λάθος<br />Εδώ είν’ ο φόβος των ανθρώπων και το πάθος<br /><br />Προχτές αργά στο μπαρ «το ναυάγιο»<br />Βρέθηκα να τα πίνω μ’ έναν άγιο<br />Καθότανε στο διπλανό σκαμπό<br />Και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό<br /><br />Κοίταξε γύρω του στεγνούς και μεθυσμένους<br />Και μου ‘πε εγώ τους αγαπάω τους κολασμένους<br />Αν θες ν’ αγιάσεις πρέπει ν’ αμαρτήσεις<br />Ε, κι αν προλάβεις ας μετανοήσεις<br /><br />Προχτές αργά στο μπαρ «το ναυάγιο»<br />Βρέθηκα να τα πίνω μ’ έναν άγιο<br />Καθότανε στο διπλανό σκαμπό<br />Και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό<br /><br />Καθότανε στο διπλανό σκαμπό<br />Στο τέλος πλήρωσε και τον λογαριασμό<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-2541319501621973884?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-40102353664188995272008-03-31T08:07:00.001-07:002009-04-12T17:14:59.265-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_reQpS20oXd0/R_EAsVnPlkI/AAAAAAAAABs/qDeSsSijTv4/s1600-h/arleta2%2B007.jpg"><img src="http://bp3.blogger.com/_reQpS20oXd0/R_EAsVnPlkI/AAAAAAAAABs/qDeSsSijTv4/s320/arleta2%2B007.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5183925407796139586" /></a><br />Όταν χώρισε η Φρίντα απ τον Γιάννη<br />στα μπαράκια που έπιανε τόκο<br />όποιος κι αν τη ρωτούσε τι κάνει<br />απαντούσε Batida de coco<br /><br />Batida, Batida, Batida de coco<br />εγώ την καρδιά μου<br />δεν τη δανείζω με τόκο<br />κι όταν πίσω την παίρνω<br />στο κακό της το χάλι<br />λέω πάντα χαλάλι<br />και Batida de coco<br /><br />Κι αν με άφησες φέτο Batida<br />και μου τα ‘κανες σάλτσα de coco<br />όπως έλεγε πέρσι κι η Φρίντα<br />τι να γίνει Batida de coco<br /><br />Batida, Batida, Batida de coco …<br /><br />Τα σπασίματα δεν τα φοβάμαι<br />έχω μάθει να τα κλείνω με στόκο<br />και τα λόγια της Φρίντας θυμάμαι<br />όταν πίνω Batida de coco<br /><br />Batida, Batida, Batida de coco<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-4010235366418899527?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-70450363609772317672008-03-27T07:26:00.000-07:002008-03-27T07:54:37.122-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_reQpS20oXd0/R-u1I1nPljI/AAAAAAAAABk/QHlFES1f54E/s1600-h/sleep.jpg"><img src="http://bp3.blogger.com/_reQpS20oXd0/R-u1I1nPljI/AAAAAAAAABk/QHlFES1f54E/s400/sleep.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5182434959655147058" /></a><br /> Ανοίγεις τα μάτια. Σκοτάδι. Αναρωτιέσαι τι ώρα να είναι, αλλά αφού είναι σκοτάδι, καταλαβαίνεις οτι δεν έχει ξημερώσει ακόμα. Προσπαθείς να καταλάβεις που βρίσκεσαι. Είσαι σε οριζόντια στάση, από κάτω σου βρίσκεται ένα στρώμα και από πάνω σε σκεπάζει ένα χοντρό πάπλωμα που σε πλακώνει. Αναρωτιέσαι γιατί δεν το έβγαλες στον ύπνο σου. Προσπαθείς να θυμηθείς πως βρέθηκες εκεί. Προσπαθείς να θυμηθείς τον εαυτό σου να σηκώνεται, να γδύνεται, να φοράει πιτζάμες, να πέφτει στα στρωσίδια. Δεν θυμάσαι τίποτα απ' όλα αυτά. Το τελευταίο πράγμα που θυμάσαι είναι τον εαυτό σου, να παίρνει αποφάσεις. Και να κλαίει. Τώρα το πως βρέθηκες με πιτζάμες και σκεπασμένος με ένα χοντρό πάπλωμα που σε πλακώνει, ένας θεός ξέρει.<br /> Ανασηκώνεσαι λιγάκι. Ζαλίζεσαι. Αναρωτιέσαι τι ώρα να είναι. Θυμάσαι οτι αυτό είχες σκεφτεί και λίγες στιγμές πιο πριν. Ψάχνεις να βρεις το κινητό σου. Κλειστό. Πότε το έκλεισες;; Ούτε που θυμάσαι. Γενικά έχεις κενά μνήμης τελευταία. Το ανοίγεις. Μέσα στο σκοτάδι, το φως του σε τυφλώνει. Δεν το είχες προβλέψει αυτό. Σκεπάζεις την οθόνη με το χέρι, αφήνοντας μόνο το μέρος που δείχνει την ώρα. Ξημερώματα. 03:37'. Σε πιάνει απελπισία. Προσπαθείς να καταλάβεις αν είσαι ξύπνιος ή αν ακόμα κοιμάσαι. Είσαι ξύπνιος, αλλά ακόμα κοιμάσαι. Δεν έχεις δυνάμεις να σηκωθείς. Προσπαθείς να κοιμηθείς. Θυμάσαι οτι το ίδιο σκηνικό είχε γίνει και μία ώρα πριν. Ένα άλλο, παρόμοιο, μία ώρα πριν απ' το προηγούμενο.<br /> Προσπαθείς να κοιμηθείς. Σκέφτεσαι. Κάθε βράδυ τα ίδια. Πρόβλημα ύπνου. Οι άλλοι νομίζουν οτι κοιμάσαι πολύ. Εσύ νομίζεις οτι κοιμάσαι ελάχιστα. Οι άλλοι σε βλέπουν να πέφτεις στο κρεβάτι και να σηκώνεσαι 12 ώρες μετά. Εσύ ξέρεις οτι σε αυτό το διάστημα θα ανασηκωθείς και θα κάνεις τις ίδιες σκέψεις τουλάχιστον 9 φορές.<br /> Η σκέψη αυτή σε τρελαίνει. Κλείνεις το κινητό και προσπαθείς να κοιμηθείς. Τελικά σε παίρνει ο ύπνος, ενώ εσύ σκέφτεσαι οτι σε μία ώρα θα ξαναξυπνήσεις, και θα αναρωτηθείς γιατί έκλεισες το κινητό. Ούτε τώρα ξέρεις γιατί το έκανες. Ασφάλεια;; Να μην σε πάρει κάποιος και σε ξυπνήσει;; Μούρλα;; Δεν ξέρεις. Το έκλεισες όμως. Και σε μία ώρα που θα ανοίξεις τα μάτια, θα περάσεις πάλι απ' τις ίδιες σκέψεις!...<br /> Κάθε φορά που ανοίγεις τα μάτια!....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-7045036360977231767?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-70151649314381419672008-03-27T01:33:00.000-07:002008-03-27T04:14:39.080-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.protoporia.gr/protoporia/assets/books/960031747X.jpg"><img src="http://www.protoporia.gr/protoporia/assets/books/960031747X.jpg" border="0" alt="" /></a><br />-Πόσα;<br />-Πέντε.<br />-Τι πέντε;<br />-Τι πόσα;<br /><br /> Κάπως έτσι ξεκινάει το δεύτερο βιβλίο του Λένου χριστίδη, τα Χαστουκόψαρα. Μετά το Bororό, προφανώς ο άνθρωπος σκέφτηκε να γράψει ένα ακόμη καλύτερο μυθιστόρημα, με την ίδια χιουμοριστική διάθεση, το ίδιο έξυπνα και αστεία γραμμένο, αλλά με καλύτερα εμβαθυμένους χαρακτήρες! Για ποιον ακριβώς λόγο λοιπόν να μην το διαβάσει κάποιος δύο φορές;; Μη σας φαίνεται περίεργο, για κάποιες ψυχές είναι το αγαπημένο βιβλίο και πίνουν νερό (ή και μπύρα) στο όνομά του.<br /><br /> Ο Μάνος, ένας πολύ ωραίος τύπος, σκέφτεται. Σκέφτεται, δίνοντάς μας πρόσβαση στις σκέψεις του. Είμαστε στο μυαλό του. Βλέπουμε την δική του οπτική γωνία των πραγμάτων. Μία πολύ ενδιαφέρουσα οπτική γωνία.<br /> Ο Μάνος βλέπει τηλεόραση. Έτσι έχει μάθει, μια ζωή, αυτό κάνει. Συνήθειες βλέπετε. Εκεί βλέπει κάτι, που τον βάζει σε σκέψεις. Κι άλλες σκέψεις. Το παρελθόν επανέρχεται στη μνήμη. Εμείς, που έχουμε απόλυτη πρόσβαση σ' αυτές τις σκέψεις, καλούμαστε να ακολουθήσουμε τον Μανώλη, που ακολουθεί τον Σωτήρη, στην αναζήτηση του κυρίου Σπύρου.<br /> Θα γνωρίσουμε τον κύριο Σπύρο πριν τον συναντήσουμε, θα μάθουμε για την Εύα, την  Άννα, τον Νίκο, τον Αργύρη. Θα λατρέψουμε το καλύτερο κεφάλαιο αυτού του βιβλίου, όπου μαθαίνουμε ΤΙ είναι ένα μεταλλείο. Και αφού αναρωτηθούμε ποια είναι η Μήτσος και ποια η Πάολα, θα δηλώσουμε φανατικοί αναγνώστες του Λένου Χρηστίδη!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-7015164931438141967?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-36976017492511020702008-03-23T00:01:00.000-07:002008-03-23T00:08:54.880-07:00Απ' τον gay super hero (http://gayrightsgreece.blogspot.com/)<br /><br /><br /><br />"Σύμφωνα με τις πληροφορίες που υπάρχουν, το Υπουργείο ετοιμάζεται να καταθέσει το νομοσχέδιο μέσα στις επόμενες ημέρες. Πρέπει να κινηθούμε γρήγορα. Πάνω από 220 μπλόγκερ έχετε εκφράσει τη διαμαρτυρία σας, αλλά ίσως να μην είναι αρκετό. Ίσως κανείς να μην ασχοληθεί με όσα φωνάζουμε από τα μπλογκ μας. Γι'αυτό θα σας παρακαλούσα μέσα στο Σαββατοκύριακο να ξεκλέψετε πέντε λεπτά από το χρόνο σας και να στείλετε τη διαμαρτυρία σας απευθείας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Η ηλεκτρονική διεύθυνση είναι <span style="color:#ff0000;">grammatia@justice.gov.gr</span>. Mπορείτε να στείλετε ένα σύντομο μήνυμα όπως αυτό εδώ:<br /><br /><span style="color:#ff0000;">"Πληροφορήθηκα από τον τύπο την πρόθεση του Υπουργείου σας να καταθέσει στη Βουλή σχέδιο νόμου που θα προβλέπει ένα συμβόλαιο συμβίωσης αποκλειστικά για τα ανύπαντρα ετερόφυλα ζευγάρια. Θέλω να εκφράσω τη διαμαρτυρία μου καθώς θεωρώ ότι ο αποκλεισμός των ζευγαριών ίδιου φύλου από το νομοσχέδιο αντιβαίνει προς το Σύνταγμα και το ευρωπαϊκό δίκαιο."</span><br /><br />Παρακαλώ να υπογράψετε τη διαμαρτυρία με ονοματεπώνυμο και όχι με κάποιο ψευδώνυμο!"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-3697601749251102070?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-1304648933754758352008-03-22T23:49:00.000-07:002008-03-22T23:56:48.358-07:00Από τον gay super hero (http://gayrightsgreece.blogspot.com/)<br /><br /><br />Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.<br /><br />Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.<br /><br />Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα "συμβόλαιο συμβίωσης" ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό "συμβόλαιο" μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.<br /><br />Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.<br /><br />Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.<br /><br /><span><strong>ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ</strong></span><br /><br />In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination. They face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.<br /><br />But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel's back.<br /><br />According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership "contract" EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples. We do not believe that a mere "contract" can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.<br /><br />The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.<br /><br />This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent.<br /><br /><span><strong>GREEK BLOGGERS AGAINST DISCRIMINATION</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-130464893375475835?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-69873656644926545992008-03-13T08:54:00.000-07:002008-03-14T03:52:52.140-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.greekbooks.gr/web/book/photos/98495.jpg"><img src="http://www.greekbooks.gr/web/book/photos/98495.jpg" border="0" alt="" /></a><br /> Bororό είναι μια πρωτόγονη φυλή της Βραζιλίας που ζει στον Αμαζόνιο, σε συνθήκες λίθινης εποχής. Οι επιστήμονες συχνά αναφέρονται σ' αυτήν έκπληκτοι από την πολύπλοκη απλότητα ενός τρόπου ζωής βγαλμένου από τα έγκατα του χρόνου και της ζούγκλας.<br /> Και Bororό είναι δύο ταξίδια με τρένο, ένα με βαπόρι στις Κυκλάδες, ένας χωρισμός, ένα πανηγύρι, ένα πάρτι σε κήπο, δύο μεθύσια, ένα όνειρο, πολλά τηλέφωνα, ένα αποκλειστικό ρεπορτάζ, τα επίσημα εγκαίνια ενός κυβερνητικού έργου, μία συλλογή αναπτήρων, ένα Νόμπελ Οικονομίας, μία εκλεκτή λαική ορχήστρα.<br /> Bororό είναι μια βδομάδα από τη ζωή του Λάμπρου, του Διονύση, του Σταύρου και του Άγγελου. Είναι η ιστορία τεσσάρων τύπων που δεν προσπαθούν να ξεχωρίσουν, να συμμορφωθούν, να γίνουν αρεστοί. Απλώς επιβιώνουν, ο ένας για τον άλλο και για όσους είναι σαν κι αυτούς. Δεν είναι τιμωροί, "απαστράπτουσα", "φωτισμένη" νεολαία. Είναι τέσσερις φοβισμένοι Bororό, που προσπαθούν απλώς να υπάρξουν χωρίς να εκπολιτιστούν.<br /> Αλλά Bororό μπορεί να είναι κι αυτό που δεν φαίνεται κι αυτό που δεν λέγεται. Μόνο ακούγεται, σαν μια ασταμάτητη "πλάκα", έξω από όρια και κανόνες.<br /><br /><br /> Ένα πολύ έξυπνο βιβλιαράκι, που διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα. Προσωπικά, το βρήκα πολύ όμορφο, μου άφησε μία γλύκα στο τέλος, ένα χαμόγελο. Οι τέσσερις "ήρωες" της ιστορίας μας, είναι λες και βγήκαν από ένα δικό μου κομμάτι. Από ένα κομμάτι του κόσμου.<br /> Ένα ταξίδι, που θα μπορούσες να αναρωτηθείς "γιατί γίνεται", κι όμως, κρύβει τόσα πολλά μέσα του. Γίνονται, λέγονται και θέτονται πολλά και καλά θέματα που καιρός τους ήταν να ειπωθούν κάποτε έτσι.<br /> Ένα βιβλιαράκι του Λένου Χρηστίδη, που μπήκε στην καρδιά μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-6987365664492654599?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-81915147669897681242008-03-12T13:43:00.000-07:002008-03-13T06:32:28.405-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.wikihow.com/images/1/12/Smile_782.jpg"><img src="http://www.wikihow.com/images/1/12/Smile_782.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /> Εντάξει το παραδέχομαι. Είμαι πολύ γελοίο άτομο. Πάω τελείως με τα κέφια μου. Αυτό όμως δεν είναι απαραίτητα κακό. Ας πούμε, τις τελευταίες μέρες, είμαι μες την τρελή χαρά. Έτσι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Δεν έχω γίνει πλούσια, δεν έχω μία καλή δουλειά, δεν μένω σε μία ωραία πόλη, σε ένα δικό μου σπίτι, δεν έχω μάθει ακόμα τη ζωή, δεν έχω ζήσει τις τρελές και έξαλλες καταστάσεις που θα ήθελα να είχα ζήσει.<br /> Κι όμως, αυτήν ακριβώς τη στιγμή που γράφω, είμαι ευτυχισμένη. Γιατί η ζωή δεν είναι αυτά. Είναι πολλά άλλα, που αξίζουν πολύ περισσότερο απ' τα απλά, επίγεια πράγματα. Η ζωή είναι κάτι τελείως δικό μας, προσωπικό θέμα, και το τι θα κάνουμε μ' αυτήν επίσης. Και αν επιλέξεις να είσαι μίζερος, θα είσαι μίζερος, ακόμα κι αν έχεις όλα τα καλά του κόσμου. Ακόμα κι αν ζεις σε μία υπέροχη πόλη, ακόμα κι αν έχεις ανθρώπους να σε αγαπάνε, ακόμα κι αν όλα σου πάνε καλά,  εσύ έχεις αποφασίσει να είσαι μίζερος, οπότε θα γκρινιάζεις για το κάθε τι.<br /> Αν όμως επιλέξεις να είσαι χαρούμενος, ακόμα κι αν όλα πάνε στραβά, ακόμα κι αν τίποτα δεν πάει έτσι όπως τα θέλεις ή τα έχεις υπολογίσει, ακόμα και τότε, εσύ θα χαμογελάς. Μπορεί να μην πετάς κιόλας, αλλά θα χαμογελάς. Και όταν χαμογελάς, όταν χαμογελάς ειλικρινά, τότε βλέπεις τη ζωή με άλλο μάτι. Και είναι όντως υπέροχη!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-8191514766989768124?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-35029726114477260402008-03-03T15:22:00.000-08:002008-03-03T15:41:24.157-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://philippion.apogee.gr/files/site/Thess.jpg"><img src="http://philippion.apogee.gr/files/site/Thess.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /> Άντε, η Τρίτη τελείωσε. Η Τετάρτη έχει ήδη μπει, λίγες ώρες θέλει ακόμα (καλά, εντάξει, 22 ώρες, αλλά προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη). Και μετά... φτιάχνω βαλίτσες! Θεσσαλονίκη σου έρχομαι!!!<br /> Δεν ξέρω αν σας το έχω πει, (μάλλον όχι είναι η αλήθεια) λατρεύω την Θεσσαλονίκη! Έχει έναν αέρα, μία μυρωδιά, μία θέα, κάτι, που την κάνει υπέροχη. Μία ελευθερία ρε αδερφέ! Έχεις επιλογές, να πας όπου θέλεις, ανάλογα με τα γούστα σου, και ξέρεις οτι όπου κι αν πας, θα περάσεις τέλεια. Δεν μπορείς με τίποτα να πεις οτι είναι βαρετή πόλη. Όχι, βαρετή δεν μπορείς να την πεις.<br /> Δεν είναι μόνο η παραλία της, που είναι μαγευτική, δεν είναι μόνο οι περιοχές της που είναι καταπληκτικές, είναι οι άνθρωποι. Άνθρωποι χαμογελαστοί, άνθρωποι απλοί, αγαθοί, αληθινοί. Μπαίνεις σε κρεοπωλείο πρωί-πρωί με τη τσίμπλα στο μάτι και σου σκάνε ένα χαμόγελο, τόσο υπέροχα αληθινό, που νοιώθεις δικός τους άνθρωπος! Νοιώθεις οικογένεια, με όλη την πόλη!<br /> Λατρεύω την Θεσσαλονίκη. Λατρεύω να περπατάω στους δρόμους της, λατρεύω το κάθε τι δικό της. Γιατί είναι τα πάντα της, που σε συναρπάζουν!...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-3502972611447726040?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-70678030396283435622008-03-01T11:12:00.000-08:002008-03-01T12:12:35.306-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.exploratorium.edu/cooking/icooks/images/Turkey_cooking_c.gif"><img src="http://www.exploratorium.edu/cooking/icooks/images/Turkey_cooking_c.gif" border="0" alt="" /></a><br /><br /> Πριν λίγο καιρό αποφάσισα ένας απ' τους στόχους μου για το 2008 να είναι η μαγειρική. Ζήτησα λοιπόν από συγγενείς και φίλους να μου γράψουν ό,τι συνταγές είχαν ευχαρίστηση να γράψουν ώστε να ξεκινήσω να μαθαίνω κι εγώ κανένα φαγητάκι.<br /> Πολλοί προθυμοποιήθηκαν (οι περισσότεροι απ' αυτούς με φανερή ανακούφιση - πράγμα που με ανησύχησε για τουλάχιστον πέντε ολόκληρα λεπτά) και έτσι βρέθηκα με διάφορες συνταγές στα χέρια, όλες γραμμένες λες και ήταν κωδικοποιημένες. Λες και επιτρεπόταν να τις διαβάζουν μόνο οι νοικοκυρές κι οι μάγειροι ενώ ο οποιοσδήποτε κοινός  θνητός έπρεπε να ξίνει το κεφάλι του μέχρι να βγάλει άκρη.<br /> Δεν μου άρεσε καθόλου αυτός ο ρατσισμός προς τους μη μαγείρους και πείσμωσα να τα καταφέρω. Αφού λοιπόν διάλεξα ποια φαγητά ήταν του γούστου μου, και αφού ανάγκασα με παρακάλια και νάζια τους συγγενείς και φίλους να μου ξαναγράψουν τις συνταγές "σε απλά ελληνικά", ξεκίνησα την πορεία μου ως μαθητευόμενη μαγείρισσα.<br /> Τα αποτελέσματα στην αρχή, μπορώ να πω ήταν τραγελαφικά. Όλες οι συνταγές έγραφαν "ρίχνετε αλάτι...". Για ποσότητα όμως ούτε κουβέντα. Αφού λοιπόν περάσαμε την φάση της λύσσας (χρησιμοποιώ πληθυντικό γιατί την όλη φάση δεν την πέρναγα μόνη μου. Τα δημιουργήματά μου τα γεύονταν πολλοί ευγενικοί και υπομονετικοί άνθρωποι, καλή τους ώρα όπου κι αν είναι!...), αφού λοιπόν περάσαμε την φάση της λύσσας, σειρά είχε η φάση του "ξεροψημένου".<br /> Όλες οι συνταγές έγραφαν "...και το αφήνετε στον φούρνο/στην κατσαρόλα τόση ώρα". Ε, το άφηνα κι εγώ στον φούρνο/στην κατσαρόλα κι έφευγα. Αλλά κοίταζα την ώρα πρώτα, υπολόγιζα πότε έπρεπε να ξαναγυρίσω στην κουζίνα να το βγάλω. Και πάντα, πάντα, αναθεμάτιζα την τύχη μου, όταν είχε περάσει μισή ώρα παραπάνω και το καταλάβαινα απ' την μυρωδιά που κάλυπτε το σπίτι!... (Τα ζωντανά ζώα όταν πεινάνε νιουρίζουν ή γαυγίζουν ή βελάζουν. Τα καμένα ζώα γιατί δεν βγάζουν μια φωνή;; Αμέσως θα τρέχαμε!...)<br /> Και φυσικά να μην σχολιάσω οτι πουθενά -αλήθεια σας λέω πουθενά- δεν ανέφερε οτι πλένουμε το κρέας πριν το μαγειρέψουμε! Ούτε οτι στα μισά του μαγειρέματος παίρνουμε με ένα κουτάλι αυτά τα άσπρα που βγαίνουν απ' το φαγητό! Εντάξει, δεν είπα να αναφέρουν την διαδικασία απ' το σφάξιμο των ζωντανών, αλλά μία αναφορά μπορούσαν να κάνουν!...<br /> Τέλος πάντων, περάσαμε από διάφορες φάσεις, οι περισσότερες κατέλειγαν σε γέλια (κάποιες άλλες στην κοντινότερη πιτσαρία, αν και έχω να ομολογήσω οτι δεν έγινε  πολλές φορές αυτό, άγια τα πειραματ.. εεε, άγιοι οι δοκιμαστές μου ήθελα να πω!<br /> Και βρέθηκα σήμερα, που γράφω, να έχω ένα τετράδιο με 12-13 συνταγές, που ξέρω να φτιάχνω αρκετά καλά. Μπορώ να πω οτι το αποτέλεσμα με ευχαριστεί πολύ, οπότε νοιώθω χρέος μου να ευχαριστήσω τους ιδιοκτήτες των συνταγών και τους δοκιμαστές, που με στήριξαν σ' αυτή μου την προσπάθεια! Και με μεγαλύτερο καμάρι να πληροφορήσω οτι ΔΕΝ δηλητηρίασα κανέναν!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Έχουν όλοι τους γερά στομάχια!...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-7067803039628343562?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-5295736391453267172008-02-23T16:04:00.000-08:002008-02-25T19:21:50.227-08:00 Αν η καρδιά σας φτερουγίζει στη σκέψη των ερειπωμένων κάστρων και η φαντασία σας εξερευνά τις κρύπτες μεσαιωνικών μοναστηριών τις νύχτες με πανσέληνο, το μυθιστόρημα αυτό θα σας κρατήσει ξάγρυπνους μέχρι την τελευταία συναρπαστική του σελίδα.<br /> Η αφήγηση ξεκινά στο Άμστερνταμ το 1972, όταν μία κοπέλα ανακαλύπτει στη βιλιοθήκη του διπλωμάτη πατέρα της ένα αξιοπερίεργο βιβλίο που χρονολογείται από την εποχή του Μεσσαίωνα, και κάμποσες κιτρινισμένες επιστολές.<br /> Οι επιστολές αυτές περιέχουν στοιχεία για μία από τις σκοτεινότερες δυνάμεις που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα: τον Βλαντ τον Ανασκολοπιστή, ηγεμόνα της Βλαχίας, η σκληροτητα του οποίου γέννησε και έθρεψε το μύθο του Δράκουλα.<br /> Η κοπέλα καλείται τώρα να αποφασίσει αν θα αναμειχθεί σε μία έρευνα στην οποία γεννιές ιστορικών διακινδύνευσαν την υπόληψή τους, την πνευματική τους ισορροπία μα και την ίδια τους τη ζωή.<br /><br /> Ένα μυθιστόρημα που γοητεύει, που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και συναρπάζει μέχρι το τέλος του. Το μόνο που μπορεί να κουράσει είναι οι συνεχείς επιστολές και γράμματα, τα οποία δεν είναι μεγάλα σε μέγεθος, είναι όμως πολλά. Και όλα μαζί, περιέχουν τόσο πολλές ιστορικές πληροφορίες που αν δεν θεωρείς την ιστορία εκείνων των περιόδων μαγευτική, τότε θα σε αφήσει κουρασμένο και μπερδεμένο. Αλλά αν σε γοητεύουν η ιστορία, η αρχιτεκτινική, το υπερφυσικό και το παρελθόν, τότε αυτό το βιβλίο είναι απόλυτα ικανό να σου αποσπάσει το μυαλό για όσες μέρες χρειαστεί να το τελειώσει κανείς!...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-529573639145326717?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-55293900773910102672008-02-15T15:00:00.000-08:002008-02-15T15:40:22.379-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_reQpS20oXd0/R7YcVvqVfYI/AAAAAAAAAA4/AFNYCL4wg4w/s1600-h/455735592_e84b2f5772_b.jpg"><img src="http://bp3.blogger.com/_reQpS20oXd0/R7YcVvqVfYI/AAAAAAAAAA4/AFNYCL4wg4w/s200/455735592_e84b2f5772_b.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167348782351089026" /></a><br /><br /> Γμτ, βλέπω την βαλίτσα άδεια σε μια γωνιά του δωματίου μου. Γιατί δεν μπορώ να φύγω;; Να τ' αφήσω όλα πίσω μου και να σηκωθώ να φύγω, απ' την Χαλκίδα, απ' την Ελλάδα, απ' τον κόσμο, δεν ξέρω, να αλλάξω παραστάσεις! Θα τρελαθώ εδώ πέρα, την βλέπω εγώ τη δουλειά.<br /> Κι όμως, είναι τόσα πολλά που με κρατάνε δέσμια και δεν μπορώ να τα αποφύγω. Σπουδές, πτυχία που πρέπει να πάρω, οικογένεια, φίλοι. Και άντε, άντε πες οτι έφυγα. Τι γίνεται όταν γυρίσω;; Θα έχω καταστρέψει τις ευκαιρίες μου, αυτό θα έχει γίνει.<br /> Γιατί αν φύγω τώρα, αν τα παρατήσω όλα για να κάνω μια νέα αρχή, τότε αυτομάτως πάνε χαμένα ό,τι έχω καταφέρει μέχρι τώρα. Γιατί ακόμα είμαι στα μισά των σπουδών μου και της ζωής μου.<br /> Οπότε κάνω την επιλογή μου, η οποία είναι να μην είμαι ελεύθερη παρά να είμαι αχάριστη και ανεύθυνη.<br /> Εύχομαι μόνο να μην θυσιάζω και τίποτα άλλο μαζί με την ελευθερία μου!....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-5529390077391010267?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-88026943222525804822008-02-15T11:02:00.000-08:002008-02-15T11:28:32.344-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.focusmag.gr/id/files/114772/w_Rage.jpg"><img src="http://www.focusmag.gr/id/files/114772/w_Rage.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /> "Τι κάνεις όταν αισθάνεσαι χάλια;;" είναι ο τίτλος ενός topic του αγαπημένου μου forum. Τι κάνεις όμως όταν αισθάνεσαι τόσο χάλια, που πιστεύεις οτι το επόμενο λεπτό θα πεθάνεις, και πρέπει να πεθάνεις, γιατί δεν μπορείς να αντέξεις άλλο τόσο πόνο, μαζεμένο;;<br /> Πίνεις καφέδες, λιώνεις στο κρεβάτι, λιώνεις στο κλάμα, μέχρι που κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και δεν αναγνωρίζεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Τώρα θα ρωτήσεις "οι καφέδες που κολλάνε;;". Να σου απαντήσω, καλέ μου αναγνώστη, που αφιερώνεις τον χρόνο σου για να διαβάσεις τις δικές μου ασυναρτησίες.<br /> Οι καφέδες που λες έχουν ένα σκοπό, να κρατήσουν τον οργανισμό ξύπνιο. Γιατί είναι τόσο κουρασμένος, τόσο αποκαμωμένος, που θα μπορούσε να πέσει σε λήθαργο για χρόνια! Αλλά δεν το θέλουμε αυτό, όχι δεν θέλουμε ο οργανισμός να κοιμηθεί. Γιατί μόλις κλείσουν τα μάτια, θα έρθουν τα όνειρα, άγρια όνειρα, σκληρά, σκοτεινά, γεμάτα μίσος και λύπη. Γιατί να θέλω να επιτρέψω στον εαυτό μου να το περάσει αυτό;;<br /> Άλλωστε, ακόμα κι αν κοιμηθώ, δεν πρόκειται "να κοιμηθώ". Είμαι φοβερά συνηθισμένη στο να πετάγομαι κάθε τρεις και λίγο έντρομη από κάτι που είδα ή από κάτι που ένοιωσα. Είναι απελπιστικά οικείο το όλο αίσθημα πλέον. Οπότε κάνω την επιλογή μου, να μην το περάσω αυτό.<br /> Αλλά, τι άλλο μπορείς να κάνεις για να βγεις απ' αυτήν την κατάσταση;; Μια κατάσταση που δεν λέει να αλλάξει, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές σου. Τι κάνεις όταν βλέπεις οτι τα κουράγια σου έχουν τελειώσει, οτι η υπομονή σου έχει εξαντληθεί, οτι η όρεξη για ζωή δεν υπάρχει καν πλέον. Όταν το μόνο που θέλεις να κάνεις είναι να ουρλιάξεις, μπας και κάποιος σε ακούσει επιτέλους. Ποιες οι επιλογές σου σε μία τέτοια περίπτωση;; Και πως θα κριθείς, αν τελικά επιλέξεις την λάθος επιλογή, αυτή που δεν πρέπει να περνάει καν απ' το μυαλό σου, αλλά είναι καρφωμένη από χρόνια πριν και που τώρα ξαναβγήκε στην επιφάνεια;;;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-8802694322252580482?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-65544596438623944462008-02-10T10:42:00.000-08:002008-02-10T11:00:45.841-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_reQpS20oXd0/R69JsfqVfXI/AAAAAAAAAAw/xXfW3eBmfUY/s1600-h/Fire+Guitar+Cropped+Vertical.jpg"><img src="http://bp3.blogger.com/_reQpS20oXd0/R69JsfqVfXI/AAAAAAAAAAw/xXfW3eBmfUY/s200/Fire+Guitar+Cropped+Vertical.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165428326379388274" /></a><br /><br /> Βλέπω την κιθάρα απ' τη μια, την βαλίτσα απ' την άλλη, καθισμένες εκεί, στο δωμάτιό μου. Τι ωραία που θα είναι το καλοκαιράκι, που θα μπορώ να παίζω και  κανά τραγουδάκι, να με βρει σε κάποια παραλία (κάποιου νησιού συγκεκριμένα), με φωτιά, ηρεμία και γαλήνη. Με μόνη συντροφιά την κιθάρα μου και την βαλίτσα μου.<br /> Εντάξει, ξέρω, το καλοκαίρι αργεί και αυτό δεν πρόκειται να γίνει πριν περάσει πολύυυς καιρός, αλλά τι να κάνουμε;; Τα όνειρα δεν έρχονται όποτε τα θες, απλά έρχονται, περνάνε σαν σφαίρα το μυαλό και μετά εσύ κάθεσαι και τα ξαναφέρνεις στη μνήμη, με ένα γλυκό, μελαγχολικό χαμόγελο!....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-6554459643862394446?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-21356911397574766422008-02-10T05:21:00.000-08:002008-02-10T07:04:49.638-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_reQpS20oXd0/R68RKPqVfUI/AAAAAAAAAAY/CtXiXgAcdmA/s1600-h/25393235.AnOrdinaryBandungView.jpg"><img src="http://bp2.blogger.com/_reQpS20oXd0/R68RKPqVfUI/AAAAAAAAAAY/CtXiXgAcdmA/s320/25393235.AnOrdinaryBandungView.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165366165317713218" /></a><br /><br /> Είπα κι εγώ να προσπαθήσω να ενταχθώ στον κόσμο των ανθρώπων. Αρκετά με την άρνηση, τέρμα οι κλάψες, καιρός να το πάρουμε απόφαση και να κάνουμε κάτι. Αποφάσισα λοιπόν να μάθω τους κανόνες τους και να παίξω το παιχνίδι τους.<br /> Για να πω την αλήθεια δεν είναι η πρώτη φορά που το επιχειρώ, έχω κάνει μπόλικες προσπάθειες να ταιριάξω εδώ. Για να γίνει αυτό όμως, κάθε φορά έπρεπε και να "κόψω" κάτι δικό μου. Και φυσικά να μειώσω τις απαιτήσεις. Οι μέχρι τώρα προσπάθειες αποδείχτηκαν άκαρπες και απογοητευτικές. Είπα λοιπόν τώρα οτι δεν θα τα παρατήσω, όσα εμπόδια κι αν εμφανιστούν θα αντιμετωπιστούν και δεν θα κάνω πίσω.<br /> Βγήκα λοιπόν στον κόσμο, με νέες ιδέες και νέα όρεξη. Μίλησα με ανθρώπους, κάποιους τους ήξερα ήδη, κάποιους τους έβλεπα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Οι πρώτες εντυπώσεις... χλιαρές. Τα αγόρια προσπαθούν να σου δείξουν "πόσο άντρες είναι", τα κορίτσια σε κοιτάνε από πάνω ως κάτω για να δουν με τι έχουν να κάνουν. Οι ήδη γνωστοί σου σε κοιτάνε κάπως περίεργα, ξέρεις, στο στυλ "όρεξη που την έχει να μιλάει με αγνώστους". Αλλά είπαμε, ο σκοπός είναι να γνωρίσουμε παραπάνω άτομα, να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα, να δούμε τι κυκλοφορεί ρε αδερφέ.<br /> Μέρα πρώτη, τίποτα το ιδιαίτερο. Κάποιοι που το παίζουν<br />αναρχικοί, κάποιες που το παίζουν μοντέλα, τίποτα το ιδιαίτερο, τίποτα το καινούριο. Μέρα δεύτερη, έχεις ήδη βαρεθεί να μιλάς με χαρακτήρες που είναι ειδικά φτιαγμένοι απ' τους ιδιοκτήτες τους, ώστε να πλασάρονται στους έξω. Κι εκεί που είσαι να κοπανήσεις το κεφάλι σου στον τοίχο, έρχεται η τρίτη μέρα.<br /> Μέρα τρίτη: Σηκώνεσαι με μια βαριεστημάρα απ' το κρεβάτι και απορείς γιατί σηκώθηκες. Τρως πρωινό και σκέφτεσαι αν θα βγεις έξω σήμερα κι αν θα συνεχίσεις την αναζήτησή σου. Βγαίνεις απ' το σπίτι, χωρίς όρεξη για πολλές κουβέντες. Ίσα να κάνεις τις δουλειές σου, να περάσει η μέρα και να πας να κοιμηθείς. Κι εκεί, εκεί που είσαι στο super-market, εκεί που μιλάς στον υπάλληλο που ούτε καν σε κοιτάζει, εκεί, κάποιος σου χαμογελάει. Χωρίς λόγο, χωρίς να θέλει κάτι από σένα, χωρίς να επιδιώξει να σου πιάσει κουβέντα, απλά σου δίνει ένα χαμόγελο κοιτώντας σε στα μάτια καθώς περνάει δίπλα σου. Και ξαφνικά σου δίνει ελπίδα. Τον κοιτάς στα μάτια και βλέπεις αθώα μάτια, παιδικά. Και χαμογελάς. Το όλο σκηνικό δεν παίρνει πάνω από λίγα δευτερόλεπτα, άλλωστε είστε και οι δύο βιαστικοί, να τελειώσετε τις δουλειές σας. Αλλά αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα μόλις σου έφτιαξαν τη μέρα!<br /> Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι εκεί έξω. Υπάρχει η μάζα και υπάρχουν και οι υπόλοιποι. Η μάζα -συγγνώμη παιδιά- δεν μας κάνει. Δεν μπορώ και ούτε θέλω να ασχοληθώ με κάποιον που ανήκει "στους πολλούς". Μπορώ και θέλω να ασχοληθώ με κάποιον που ανήκει στον εαυτό του. Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, δεν ξέρω αν είναι πολλοί ή λίγοι, δεν ξέρω αν μπορώ να τους βρω (ξερω ήδη κάμποσους του είδους) αλλά θα προσπαθήσω. Κι αν χρειαστεί να ανακατευτώ με το πλήθος για να το κάνω, ας είναι.<br /> Ένα χαμόγελο, απλά ένα χαμόγελο, από έναν άγνωστο τριαντάρη, μπορεί να σου δώσει ελπίδες για ολόκληρο το ανθρώπινο είδος!....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2996615072286803145-2135691139757476642?l=anazhthseisaggelwn.blogspot.com' alt='' /></div>HLN-Vhttp://www.blogger.com/profile/13808442602176836212noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2996615072286803145.post-64869178632207631652008-02-08T08:54:00.000-08:002008-02-08T09:23:45.150-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://panicroom.files.wordpress.com/2006/12/ipodbu4.jpg"><img src="http://panicroom.files.wordpress.com/2006/12/ipodbu4.jpg" border="0" alt="" /></a><br /> Ω, ναι! Όλοι την ξέρετε, οι περισσότεροι την ζείτε τώρα και στραβομουτσουνιάζετε το πρόσωπο σε κάθε αναφορά της. Σε τέσσερα λεπτά "δίνω" μάθημα. Όχι, δεν έβαλα άλλον να γράψει στη θέση μου, απλά το αφήνω για την επαναληπτική. Δύο χρόνια στη σχολή κατάλαβα ένα πράγμα. Δεν πρέπει ποτέ να αφήνεις τα μαθήματα να σε επηρεάζουν. Χαλαρά! Αν δεν περάσεις τώρα κάποιο μάθημα, θα το περάσεις σε δύο βδομάδες, δεν χρειάζεται να τρελαίνεσαι.<br /> Ένα άλλο που βοηθάει πάρα πολύ βέβαια είναι η τύχη. Κι απ' αυτό έχουμε μπόλικο. Χτες έμαθα οτι πέρασα εργαστήριο, εκεί που ήμουν απόλυτα σίγουρη οτι ούτε 3 δεν είχα πιάσει. Και το πέρασα και με 6.5, ούτε καν 5! Αν με ρωτήσεις πόσο είχα διαβάσει, κάτσε να υπολογίσω.. μμ, ήταν δεν ήταν ένα τέταρτο. Άντε, πες μισάσωρο, αν υπολογίσεις και τον χρόνο που έκανα μέχρι να βρω που είχα τις σημειώσεις.<br /> Γενικά, σε κάθε εξεταστική μου έρχονται πάντα κάτι πολύ ωραίες σκέψεις, ξέρετε, να βάλω βόμβα στο κτήριο, ή τουλάχιστον να πάρω ένα ανώνυμο τηλεφώνημα οτι έβαλα. Αλλά δεν είναι τόσο χάλια τελικά. Αρκεί να μπορέσεις να συγκεντρωθείς, να διαβάσεις λίγες ώρες και να πας χωρίς άγχος.<br /> Αχαχαχα! Ok, ας τα πάρουμε με την σειρά. ΔΕΝ μπορώ να συγκεντρωθώ. Με τίποτα όμως. Ξεκινάω να διαβάσω και στο πρώτο πεντάλεπτο ανακαλύπτω οτι σκέφτομαι ό,τι πιο άσχετο μπορώ να βρω. Απ' το τι θα κάνω το βράδυ, μέχρι ποια ταινία να βάλω να δω που βαριέμαι. Όσο για το "λίγων ωρών διάβασμα", ούτε αυτό μας βολεύει. Έχω αντέξει μέχρι ώρα ανά μέρα. Λεπτό παραπάνω και ο ε�